Gisteren was het eindelijk nog eens zover. Ondanks mijn blijvende kwaaltjes en hondenweer om u tegen te zeggen, ben ik toch maar gaan lopen. Ik wilde meteen zien hoe het met de conditie stond en vertrok dus aan marathontempo (4'15"/km) richting piste. Dat is misschien nog wel het minst leuke aspect aan de winter: duisternis voor en na het werk. Lopen in het bos is dan allerminst een optie en dus koos ik maar voor de piste. De ondergrond ontziet de gewrichten enigszins en je hebt een zicht van je tempo en afstand.
Daar aangekomen bleek na een kilometer dat ik iets sneller dan marathontempo liep. Dan maar een tempoloop dacht ik, ook omdat ik dan sneller drogere oorden kon opzoeken. 6km en 24'20" later kon ik huiswaarts keren. Het marathontempo van de heenweg werd gekopieerd en zo kan ik tevreden terugblikken op training 1 van de 'damage control week'. Ik moet stilaan beginnen denken aan afbouwen en pieken naar een bepaalde wedstrijd, maar wil toch nog enkele kwaliteitstrainingen afwerken. Vrijdag volgt de 10x800 Yasso pistetraining en in het weekend een laatste 'lange' progressieve training.
Als al die trainingen positief uitdraaien hak ik de knoop door om voor de 3u te gaan. Uiteindelijk is dat geen doel op zich, maar is deze najaarsfocus op lopen ter ondersteuning van mijn triatlonkwaliteiten. Je dan vastpinnen op een specifiek doel is niet alleen dom, maar houdt ook het risico in nefaste gevolgen te hebben op mijn verdere seizoen. I'll take it as it comes...
woensdag 14 november 2007
Sportvrouw van het jaar
Maandagnamiddag, vlak voor het einde van de werkdag: ik lees de nieuwsberichten op sporza.be na en zie dat de nominaties binnen zijn voor sportman/vrouw van het jaar. Achteloos gooi ik een blik op de namen en lees er bijna over. Tine Deckers is bij de genomineerde vrouwen! En volkomen terecht natuurlijk. Ondanks een pechjaar met valpartijen heeft ze wel een zilveren medaille veroverd op het EK lange afstand en stond ze op het podium van een Ironman 70.3 race. Hoeveel Belgische sportvrouwen kunnen zo'n palmares voorleggen?
Ik stuur een sms om haar te feliciteren en krijg het volgende bericht terug: "Nu kan ik niet volgen". Typisch! Dan maar even gebeld om mezelf te verduidelijken en Tine kwam volledig uit de lucht gevallen. Haar eerste reactie was even typisch: "Dat zal wel een vergissing zijn" en ook nog "dat kan toch niet". Veel te bescheiden natuurlijk.
Op het eerste zicht siert het Tine dat ze haar prestaties in een globale context kan plaatsen, maar dieper verhult deze houding toch een klein probleem in haar verdere ontwikkeling als topatlete. Minstens even belangrijk namelijk als fysieke capaciteiten moet je als topper ook beschikken over een flinke dosis mentale moed. De Vlaamse bescheidenheid zit er bij Tine nog iets te veel in en moet eruit zodat ze verder kan doorgroeien tot de wereldtopper die ze in zich heeft. Uiteindelijk zijn haar resultaten fenomenaal te noemen gezien de korte periode waar ze met degelijke begeleiding aan de slag is.
Hoe terecht zijn haar uitspraken en valt ze te licht uit tegenover de overige kandidates? Op Justine Henin staat dit jaar weer geen maat. Ook Kim Gevaert presteerde op uitzonderlijk niveau. Het jaar van Hellebaut begon goed, maar was niet optimaal. Ook Ann Wauters deed niets wereldschokkends. Kim Clijsters, wat doet die eigenlijk in de lijst? De Jaeghere en De Vos waren goed zonder meer met mooie prestaties op het WK. Muriel Sarkany en Evi Van Acker zijn ook mondiale toppers, zonder uitschieters echter dit jaar. En de overige dames zijn goed in hun sport, maar die sport is vaak niet de helft zo mondiaal als triatlon. Mijn conclusie: Tine Deckers staat daar meer dan op haar plaats!!! Hoe ze er zelf ook over denkt...
Ik stuur een sms om haar te feliciteren en krijg het volgende bericht terug: "Nu kan ik niet volgen". Typisch! Dan maar even gebeld om mezelf te verduidelijken en Tine kwam volledig uit de lucht gevallen. Haar eerste reactie was even typisch: "Dat zal wel een vergissing zijn" en ook nog "dat kan toch niet". Veel te bescheiden natuurlijk.
Op het eerste zicht siert het Tine dat ze haar prestaties in een globale context kan plaatsen, maar dieper verhult deze houding toch een klein probleem in haar verdere ontwikkeling als topatlete. Minstens even belangrijk namelijk als fysieke capaciteiten moet je als topper ook beschikken over een flinke dosis mentale moed. De Vlaamse bescheidenheid zit er bij Tine nog iets te veel in en moet eruit zodat ze verder kan doorgroeien tot de wereldtopper die ze in zich heeft. Uiteindelijk zijn haar resultaten fenomenaal te noemen gezien de korte periode waar ze met degelijke begeleiding aan de slag is.
Hoe terecht zijn haar uitspraken en valt ze te licht uit tegenover de overige kandidates? Op Justine Henin staat dit jaar weer geen maat. Ook Kim Gevaert presteerde op uitzonderlijk niveau. Het jaar van Hellebaut begon goed, maar was niet optimaal. Ook Ann Wauters deed niets wereldschokkends. Kim Clijsters, wat doet die eigenlijk in de lijst? De Jaeghere en De Vos waren goed zonder meer met mooie prestaties op het WK. Muriel Sarkany en Evi Van Acker zijn ook mondiale toppers, zonder uitschieters echter dit jaar. En de overige dames zijn goed in hun sport, maar die sport is vaak niet de helft zo mondiaal als triatlon. Mijn conclusie: Tine Deckers staat daar meer dan op haar plaats!!! Hoe ze er zelf ook over denkt...
maandag 12 november 2007
Virusscanner needs update
Net zoals computers (van het verkeerde merk) wel eens last krijgen van virussen, zijn mensen er ook niet immuun voor. Ik kan het weten want ik ben aan mijn tweede week ziek zijn begonnen. Vorige week maandag had ik een hevige koortsreactie op een virale infectie die maar niet weg wil. De eerste dagen ging dat gepaard met een keelontsteking, daarna met overmatige slijmproductie en sinds het afgelopen weekend een loopneus.
Lopen is nu net wat ik niet heb kunnen doen. Ondertussen al een hele week niet, mijn zwaarste trainingsweek dan nog wel. De eerste dagen echt van ziek te zijn, de dagen daarna (slijmperiode) omdat ik niet kon ademen en het afgelopen weekend omdat ik geen gat vond in de niet aflatende regenbuien bij 3°C. Nu kan ik (hopelijk) de komende dagen terug wat trainen en wat minder taperen voor de komende marathon, maar mijn perfect lopende voorbereiding is er min of meer aan.
En het ergste van alles is dat ik niet het gevoel heb dat er echte beterschap op komst is. Er zijn al momenten geweest dat ik eraan gedacht heb toch maar geen marathon te lopen. Mijn tijdsdoel van 3 uur halen, wordt gigantisch moeilijk. En zomaar de afstand lopen hoeft ook niet meer, wegens reeds 2 keer gedaan in een ironman.
Ik heb daarnet toch beslist te starten en wel omdat dit een te vaak terugkerend fenomeen aan het worden is. Mijn voorbereidingen worden altijd wel eens verstoord, de ene keer al op een crucialer moment dan de andere keer. Lopen zal ik dus, hoe snel en met welke ambitie blijft nog even een vraagteken.
Lopen is nu net wat ik niet heb kunnen doen. Ondertussen al een hele week niet, mijn zwaarste trainingsweek dan nog wel. De eerste dagen echt van ziek te zijn, de dagen daarna (slijmperiode) omdat ik niet kon ademen en het afgelopen weekend omdat ik geen gat vond in de niet aflatende regenbuien bij 3°C. Nu kan ik (hopelijk) de komende dagen terug wat trainen en wat minder taperen voor de komende marathon, maar mijn perfect lopende voorbereiding is er min of meer aan.
En het ergste van alles is dat ik niet het gevoel heb dat er echte beterschap op komst is. Er zijn al momenten geweest dat ik eraan gedacht heb toch maar geen marathon te lopen. Mijn tijdsdoel van 3 uur halen, wordt gigantisch moeilijk. En zomaar de afstand lopen hoeft ook niet meer, wegens reeds 2 keer gedaan in een ironman.
Ik heb daarnet toch beslist te starten en wel omdat dit een te vaak terugkerend fenomeen aan het worden is. Mijn voorbereidingen worden altijd wel eens verstoord, de ene keer al op een crucialer moment dan de andere keer. Lopen zal ik dus, hoe snel en met welke ambitie blijft nog even een vraagteken.
zaterdag 3 november 2007
dinsdag 30 oktober 2007
Einmal im Leben über Wuppertal schweben
Met die leuze maakt(e) men in Wuppertal reclame voor hun ongewone open vervoer. Vergelijkbaar met een metrosysteem, maar bovengronds is dit staaltje Deutsche grundlichkeit een snel en efficiënt transportmiddel. Er is maar een lijn, die grotendeels het traject van de rivier Wupper volgt, en zo het centrum met de omliggende gemeentes verbindt. Zo wordt een uitstap naar de bekende zoo van Wuppertal dubbel plezant voor jong en oud.
'Thinking outside the box' is hier wel op zijn plaats. Een eeuw geleden, op het moment dat ondergrondse metrolijnen 'en vogue' waren, beslisten de Duitsers om bovengronds te werken. Waarom, omdat het kostenbesparend was en minder ingrijpend in het dagelijkse leven, en vooral, omdat ze het konden.
Datzelfde principe geldt eigenlijk ook voor triatleten. Nog voor Greg Lemond uitgelachen werd met zijn triatlonstuur - en toch maar mooi de Tour won - reden verschillende toppers in Hawaii rond met het befaamde 'aerobars'. Net zo innovatief was Dan Empfield, oprichter van Quintana Roo, die aangepaste 'surfpakken' maakte om koudere wedstrijden te overleven en die zo heel belangrijk is in de modiale verspreiding van de sport. Stel je maar eens voor dat we in eender welke Belgische vaart moeten springen zonder pak...
Diezelfde Empfield was jarenlang de guru van triatlonspecifieke houding op de fiets. Wat wij vanzelfsprekend vinden - zadelbuis met stompere hoek zodat je met meer comfort in de tijdrithouding kan liggen - is ook zo'n hersenspinsel met grote repercussies.
Maar eingelijk moeten wij allemaal buiten de lijnen kleuren. Hoe krijg je anders je trainingen afgewerkt in combinatie met gezin, werk en andere verplichtingen? Creatief omgaan met verplaatsingen bijvoorbeeld is evenzeer innovatief zijn. Familiebezoek bij schoonouders in Herentals? Ideaal trainingsmoment op de fiets (uiteraard met omweg om extra kilometers te maken). Auto naar de garage voor onderhoud? Ipv vervangwagen, loop je gewoon op en neer, 12 gratis kilometers op een dag. En ik ben heus niet de enige die dat doet.
Zo is triatlon niet alleen een manier om je lichaam in vorm te houden, maar is het ook nog eens een intellectuele uitdaging. Ik daag elke voetballer uit om zo'n - toegegeven, iets met de haren getrokken - analyse over zijn sport te maken...
donderdag 25 oktober 2007
Opofferingen voor je sport?!
Zelf ben ik fan van ijsbaden. Na een long run kruip ik een kwartier in ijskoud water, liefst met wat ijsblokjes erin. Helpt de doorbloeding in de spieren waardoor je sneller recupereert van de inspanningen. Sommige mensen gaan daar wel heel ver in, getuige bovenstaand filmpje!!!
Josh Cox is een Amerikaanse subtopper op de marathon die zich voorbereidt op de trials van volgende week (zal trouwens een topwedstrijd zijn, met een fantastisch deelnemersveld). Hij heeft er net een week van 240km opzitten (op zich al een beetje geschift) en wil zijn benen de traditionele verkoeling geven in een beek nabij het trainingskamp. Niets speciaals, ware het niet dat het bijna vriest en dat het gesneeuwd heeft.
Ik durf te betwijfelen of ijsbaden op deze manier zin hebben. Als hij zich op 3 november plaatst voor de Amerikaanse ploeg trek ik mijn woorden terug en kruip ik in de winter in de eerste de beste Belgische beek...
dinsdag 23 oktober 2007
Vertrouwensboost
Tussen al de babybezoeken door, ben ik er toch in geslaagd mijn trainingen af te werken met het zicht mijn najaarsmarathon. Zaterdag liep ik een heerlijk loopje op te donkere wegen. Mijn zicht was beperkt tot enkele meters, ik hoorde alleen de pitter-patter van mijn loopschoenen en de koude lucht omarmde mij helemaal. Ik zat meteen in een superritme en leek niet te ademen. Kortom, het was een training uit de duizend.
Zondag reed ik los van Herentals naar Leuven om de benen klaar te maken voor de intervaltraining van maandag. Voor het eerst in mijn carrière liep ik de 'Yasso 800s'. Bart Yasso is sinds jaar en dag medewerker van de Amerikaanse Runner's World en hij heeft per ongeluk deze workout ontdekt. Als je 8 à 10x800 loopt tegen een gelijk tempo, kan je die tijd in minuten en seconden als indicatie gebruiken voor je marathontijd in uren en minuten. Simpelweg, gemiddeld 800 in 3min30, marathon in 3uur30. Het rustinterval is lang te noemen, namelijk de tijd die je voor je interval nodig hebt.
Vermits ik onder de drie uur wil lopen mik ik op een tijd van 2u57 (kwestie van mezelf wat ruimte te geven). Het eerste interval ging als vanouds te snel, je moet je tempo nog zoeken en bent altijd wat overmoedig, tijd 2'48". Daarna 500m los en dat stramien nog 7 keer herhaald. Gemiddelde intervaltijd 2'51"! Daar schrok ik zelf toch even van. Dat betekent dat ik in staat zou moeten zijn om een marathon te lopen in 2u51, oftewel 4'03"/km. Ik weet niet of ik dat tempo aandurf om mee te starten.
Achteraf voelde ik mij super. Op geen enkel moment tijdens de training had ik het echt moeilijk, ik kon zelfs versnellen op het einde. Het zijn deze sessies die je moet meenemen naar de wedstrijd. Op momenten dat het moeilijk wordt, even aan die sessies denken je vergeet de pijn van het moment en kan er weer even tegen. De snelheid is er, nu nog de uithouding om dat tempo 42,195km vol te houden.
Train on...
Zondag reed ik los van Herentals naar Leuven om de benen klaar te maken voor de intervaltraining van maandag. Voor het eerst in mijn carrière liep ik de 'Yasso 800s'. Bart Yasso is sinds jaar en dag medewerker van de Amerikaanse Runner's World en hij heeft per ongeluk deze workout ontdekt. Als je 8 à 10x800 loopt tegen een gelijk tempo, kan je die tijd in minuten en seconden als indicatie gebruiken voor je marathontijd in uren en minuten. Simpelweg, gemiddeld 800 in 3min30, marathon in 3uur30. Het rustinterval is lang te noemen, namelijk de tijd die je voor je interval nodig hebt.
Vermits ik onder de drie uur wil lopen mik ik op een tijd van 2u57 (kwestie van mezelf wat ruimte te geven). Het eerste interval ging als vanouds te snel, je moet je tempo nog zoeken en bent altijd wat overmoedig, tijd 2'48". Daarna 500m los en dat stramien nog 7 keer herhaald. Gemiddelde intervaltijd 2'51"! Daar schrok ik zelf toch even van. Dat betekent dat ik in staat zou moeten zijn om een marathon te lopen in 2u51, oftewel 4'03"/km. Ik weet niet of ik dat tempo aandurf om mee te starten.
Achteraf voelde ik mij super. Op geen enkel moment tijdens de training had ik het echt moeilijk, ik kon zelfs versnellen op het einde. Het zijn deze sessies die je moet meenemen naar de wedstrijd. Op momenten dat het moeilijk wordt, even aan die sessies denken je vergeet de pijn van het moment en kan er weer even tegen. De snelheid is er, nu nog de uithouding om dat tempo 42,195km vol te houden.
Train on...
Lore
Vrijdag was een rotdag met een wondermooi einde. Het begon allemaal toen ik 's morgens onterecht een parkeerboete aangesmeerd kreeg van de Leuvense politie. Daarna mochten we nog eens in een klassieke monsterfile staan en duurde de 30km van Leuven naar Brussel meer dan anderhalf uur.
Rond half tien kregen we dan bericht van Isabel dat ze in het moederhuis waren en dat de bevalling zeker voor die dag was. Dat is dus echt de eerste en de laatste keer dat ik die informatie wil ontvangen. Wat volgde was namelijk een dag van stress en op en neer bellen om te horen of er nieuwe informatie was. Veel werk werd niet meer verzet.
En dan wisten we gelukkig nog niet hoe het er in de verloskamer aan toe ging. Blijkbaar waren door de epidurale verdoving de weeën gestopt net op het moment dat ze onderweg was. Daardoor moest in allerijl geduwd en getrokken worden om zuurstoftekort te vermijden. Om 17u23 kwam Lore dan toch gezond en wel op de wereld en zeg nu zelf: wat een schoon boeleke!!!
Daniëlle is dubbel trots, want Lore lijkt als twee druppels water op haar meter toen ze geboren werd...
woensdag 17 oktober 2007
Respect!!!
In een van de vreemdste edities van de Ironman van Hawaii vielen meer dan een topper door de mand. Zowel bij de mannen als de vrouwen konden de winnaars van 2006 nooit de schijn ophouden dat ze hun titel zouden verlengen. Het aantal slachtoffers dat afgelopen zaterdag uitviel is eigenlijk niet op een hand te tellen.
Spijtig genoeg zich bevindt onder hen ook vriend en clubgenoot Rutger Beke. Na een rake klap in het zwemmen kwam hij al met veel te veel achterstand uit het water. Hij fietste nog zeer behoorlijk en kwam als 17de aan de start van de marathon. Toen was het op en zijn normaal sterkste nummer liet hem nu in de steek. Vele toppers zouden in zijn plaats hebben opgegeven, maar Rutger wandelde de marathon gewoon uit. Hij deed er meer dan 5 uur over om uiteindelijk in 11u14' te finishen ergens tussen plaats 800 en 900.
Naar eigen zeggen was het "mooie les in nederigheid" en deed hij het uit respect voor de vele age groupers. Als age grouper kan ik alleen maar tonnen respect hebben voor zo'n ingesteldheid. Ik zou liever gehad hebben dat hij won, maar als het dan toch slecht moest gaan, is dit een hele mooie manier. Soms denk is wel eens dat de mens Rutger Beke eigenlijk te goed is voor topsport...
Spijtig genoeg zich bevindt onder hen ook vriend en clubgenoot Rutger Beke. Na een rake klap in het zwemmen kwam hij al met veel te veel achterstand uit het water. Hij fietste nog zeer behoorlijk en kwam als 17de aan de start van de marathon. Toen was het op en zijn normaal sterkste nummer liet hem nu in de steek. Vele toppers zouden in zijn plaats hebben opgegeven, maar Rutger wandelde de marathon gewoon uit. Hij deed er meer dan 5 uur over om uiteindelijk in 11u14' te finishen ergens tussen plaats 800 en 900.
Naar eigen zeggen was het "mooie les in nederigheid" en deed hij het uit respect voor de vele age groupers. Als age grouper kan ik alleen maar tonnen respect hebben voor zo'n ingesteldheid. Ik zou liever gehad hebben dat hij won, maar als het dan toch slecht moest gaan, is dit een hele mooie manier. Soms denk is wel eens dat de mens Rutger Beke eigenlijk te goed is voor topsport...
zaterdag 6 oktober 2007
Vuurdoop
Afgelopen zondag stond ik voor mijn vuurdoop. Niet als atleet - toegegeven het was de eerste keer dat ik een halve marathon liep enkele uren na het Hawaii-feestje van de club - maar als trainer. Sinds enkele maanden 'begeleid' ik 3 atleten richting halve marathon van Brussel. Danielle is ondertussen afgevallen met slechte bloedwaarden, maar Sheron en Joeri liepen vorige week hun 2de halve marathon en ze wilden allebei een PR.
Stilletjes werden richttijden vooropgesteld die voor beiden een significante verbetering inhield. Sheron wilde binnen 2u30 aankomen (10 minuten sneller dan vorige keer) en Joeri dacht zelfs in 1u45 de Grote Markt van Brussel te bereiken, maar liefst 40 minuten sneller dan in 2005!
Steile ambities dus, maar de reacties op de trainingsarbeid rechtvaardigden die. Toch ging het voor beiden net mis. Joeri maakte een echte 'beginnersfout' door iets te snel te vertrekken. Hij kwam door aan het 10km-punt in 50'20" en betaalde vanaf kilometer 15 de prijs voor zijn overmoedigheid. Totaal uitgeput kwam hij aan.
Meteen kon ik een extra dimensie van het coach-zijn aanspreken: emotionele opvang voorzien. "Uiteraard mag je teleurgesteld zijn, maar deze tijd is nog steeds ruim een half uur sneller dan je vorige poging. Dat is maar liefst anderhalve minuut sneller PER kilometer." probeerde ik. Enkele uren na de wedstijd zag hij het gelukkig ook zo en keek hij al uit naar een volgende opdracht. Mission accomplished dus.
De eerste reactie van Sheron nadat ze binnenkwam in 2u33' was dat ze sneller had gekund, maar dat ze enkele kilometers had moeten stappen, vanwege een vreemde pijn in haar lies na kilometer 15. Desondanks deed ze dus toch nog 7 minuten van haar tijd af en daar was ze blij om. Ook hier opdracht geslaagd dus.
Ik moet zeggen dat ik pas bij het overschrijden van de finish van Sheron de stress van mij af voelde vallen. Op voorhand was ik er gerust in, ze trainden allebei reeds enkele maanden op voorzichtig opbouwende schema's, maar in een wedstrijd van deze lengte kan er vanalles gebeuren. En de opbouw was niet 100% perfect verlopen. Sheron was 2 weken voor de wedstrijd ziek en kon niet lopen en Joeri miste enkele belangrijke trainingen tijdens zijn verhuis. Life happens, nietwaar?!
Ook daar was dus enige flexibiliteit van mijn kant nodig om hun trainingen langsheen al die hindernissen te begeleiden. Al bij al is dat goed gelukt en is het geweldig om de evolutie van 'mijn' atleten te volgen. Ik wil Joeri en Sheron dan ook bedanken voor hun vertrouwen in mij en hoop dat ze ook voor hun volgende doelen bij mij terecht kunnen. Kortom, dat trainersgedoe is fantastisch.
Stilletjes werden richttijden vooropgesteld die voor beiden een significante verbetering inhield. Sheron wilde binnen 2u30 aankomen (10 minuten sneller dan vorige keer) en Joeri dacht zelfs in 1u45 de Grote Markt van Brussel te bereiken, maar liefst 40 minuten sneller dan in 2005!
Steile ambities dus, maar de reacties op de trainingsarbeid rechtvaardigden die. Toch ging het voor beiden net mis. Joeri maakte een echte 'beginnersfout' door iets te snel te vertrekken. Hij kwam door aan het 10km-punt in 50'20" en betaalde vanaf kilometer 15 de prijs voor zijn overmoedigheid. Totaal uitgeput kwam hij aan.
Meteen kon ik een extra dimensie van het coach-zijn aanspreken: emotionele opvang voorzien. "Uiteraard mag je teleurgesteld zijn, maar deze tijd is nog steeds ruim een half uur sneller dan je vorige poging. Dat is maar liefst anderhalve minuut sneller PER kilometer." probeerde ik. Enkele uren na de wedstijd zag hij het gelukkig ook zo en keek hij al uit naar een volgende opdracht. Mission accomplished dus.
De eerste reactie van Sheron nadat ze binnenkwam in 2u33' was dat ze sneller had gekund, maar dat ze enkele kilometers had moeten stappen, vanwege een vreemde pijn in haar lies na kilometer 15. Desondanks deed ze dus toch nog 7 minuten van haar tijd af en daar was ze blij om. Ook hier opdracht geslaagd dus.
Ik moet zeggen dat ik pas bij het overschrijden van de finish van Sheron de stress van mij af voelde vallen. Op voorhand was ik er gerust in, ze trainden allebei reeds enkele maanden op voorzichtig opbouwende schema's, maar in een wedstrijd van deze lengte kan er vanalles gebeuren. En de opbouw was niet 100% perfect verlopen. Sheron was 2 weken voor de wedstrijd ziek en kon niet lopen en Joeri miste enkele belangrijke trainingen tijdens zijn verhuis. Life happens, nietwaar?!
Ook daar was dus enige flexibiliteit van mijn kant nodig om hun trainingen langsheen al die hindernissen te begeleiden. Al bij al is dat goed gelukt en is het geweldig om de evolutie van 'mijn' atleten te volgen. Ik wil Joeri en Sheron dan ook bedanken voor hun vertrouwen in mij en hoop dat ze ook voor hun volgende doelen bij mij terecht kunnen. Kortom, dat trainersgedoe is fantastisch.
She's back
Na haar verplichte forfait voor de halve marathon van Brussel, is queen dani gisteren toch opnieuw beginnen trainen. Kwestie van de conditie niet helemaal te laten wegebben. Plaats van gebeuren, de nagelnieuwe piste van Vrije Universiteit Brussel. Eigenijk is ze een jaar oud, maar doordat er geen vrije toegang meer is, kan geen mens dat zien. Gisterenmiddag onze sportkaart gaan kopen (17 euro) en na het werk meteen aan de slag.
Terwijl ik mijn langste tempotraining totnogtoe afmaalde, werkte mijn wederhelft zich officieel terug op tot status van loopster. Ze genoot zichtbaar van haar eerste training terug. En ik kan er ook alleen maar voordeel uit halen. Het moeilijkste aan trainen na een drukke dag op het werk is vertrokken geraken. Nu kunnen we op het werk vertrekken en samen trainen, en toch ieder ons ding doen.
In totaal draaide ik gisteren 26 rondjes op de piste. Al bij al zonder gek te worden. Na de opwaming stond 8km tempo op het programma, aan 4min/km. Het voordeel van een piste voor tempotraining is dat je exact weet waar je bent en hoe ver het nog is. Natuurlijk zou ik liever in een bos lopen, maar als dit compromis betekent dat Danielle en ik samen kunnen trainen, zijn de bomen rond de VUB-piste goed genoeg voor mij.
De training ging vlotter dan verwacht. Ik haalde gemiddeld 3'51"/km terwijl het gevoelsmatig nooit erger werd dan 'comfortably hard', wat precies de bedoeling is van tempotraining. Na minder dan 2 weken specifieke looptrainingen merk ik al tekenen van de oorzaak van mijn minder presteren tijdens de afsluitende proef van een triatlon. Er waren wel weken dat ik de kilometers afmaalde, maar er is een duidelijk verschil tussen kwantiteit en kwaliteit.
Waar ik vroeger een long run deed en nog wat andere loopjes zonder echt afgelijnd doel, train ik nu veel specifieker. Een intervaltraining, een tempotraining, een long run en nog een easy run met strides of hill sprints. Als ik eerlijk ben is dat geen nieuws voor mij, het was een bewuste strategie om zo veel mogelijk training in een week te proppen. Nu kan ik mijn trainingen mooi spreiden, altijd een dag rust na de intervaltrainingen, geen zware training de dag na de long run,... Als je daar ook nog eens specifieke zwem- en fietstrainingen moet bij inpassen, kan dat uiteraard niet meer.
Naar volgend jaar toe zal ik dus toch wat creatiever moeten omspringen met de beschikbare tijd. Misschien opteer ik wel voor het systeem van zwem-, fiets- en loopweken, waar je vooral de nadruk legt op een bepaalde sport gedurende een week. In ieder geval hervat ik vandaag terug de zwemtraining. Het wordt tijd dat ik mijn watergevoel en zwemtechniek terug op peil breng. En zo hoop ik stap voor stap dichter bij Hawaii te komen...
donderdag 4 oktober 2007
Run like Lance
Lance Armstrong doet opnieuw een poging om onder de drie uur te lopen op de New York Marathon. Na zijn desastreuze laatste 10km vorig jaar aast de zevenvoudige tourwinnaar op revanche in het originele uithoudingsevent bij uitstek. In dit artikel (klik hier) wijt hij zijn 'mislukking' van vorig jaar aan blessures. Voor een kampioen van zijn allure niet echt waardig zijn in de nederlaag. Anderzijds wijst het op zijn niet aflatende competitiedrang. Zonder die drang wordt je geen atleet zoals hij er een was/is.
Ik wens hem dus veel succes met zijn ambitie om onder de drie uur te lopen. Persoonlijk is het leuk om te horen dat onze ambities samenlopen. Hoewel zijn motor veel groter is dan de mijne, maar zijn drukke agenda en gebrek aan trainingstijd betekenen dat de superkampioen en de doorsnee sterveling even gelijkwaardig zijn. Geweldig gevoel!
Pyramides en andere architecturale miskleunen
Ik vervloek de oude Egyptenaren, de mayas en eender ander volk dat ooit pyramidale bouwsels ontwikkelde. Zij liggen - onrechtstreeks weliswaar - aan de bakermat van de zwaarste intervaltraining die ik totnogtoe mocht uitvoeren. Op papier zag 400-800-1200-1600-1200-800-400 er nog doenbaar uit. De tempo's waren uitdagend, maar haalbaar. De eerste twee intervallen gingen supervlot vooruit, zelfs iets te snel.
Ik had beter moeten weten, zo'n frivoliteiten betaal je cash achteraf. De resterende intervallen waren martelgangen en ik kon op de mijl mijn tempo nog maar net volhouden. De neerwaarste spiraal van mijn prestatie was recht evenredig aan de aflopende kant van de pyramide.
Gelukkig kon ik de laatste 200m aanpikken bij een groepje opwarmende atleten van een hoger kaliber. Terwijl zij keuvelend en volledig in controle even versnelden om de benen los te gooien, perste ik de laatste kracht uit mijn benen. Die 400m ging in 1'19", niet eens slecht dus.
Na mijn superieure houding over de makkelijkheidsgraad van een strikt loopschema, liep ik hier serieus met mijn hoofd tegen de muur. 40 seconden voor een 200m is voor een deftige triatleet (alhoewel ik nu alles in twijfel trekt) op het einde van een training niet zomaar van de poes, terwijl het voor lopers van hetzelfde kaliber een doodleuke opwarming is.
"Laat die mannen maar eens zwemmen en fietsen voor ze moeten lopen" stribbelde mijn ego nog even tegen. Wat ik gemakshalve over het hoofd zag, was dat ik tegenwoordig eigenlijk alleen looptrainingen doe. Zo is tijdelijk herbronnen bij een andere sport dus ook goed om perspectief te creëren.
woensdag 3 oktober 2007
Running is easy!!!
Omdat een kop van een artikel nu eenmaal moet opvallen, permiteerde ik mij bovenstaande leugen. Uiteraard is lopen als sport niet makkelijker dan andere sporten. Om aan de top te geraken en te blijven zijn serieuze opofferingen nodig.
'Lopen is simpel' had als titel meer in de buurt van de geest van deze blog gekomen. Toegegeven, ik ben nog maar een week bezig als 'marathonloper', maar de eenvoud van een loopschema valt op. Weg zijn de dagen waar ik meerdere disciplines moest combineren, soms op een avond. Weg met het geplan van volgordes van trainingen om alles kwaliteitsvol te kunnen doen (dit is niet helemaal correct, maar de vereenvoudiging is opmerkelijk). Weg met inpakken van een reiskoffer met al je sportgerief voor je naar je werk vertrekt. In vergelijking met triatlontraining is lopen echt simpel.
Dat is zeker niet pejoratief bedoeld, want daar schuilt volgens mij ook de inherente schoonheid en aanlokkelijkheid van lopen in. Het enige wat je echt nodig hebt, zijn goede loopschoenen, verder niets. "Just me and my shoes" dixit Simon De Cuyper.
Je kan het ook overal en altijd doen. Maakt niet uit waar je bent, je vindt altijd wel een leuke route. Ook het tijdstip is veel flexibeler dan bij zwemmen en fietsen. Geen openingsuren of rekening houden met het zonlicht, gewoon schoenen aan en lopen maar. Ook in het donker.
Vermits lopen ook iets trager gaat dan fietsen heb je meer tijd om je omgeving te absorberen. Je hebt de tijd om alles in je op te nemen. Lopen is ook de enige activiteit die ik me kan inbeelden waar ik regen niet erg vind. Afgelopen zaterdag heb ik anderhalf uur in een miezerige regen doorgebracht en dat viel best mee. Het sowieso al rustgevende geluid van je loopschoenen krijgt er een extra dimensie door en de regen op je huid koelt nog eens lekker af.
Lopen is dus simpel en daar ben ik dus blij om. "Laat mij maar lopen in die straten", en bossen en veldwegen en ...
'Lopen is simpel' had als titel meer in de buurt van de geest van deze blog gekomen. Toegegeven, ik ben nog maar een week bezig als 'marathonloper', maar de eenvoud van een loopschema valt op. Weg zijn de dagen waar ik meerdere disciplines moest combineren, soms op een avond. Weg met het geplan van volgordes van trainingen om alles kwaliteitsvol te kunnen doen (dit is niet helemaal correct, maar de vereenvoudiging is opmerkelijk). Weg met inpakken van een reiskoffer met al je sportgerief voor je naar je werk vertrekt. In vergelijking met triatlontraining is lopen echt simpel.
Dat is zeker niet pejoratief bedoeld, want daar schuilt volgens mij ook de inherente schoonheid en aanlokkelijkheid van lopen in. Het enige wat je echt nodig hebt, zijn goede loopschoenen, verder niets. "Just me and my shoes" dixit Simon De Cuyper.
Je kan het ook overal en altijd doen. Maakt niet uit waar je bent, je vindt altijd wel een leuke route. Ook het tijdstip is veel flexibeler dan bij zwemmen en fietsen. Geen openingsuren of rekening houden met het zonlicht, gewoon schoenen aan en lopen maar. Ook in het donker.
Vermits lopen ook iets trager gaat dan fietsen heb je meer tijd om je omgeving te absorberen. Je hebt de tijd om alles in je op te nemen. Lopen is ook de enige activiteit die ik me kan inbeelden waar ik regen niet erg vind. Afgelopen zaterdag heb ik anderhalf uur in een miezerige regen doorgebracht en dat viel best mee. Het sowieso al rustgevende geluid van je loopschoenen krijgt er een extra dimensie door en de regen op je huid koelt nog eens lekker af.
Lopen is dus simpel en daar ben ik dus blij om. "Laat mij maar lopen in die straten", en bossen en veldwegen en ...
Long rainy run & sunny tempo run
Na de geslaagde opening van het trainingsseizoen stond dit weekend een eerste uithoudingstest op het programma, gekoppeld aan verschillende familiebezoeken. Zaterdag liep ik van Aarschot naar Herentals (20km) en zondag verder naar Tielen (11,5km). Het weer tijdens de twee trainingen kon niet meer verschillend zijn.
Zaterdag miezerde het van de eerste tot de laatste meter. Gelukkig had dat niet te veel effect op mijn loopprestatie. Na 1u36'56" stond ik voor de deur bij de ouders van Danielle. De laatste 3,5km waren moeilijk geweest, al wat daar voor kwam verliep perfect. Ik merk wel dat de uithouding sneller afgenomen is dan de snelheid. Maar dat is niets wat een wekelijkse long run en af en toe een paar uur fietsen kan verhelpen.
Zondagochtend scheen de zon in al haar glorie en bleek mijn outfit (die dezelfde was als zaterdag, op een regenjasje na), niet aangepast. Mouwen werden opgestroopt en het zweet liep rijkelijk van mijn lijf. Er is een stuk van 4km door het bos, waar het parcours geleidelijk blijft oplopen. Die strook was de plaats voor mijn tempoblok. Echt flexibel waren mijn benen niet meer en de versnelling verliep niet van harte. Maar wat er daarna kwam was helemaal niet mooi om aan te zien. De resterende 4km naar Tielen hobbelde ik verder tegen een slakkegangetje.
Een dubbel trainingsweekend met in totaal bijna 32km kan mijn lijf kwalitatief nog niet aan. Geen probleem, er zijn nog ongeveer 8 weken in mijn loopvoorbereiding en ik ben vast van plan elke week beter te worden. Ik ben in ieder geval uiterst tevreden over de eerste week. Vanaf volgende week probeer ik een aantal zwemtrainingen in te bouwen om niet te veel technische bagage over boord te gooien.
Zaterdag miezerde het van de eerste tot de laatste meter. Gelukkig had dat niet te veel effect op mijn loopprestatie. Na 1u36'56" stond ik voor de deur bij de ouders van Danielle. De laatste 3,5km waren moeilijk geweest, al wat daar voor kwam verliep perfect. Ik merk wel dat de uithouding sneller afgenomen is dan de snelheid. Maar dat is niets wat een wekelijkse long run en af en toe een paar uur fietsen kan verhelpen.
Zondagochtend scheen de zon in al haar glorie en bleek mijn outfit (die dezelfde was als zaterdag, op een regenjasje na), niet aangepast. Mouwen werden opgestroopt en het zweet liep rijkelijk van mijn lijf. Er is een stuk van 4km door het bos, waar het parcours geleidelijk blijft oplopen. Die strook was de plaats voor mijn tempoblok. Echt flexibel waren mijn benen niet meer en de versnelling verliep niet van harte. Maar wat er daarna kwam was helemaal niet mooi om aan te zien. De resterende 4km naar Tielen hobbelde ik verder tegen een slakkegangetje.
Een dubbel trainingsweekend met in totaal bijna 32km kan mijn lijf kwalitatief nog niet aan. Geen probleem, er zijn nog ongeveer 8 weken in mijn loopvoorbereiding en ik ben vast van plan elke week beter te worden. Ik ben in ieder geval uiterst tevreden over de eerste week. Vanaf volgende week probeer ik een aantal zwemtrainingen in te bouwen om niet te veel technische bagage over boord te gooien.
Intervallen voor Loppe
De titel moet vooral letterlijk geïnterpreteerd worden. Er is nieuw leven in de (ex-)triatlonwereld gekomen. Loppe, de dochter van Tom en Kim zag op 25 september en dat wilde Danielle, Tine en ik wel even vieren. Na het werk meteen naar de piste om snel (in beide betekenissen) een intervaltraining te doen alvorens naar het moederhuis te gaan.
Op het programma: 6x800m in 2'52". Dat zijn meteen redelijk lange intervallen, maar met de nakende marathon en de goede test van gisteren, heb ik maar besloten meteen terug in het ritme te vallen. 6x800m dus met 200m rustig joggen als herstel. De eerste ging uiteraard veel te snel, maar daarna viel ik in een mooi ritme. Interval 4 en 5 waren het moeilijkst. De laatste is altijd terug iets makkelijker, precies omdat het de laatste is. Daar kan je net iets meer in de wetenschap dat het afzien er bijna opzit. Die ging in 2'50" zonder al te veel moeite.
Moe, maar voldaan, en kletsnat, kon ik op kraambezoek. Moeder en kind zagen er geweldig uit, ook moe maar voldaan zeker...
Op het programma: 6x800m in 2'52". Dat zijn meteen redelijk lange intervallen, maar met de nakende marathon en de goede test van gisteren, heb ik maar besloten meteen terug in het ritme te vallen. 6x800m dus met 200m rustig joggen als herstel. De eerste ging uiteraard veel te snel, maar daarna viel ik in een mooi ritme. Interval 4 en 5 waren het moeilijkst. De laatste is altijd terug iets makkelijker, precies omdat het de laatste is. Daar kan je net iets meer in de wetenschap dat het afzien er bijna opzit. Die ging in 2'50" zonder al te veel moeite.
Moe, maar voldaan, en kletsnat, kon ik op kraambezoek. Moeder en kind zagen er geweldig uit, ook moe maar voldaan zeker...
Aerobe efficiëntie: part 2
In mijn tweede post op deze blog liet ik mijn licht schijnen op de aërobe efficiëntie-test van Mark Allen. Ik gebruik die test als maatstaf om mijn conditie te bepalen. Bert merkte toen terecht op dat de simpele benadering van de grootste triatleet aller tijden niet noodzakelijk mijn aerobe drempel mat. Wat echter als een paal boven water staat is dat deze methode - waar je telkens op hetzelfde parcours 5km aan een vaste hartslag loopt - een perfect vergelijkingspunt biedt (tenzij ik mij weer vergis Bert?!).
Vandaar dat ik die zelf en mijn atleten op geregelde tijd laat lopen. Bij het volgen van een gestructureerd schema is het namelijk zo dat de test in het begin mooi laat zien dat je vooruit gaan. Goed voor de 'moral' heet dat. Mijn eerste looptraining in twee weken bood de perfecte gelegenheid om die training nog eens boven te halen.
Ik dus naar de piste voor 5km tegen 149bpm. De vroege aanvang van het nieuwe trainingsjaar heeft op dit moment in ieder geval als voordeel dat mijn conditie nog niet volledig weg is. Drie weken van relatieve en volledige rust hebben niet al het werk van vorig jaar teniet gedaan. Mijn testresultaat was namelijk boven alle verwachtingen.
Waar ik op 4 januari als nulmeting voor 2007 gemiddeld 4'53"/km liet optekenen, haspelde ik dezelfde afstand tegen een gemiddelde kilometertijd van 4'19" af. Het voelde niet goed aan, maar de tijden liegen er niet om. Op het eerste gezicht denk je dan dat je conditioneel goed zit. Diepere analyse doet mij vermoeden dat ik er vooral looptechnisch op vooruit gegaan ben. Het verval per kilometer is namelijk aan de hoge kant. Ik begon met een kilometer in 3'59" en de laatste was in 4'35". Dat wijst erop dat de basis nog aan de smalle kant is. De tijdswinst ten opzichte van begin dit jaar lijkt afkomstig van iets betere loopstijl, waardoor ik minder energie verbruik. Al zijn er ongetwijfeld andere hypotheses te bedenken. Al bij al ben ik uiterst tevreden met dit resultaat en nieuwsgierig naar de volgende test.
Vandaar dat ik die zelf en mijn atleten op geregelde tijd laat lopen. Bij het volgen van een gestructureerd schema is het namelijk zo dat de test in het begin mooi laat zien dat je vooruit gaan. Goed voor de 'moral' heet dat. Mijn eerste looptraining in twee weken bood de perfecte gelegenheid om die training nog eens boven te halen.
Ik dus naar de piste voor 5km tegen 149bpm. De vroege aanvang van het nieuwe trainingsjaar heeft op dit moment in ieder geval als voordeel dat mijn conditie nog niet volledig weg is. Drie weken van relatieve en volledige rust hebben niet al het werk van vorig jaar teniet gedaan. Mijn testresultaat was namelijk boven alle verwachtingen.
Waar ik op 4 januari als nulmeting voor 2007 gemiddeld 4'53"/km liet optekenen, haspelde ik dezelfde afstand tegen een gemiddelde kilometertijd van 4'19" af. Het voelde niet goed aan, maar de tijden liegen er niet om. Op het eerste gezicht denk je dan dat je conditioneel goed zit. Diepere analyse doet mij vermoeden dat ik er vooral looptechnisch op vooruit gegaan ben. Het verval per kilometer is namelijk aan de hoge kant. Ik begon met een kilometer in 3'59" en de laatste was in 4'35". Dat wijst erop dat de basis nog aan de smalle kant is. De tijdswinst ten opzichte van begin dit jaar lijkt afkomstig van iets betere loopstijl, waardoor ik minder energie verbruik. Al zijn er ongetwijfeld andere hypotheses te bedenken. Al bij al ben ik uiterst tevreden met dit resultaat en nieuwsgierig naar de volgende test.
'Losfietsen' met Jeroen
Maandag was echt te zot. Uit bed om 5u45 om goed op tijd op de VUB te zijn voor het onthaal van de nieuwe studenten. Ik moest een deel van de presentatie doen en was behoorlijk zenuwachtig. Vermits het de eerste keer was dat we al onze nieuwe studenten samen ontvingen ipv per faculteit, was het een beetje koffiedik kijken naar de opkomst. De aula zat overvol, in totaal was er 1300 man aanwezig! De rest van de dag was ook razenddruk en 's avonds hadden we afgesproken om te dineren met de hele familie in Tielen. Ik ben dan ook niet tot trainen gekomen, wat de intentie om mijn nieuwe seizoen te laten samenvallen met het nieuwe academiejaar enigszins belachelijk maakte.
Dinsdag zou ik dan maar beginnen en die ambitie krijg meteen bijval. Trusty sidekick Jeroen vroeg zich af of ik geen zin had om een anderhalf uur te gaan losrijden. Het weer was fantastisch, dus had ik daar wel oor naar. In het vervolg moet ik toch expliciet naar zijn definitie van losrijden vragen, want ik verdenk hem ervan er meerdere te hanteren. Het werd een (veel) te snelle rit met als hoogtepunt een tempodemarrage op het groot mes richting jeugdinstelling van Everberg. Ik zat echt te sterven in het wiel, hopend dat ook hij terug in zijn zadel zou moeten. Gelukkig droeg zijn inspanning inderdaad niet tot boven.
De schade was echter toegediend, voor het eerst sinds lang werd een overdaad aan koude lucht op mijn longen losgelaten, met het bekende gevolg: longen verbrand en ademen zou nog een half uur pijn doen. Van daar zijn we dan 'echt' beginnen losrijden naar huis. Ondanks de vele wind en de hellingen in het parcours haalden we vlot een gemiddelde van 30,1km/u. Of hoe losrijden verschillende dingen kan beteken voor verschillende mensen. In ieder geval, de kop is eraf.
Dinsdag zou ik dan maar beginnen en die ambitie krijg meteen bijval. Trusty sidekick Jeroen vroeg zich af of ik geen zin had om een anderhalf uur te gaan losrijden. Het weer was fantastisch, dus had ik daar wel oor naar. In het vervolg moet ik toch expliciet naar zijn definitie van losrijden vragen, want ik verdenk hem ervan er meerdere te hanteren. Het werd een (veel) te snelle rit met als hoogtepunt een tempodemarrage op het groot mes richting jeugdinstelling van Everberg. Ik zat echt te sterven in het wiel, hopend dat ook hij terug in zijn zadel zou moeten. Gelukkig droeg zijn inspanning inderdaad niet tot boven.
De schade was echter toegediend, voor het eerst sinds lang werd een overdaad aan koude lucht op mijn longen losgelaten, met het bekende gevolg: longen verbrand en ademen zou nog een half uur pijn doen. Van daar zijn we dan 'echt' beginnen losrijden naar huis. Ondanks de vele wind en de hellingen in het parcours haalden we vlot een gemiddelde van 30,1km/u. Of hoe losrijden verschillende dingen kan beteken voor verschillende mensen. In ieder geval, de kop is eraf.
Nieuwe start
Maandag 24 september ging het nieuwe academiejaar van start. 1500 nieuwe studenten die naïef en zenuwachtig aan de volgende fase van hun leven beginnen. Ondanks de geweldige drukte die daarmee gekoppeld gaat, leek het mij een goed idee om de start van mijn voorbereiding voor het volgende seizoen daarmee te laten samenvallen.
In eerste instantie zal die training gericht zijn op lopen. Ik wil dit najaar nog een marathon lopen, liefst onder de 3 uur. Waar en wanneer is nog niet helemaal duidelijk, maar ik wil gewoon een "stand-alone" marathon lopen om het laatste, ontbrekende puzzelstuk voor een uitgebalanceerde triatlon in orde te krijgen.
Momenteel zijn mijn zwem- en fietstijden vergelijkbaar qua plaats in het deelnemersveld, maar blijft mijn loopniveau achterophinken. Vandaar dat ik me heb voorgenomen om dit najaar daar hard aan te werken. Op die manier moet ik een ticket voor Hawaii kunnen afdwingen en mijn droom werkelijkheid maken.
Het worden met andere woorden een zware herfst en winter. Het weer van de afgelopen maanden indachtig, zouden de trainingsomstandigheden weleens heroïsch kunnen worden. Fietsen in regen en wind, uitschuiven op modderige bospaden, trainen in het donker,... Laat maar komen, ik ben er klaar voor!
In eerste instantie zal die training gericht zijn op lopen. Ik wil dit najaar nog een marathon lopen, liefst onder de 3 uur. Waar en wanneer is nog niet helemaal duidelijk, maar ik wil gewoon een "stand-alone" marathon lopen om het laatste, ontbrekende puzzelstuk voor een uitgebalanceerde triatlon in orde te krijgen.
Momenteel zijn mijn zwem- en fietstijden vergelijkbaar qua plaats in het deelnemersveld, maar blijft mijn loopniveau achterophinken. Vandaar dat ik me heb voorgenomen om dit najaar daar hard aan te werken. Op die manier moet ik een ticket voor Hawaii kunnen afdwingen en mijn droom werkelijkheid maken.
Het worden met andere woorden een zware herfst en winter. Het weer van de afgelopen maanden indachtig, zouden de trainingsomstandigheden weleens heroïsch kunnen worden. Fietsen in regen en wind, uitschuiven op modderige bospaden, trainen in het donker,... Laat maar komen, ik ben er klaar voor!
vrijdag 24 augustus 2007
Fµ$%ing hamstring
Mijn excuses voor de stripverhaal-stijl van schelden, maar ik ben gefrustreerd. Mijn linkerhamstring zorgt voor meer problemen dan ik gewoon ben. Een tweetal weken geleden liep ik een verrekking op tijdens een tempotraining met Jeroen. 10 dagen niet kunnen lopen want telkens voelde ik nog een reactie.
Dinsdag kon ik dan eindelijk nog eens vrij lopen. Wat een zalig gevoel. De eerste kilometers lag er een serieuze laag stof op mijn loopspieren, ondanks het vele fietsen, maar daarna liep het - letterlijk - fantastisch.
Vanmorgen stond ik op voor een rustige 12km en dat heb ik me al meermaals beklaagd. Halverwege kreeg ik plots een pijnscheut in de geteisterde hamstring die meteen ook weer wegebde. Spijtig genoeg was dat maar de voorbode van nog een tiental pijnlijke samentrekkingen van mijn bil. Ijs leggen en weer wat rust en als er zondag na de wedstrijd opnieuw reactie is, zal er niets anders opzitten dan een dokter te raadplegen.
Ondertussen komt mijn marathontraining serieus in gevaar en moet ik overwegen dat plan af te blazen. Nog maar 7 weken en ik heb noch de snelheid, noch de uithouding die ik op dit moment wilde hebben om onder de 3 uur te gaan.
Niet kunnen lopen sucks, maar vanuit breder perspectief gezien stelt dat natuurlijk niets voor. Ik zal maar positief blijven en hopen dat alles goedkomt.
Dinsdag kon ik dan eindelijk nog eens vrij lopen. Wat een zalig gevoel. De eerste kilometers lag er een serieuze laag stof op mijn loopspieren, ondanks het vele fietsen, maar daarna liep het - letterlijk - fantastisch.
Vanmorgen stond ik op voor een rustige 12km en dat heb ik me al meermaals beklaagd. Halverwege kreeg ik plots een pijnscheut in de geteisterde hamstring die meteen ook weer wegebde. Spijtig genoeg was dat maar de voorbode van nog een tiental pijnlijke samentrekkingen van mijn bil. Ijs leggen en weer wat rust en als er zondag na de wedstrijd opnieuw reactie is, zal er niets anders opzitten dan een dokter te raadplegen.
Ondertussen komt mijn marathontraining serieus in gevaar en moet ik overwegen dat plan af te blazen. Nog maar 7 weken en ik heb noch de snelheid, noch de uithouding die ik op dit moment wilde hebben om onder de 3 uur te gaan.
Niet kunnen lopen sucks, maar vanuit breder perspectief gezien stelt dat natuurlijk niets voor. Ik zal maar positief blijven en hopen dat alles goedkomt.
maandag 13 augustus 2007
Ploegleider voor een dag
Sinds het einde van zijn actieve carrière als wielerprof is Kurt Van De Wouwer ploegleider bij het beloftenteam van Davo. Zaterdag was ik uitgenodigd om een rit uit de ronde van Anwerpen te volgen vanuit de auto. Een uitgesproken kans en ik heb geen twee seconden moeten nadenken om erop in te gaan.
's Morgens gingen we nog eerst een beetje 'losrijden', maar ondanks zijn 'ex-prof' statuut betekent dat nog iets anders dan bij een doorsnee amateur triatleet. Losrijden gebeurt tegen 35km/u, omdat hij "al drie dagen niet gereden had, dan sta ik hevig". Komt daarbij dat Kurt zich misrekent had in het parcours, waardoor we ons moesten haasten om tijdig terug te zijn. De laatste 30km zijn we dan ook niet veel onder de 40km/u geweest met de wind op kop. Halverwege dat blokje kon ik niet meer op kop komen en was ik blij dat ik in het wiel zat.
Na een supersnelle douche en maaltijd in de auto om het materiaal te halen. Fietsen op het dak, koffer vol wielen, bidons in de koelbox, ... en op naar de start. Daar was een kleurrijke drukte van jewelste, er stonden maar liefst 30 ploegen van 6 renners aan de start.
De Litouwse nationale ploeg reed in ronde van Antwerpen iedereen naar huis en bepaalde ploegleiders smeedden samen plannen om die hegemonie te doorbreken. Op een smal wegje in de eerste ronde zouden ze met een aantal ploegen wegrijden en het veld lamleggen door over de breedte van de weg te rijden. We waren nog niet vertrokken en "we zaten al in de slag".
Stipt 2u vertrok de caravaan en ging het tempo meteen de hoogte in. Het plan zou gelukt zijn, ware het niet dat een van 'onze' renners tegen de grond ging en het peleton volledig in 2 stukken brak. Snel depanneren en de gevallen renner terug in de groep brengen. Fenomenaal om te zien hoe zo'n belofte op luttele centimeters van de achterbumper tegen 75km/u (!) terugkomt.
Ondertussen was er een kopgroep van 29 renners ontstaan met 4 Davo-renners. Slechts een ploeg deed beter, de Litouwers. Alles samenhouden en met snelle men Michael Van Staeyen op een sprint gokken, zo oordeelde Van De Wouwer. Opvallend trouwens hoe goed je een koers kan volgen puur op basis van "Radio Tour". Als 6de volgwagen zie je de renners maar 25% van de tijd, maar geen detail van de wedstrijd gaat verloren, door de communicatie van de wedstrijdleiding. Halverwege de race had onze sprinter dorst en moest ik zelfs in actie schieten, bus aannemen (niet zoals bij de profs weggooien) en een volle afgeven met professionele duw. Van pure spanning vergat ik ze bijna los te laten.
Ook opvallend is de technisch lage kwaliteit van het oortjessysteem. Met drie mensen in de auto konden we niet eens altijd verstaan wat de renners trachtten te communiceren. Volgens de ploegleider was dit materiaal nochtans top-of-the-line. In de Tour gaat het er ook zo aan toe blijkbaar. Primitieve toestanden.
Vooraan veranderde er niets meer en gingen we naar de verwachte spurt. Van Staeyen kreeg de directieven in het wiel van Goddaert te kruipen en zo geschiedde. Alleen geraakte hij er niet meer uit en won de jonge renner van Jong Vlaanderen. De Davo-renner eindigde 3de en met nog 3 anderen in de top-20 deed de ploeg het schitterend.
Mijn dag was alleszins geslaagd, een blik op de koers van binnenuit, een blik ook op de toekomst van het wielrennen, want het staat vast dat een aantal van deze jonge mannen op termijn zullen doorgroeien naar de profs. Kan ik binnen een paar jaar zeggen dat ik die mannen nog heb zien koersen bij de beloften.
's Morgens gingen we nog eerst een beetje 'losrijden', maar ondanks zijn 'ex-prof' statuut betekent dat nog iets anders dan bij een doorsnee amateur triatleet. Losrijden gebeurt tegen 35km/u, omdat hij "al drie dagen niet gereden had, dan sta ik hevig". Komt daarbij dat Kurt zich misrekent had in het parcours, waardoor we ons moesten haasten om tijdig terug te zijn. De laatste 30km zijn we dan ook niet veel onder de 40km/u geweest met de wind op kop. Halverwege dat blokje kon ik niet meer op kop komen en was ik blij dat ik in het wiel zat.
Na een supersnelle douche en maaltijd in de auto om het materiaal te halen. Fietsen op het dak, koffer vol wielen, bidons in de koelbox, ... en op naar de start. Daar was een kleurrijke drukte van jewelste, er stonden maar liefst 30 ploegen van 6 renners aan de start.
De Litouwse nationale ploeg reed in ronde van Antwerpen iedereen naar huis en bepaalde ploegleiders smeedden samen plannen om die hegemonie te doorbreken. Op een smal wegje in de eerste ronde zouden ze met een aantal ploegen wegrijden en het veld lamleggen door over de breedte van de weg te rijden. We waren nog niet vertrokken en "we zaten al in de slag".
Stipt 2u vertrok de caravaan en ging het tempo meteen de hoogte in. Het plan zou gelukt zijn, ware het niet dat een van 'onze' renners tegen de grond ging en het peleton volledig in 2 stukken brak. Snel depanneren en de gevallen renner terug in de groep brengen. Fenomenaal om te zien hoe zo'n belofte op luttele centimeters van de achterbumper tegen 75km/u (!) terugkomt.
Ondertussen was er een kopgroep van 29 renners ontstaan met 4 Davo-renners. Slechts een ploeg deed beter, de Litouwers. Alles samenhouden en met snelle men Michael Van Staeyen op een sprint gokken, zo oordeelde Van De Wouwer. Opvallend trouwens hoe goed je een koers kan volgen puur op basis van "Radio Tour". Als 6de volgwagen zie je de renners maar 25% van de tijd, maar geen detail van de wedstrijd gaat verloren, door de communicatie van de wedstrijdleiding. Halverwege de race had onze sprinter dorst en moest ik zelfs in actie schieten, bus aannemen (niet zoals bij de profs weggooien) en een volle afgeven met professionele duw. Van pure spanning vergat ik ze bijna los te laten.
Ook opvallend is de technisch lage kwaliteit van het oortjessysteem. Met drie mensen in de auto konden we niet eens altijd verstaan wat de renners trachtten te communiceren. Volgens de ploegleider was dit materiaal nochtans top-of-the-line. In de Tour gaat het er ook zo aan toe blijkbaar. Primitieve toestanden.
Vooraan veranderde er niets meer en gingen we naar de verwachte spurt. Van Staeyen kreeg de directieven in het wiel van Goddaert te kruipen en zo geschiedde. Alleen geraakte hij er niet meer uit en won de jonge renner van Jong Vlaanderen. De Davo-renner eindigde 3de en met nog 3 anderen in de top-20 deed de ploeg het schitterend.
Mijn dag was alleszins geslaagd, een blik op de koers van binnenuit, een blik ook op de toekomst van het wielrennen, want het staat vast dat een aantal van deze jonge mannen op termijn zullen doorgroeien naar de profs. Kan ik binnen een paar jaar zeggen dat ik die mannen nog heb zien koersen bij de beloften.
dinsdag 7 augustus 2007
Antwerp Ironman 70.3: vreemde teleurstelling
Om mijn seizoen terug op gang te trekken stond ik zondag aan de start van de Antwerp Ironman 70.3, de Marc Herremans zoals ze zeggen. En ik was niet alleen, maar liefst 870 deelnemers gingen om iets voor 11u te water voor 1,9km zwemmen, 90km fietsen en 21km lopen.
Althans, dat was de bedoeling, want mijn wedstrijd zat er na 2 onderdelen op. Ik had nog eens goed gezwommen en het fietsen mocht er ook zijn. Bij de tweede wisselzone bleek mijn transitiezak echter niet op zijn plaats te liggen. Lichte paniek maakte zich van mij meester, wat nu gedaan. Meteen een vrijwilliger aangeklampt en binnen de kortste keren waren ze met zijn vieren aan het zoeken naar mijn zak. Mentaal was mijn wedstrijd daar al gedaan, want om na de zware fietsproef (de wind was een marteling) atleet na atleet zien voorbij te lopen terwijl je machteloos toekijkt is geen pretje. Het voelde alsof ik daar 15 minuten stond te verdoen.
Achteraf bekeken waren het er maar 7, toen plots een vrijwilliger met mijn zak kwam aanlopen. Hij bleek 4 rijen verkeerd te liggen. Aan iemand anders zijn fiets blijkbaar, want de zak was opengescheurd en daarbij was het sluitbolletje van mijn lock laces eraf gekomen. Ik doe die altijd heel los om meteen in mijn schoenen te kunnen. Ik was nog net helder genoeg om aan een knoop te denken, maar dat bleek geen oplossing. De elastische veters kwamen telkens los en elke 50m verloor ik mijn rechterschoen. Na 500m lopen hield ik het dan ook voor bekeken. Mijn wedstrijd was gedaan.
Nu ik wat tijd heb gehad om de eerste teleurstelling weg te werken en helder over de situatie na te denken heb ik weer wat lessen geleerd. Uiteindelijk had een trip langs de EHBO-post en wat tape mij toegelaten om verder te doen en de wedstrijd alsnog te beëindigen, of gewoon een veter vragen aan een supporter, of nog iets anders... Uiteindelijk moet je op alles voorbereid zijn, maar zondag was ik dat dus niet.
Het was des te spijtiger vermits de wedstrijd eigenlijk echt wel het label Ironman waard is. Genoeg vrijwilligers overal, mooi zwemwater, fietsparcours is snel, maar tegelijk zwaar en lopen in een stad als Antwerpen is zeker een trekpleister waar je binnen- en buitenlandse triatleten mee lokt. Ook mooi van de organisatie is dat ze me een gratis herkansing geven. Ik meldde mijn probleem en luttele uren later zat er al een e-mail in mijn inbox met verontschuldigingen en gratis inschrijving voor volgend jaar. De wedstrijd staat nu reeds aangestipt in mijn agenda!!!
Althans, dat was de bedoeling, want mijn wedstrijd zat er na 2 onderdelen op. Ik had nog eens goed gezwommen en het fietsen mocht er ook zijn. Bij de tweede wisselzone bleek mijn transitiezak echter niet op zijn plaats te liggen. Lichte paniek maakte zich van mij meester, wat nu gedaan. Meteen een vrijwilliger aangeklampt en binnen de kortste keren waren ze met zijn vieren aan het zoeken naar mijn zak. Mentaal was mijn wedstrijd daar al gedaan, want om na de zware fietsproef (de wind was een marteling) atleet na atleet zien voorbij te lopen terwijl je machteloos toekijkt is geen pretje. Het voelde alsof ik daar 15 minuten stond te verdoen.
Achteraf bekeken waren het er maar 7, toen plots een vrijwilliger met mijn zak kwam aanlopen. Hij bleek 4 rijen verkeerd te liggen. Aan iemand anders zijn fiets blijkbaar, want de zak was opengescheurd en daarbij was het sluitbolletje van mijn lock laces eraf gekomen. Ik doe die altijd heel los om meteen in mijn schoenen te kunnen. Ik was nog net helder genoeg om aan een knoop te denken, maar dat bleek geen oplossing. De elastische veters kwamen telkens los en elke 50m verloor ik mijn rechterschoen. Na 500m lopen hield ik het dan ook voor bekeken. Mijn wedstrijd was gedaan.
Nu ik wat tijd heb gehad om de eerste teleurstelling weg te werken en helder over de situatie na te denken heb ik weer wat lessen geleerd. Uiteindelijk had een trip langs de EHBO-post en wat tape mij toegelaten om verder te doen en de wedstrijd alsnog te beëindigen, of gewoon een veter vragen aan een supporter, of nog iets anders... Uiteindelijk moet je op alles voorbereid zijn, maar zondag was ik dat dus niet.
Het was des te spijtiger vermits de wedstrijd eigenlijk echt wel het label Ironman waard is. Genoeg vrijwilligers overal, mooi zwemwater, fietsparcours is snel, maar tegelijk zwaar en lopen in een stad als Antwerpen is zeker een trekpleister waar je binnen- en buitenlandse triatleten mee lokt. Ook mooi van de organisatie is dat ze me een gratis herkansing geven. Ik meldde mijn probleem en luttele uren later zat er al een e-mail in mijn inbox met verontschuldigingen en gratis inschrijving voor volgend jaar. De wedstrijd staat nu reeds aangestipt in mijn agenda!!!
dinsdag 31 juli 2007
Discipline
Het is zomer (al zou een mens het niet zeggen), het is komkommertijd, ook op mijn werk is het echt rustig. En er zijn zoveel afleidingen: de Tour, een terraske hier en daar, een filmpje zo nu en dan. Om nog maar te zwijgen van nutrionele verleidingen. Na de ironman kon ik eindelijk nog eens ijsjes eten, en frieten, en andere dingen die anders niet mochten. En zo gebeurde het, mijn trainingsdiscipline is beneden het vriespunt beland.
Lopen gaat nog, vanwege de nieuwe uitdaging die een stand-alone marathon biedt, maar het aantal zwem- en fietskilometers is te beperkt. En met de Marc Herremans Classic voor de deur is dat niet ideaal te noemen.
De rustpauze na de ironman was gedaan, ik zat terug in een ritme, trainde weer alle dagen en plots was het weg. Een verrekking in mijn hamstring na een (te) enthousiaste pistetraining (I blame Deena) gecombineerd met mijn verjaardag later kwam ik nog maar aan 3(!) trainingen vorige week. En dat waren dan nog allemaal looptrainingen, van zeer goede kwaliteit overigens, maar als triatleet ben je daar niet zoveel mee.
Ik moet dus terug in actie schieten!!! Terug discipline opbrengen. Voor zondag is het al te laat, die halve ironman zal ik als training beschouwen. Voor de komende weken echter is er nog hoop.
Het doel voor augustus is dus simpel: terug enige discipline en regelmaat in mijn leven krijgen, niet alleen op trainingsvlak, maar ook nutritioneel, en op het werk. Kleine stapjes per keer. Elke dag een training, elke dag minstens 2 stukken fruit, elke dag buikspieroefeningen, elke dag een doel op het werk, elke week minstens een blog schrijven, elke week minstens 3 keer een uur piano spelen, elke week de new yorker lezen...
Een van de lopers die ik voorzie van schema's geeft het goede voorbeeld. Nog geen enkele training werd gemist en misschien nog straffer, hij voert die trainingen altijd meticuleus tot in de puntjes uit. Daar kan ik nog veel van leren. Onder andere dat ik misschien ook een trainer nodig heb. Iemand die afstand neemt van de situatie en de spreekwoordelijke kick-in-the-butt kan geven wanneer het nodig is. Stof tot nadenken.
Ik ben van nature uit niet de meest gedisciplineerde mens. Als ik me dan een half jaar concentreer op een bepaald doel, overstretch ik de limieten van mijn discipline en heb ik daarna nood aan een compensatie in de andere richting. Eigenlijk verloopt dat volgens een sinuspatroon, met ups en dus ook downs. Ik hoop dat de hogervermelde kleine, regelmatige dingen kunnen bijdragen tot een constanter patroon met minder hoge pieken in de twee richtingen. Gedisciplineerd bezig zijn met discipline dus eigenlijk ;-)
Als ik mijn blogdiscipline op peil kan houden, houd ik jullie op de hoogte...
Lopen gaat nog, vanwege de nieuwe uitdaging die een stand-alone marathon biedt, maar het aantal zwem- en fietskilometers is te beperkt. En met de Marc Herremans Classic voor de deur is dat niet ideaal te noemen.
De rustpauze na de ironman was gedaan, ik zat terug in een ritme, trainde weer alle dagen en plots was het weg. Een verrekking in mijn hamstring na een (te) enthousiaste pistetraining (I blame Deena) gecombineerd met mijn verjaardag later kwam ik nog maar aan 3(!) trainingen vorige week. En dat waren dan nog allemaal looptrainingen, van zeer goede kwaliteit overigens, maar als triatleet ben je daar niet zoveel mee.
Ik moet dus terug in actie schieten!!! Terug discipline opbrengen. Voor zondag is het al te laat, die halve ironman zal ik als training beschouwen. Voor de komende weken echter is er nog hoop.
Het doel voor augustus is dus simpel: terug enige discipline en regelmaat in mijn leven krijgen, niet alleen op trainingsvlak, maar ook nutritioneel, en op het werk. Kleine stapjes per keer. Elke dag een training, elke dag minstens 2 stukken fruit, elke dag buikspieroefeningen, elke dag een doel op het werk, elke week minstens een blog schrijven, elke week minstens 3 keer een uur piano spelen, elke week de new yorker lezen...
Een van de lopers die ik voorzie van schema's geeft het goede voorbeeld. Nog geen enkele training werd gemist en misschien nog straffer, hij voert die trainingen altijd meticuleus tot in de puntjes uit. Daar kan ik nog veel van leren. Onder andere dat ik misschien ook een trainer nodig heb. Iemand die afstand neemt van de situatie en de spreekwoordelijke kick-in-the-butt kan geven wanneer het nodig is. Stof tot nadenken.
Ik ben van nature uit niet de meest gedisciplineerde mens. Als ik me dan een half jaar concentreer op een bepaald doel, overstretch ik de limieten van mijn discipline en heb ik daarna nood aan een compensatie in de andere richting. Eigenlijk verloopt dat volgens een sinuspatroon, met ups en dus ook downs. Ik hoop dat de hogervermelde kleine, regelmatige dingen kunnen bijdragen tot een constanter patroon met minder hoge pieken in de twee richtingen. Gedisciplineerd bezig zijn met discipline dus eigenlijk ;-)
Als ik mijn blogdiscipline op peil kan houden, houd ik jullie op de hoogte...
Deena
Als het op marathonvrouwen aankomt, is Deena Kastor een van de beste ter wereld. Met de 4de tijd ooit op de antieke afstand (2u19'36") kan je echt wel spreken van een supervrouw. Die supervrouw gebruikt op dit moment Leuven als uitvalsbasis voor haar Europese wedstrijden.
Tijdens een tempotraining met Jeroen op de piste aan het sportkot viel mijn oog plots op een tengere verschijning die vlot vooruitging. Na een paar rondjes wist ik het wel zeker, Deena Kastor was aan het trainen.
Ik heb natuurlijk het geluk van op wekelijkse basis met een wereldtopper te trainen in Rutger Beke. Maar haar verschijning deed toch wel wat met mijn ingesteldheid. Hier was een vrouw die gemiddeld 180km per week loopt. Dan ga je toch niet slabakken in je laatste 2km tempoblokken?!
Ondertussen ben ik ze al een keer of drie tegengekomen in het park rond het sportkot. En elke keer heeft ze hetzelfde effect op mij. Ze begint me zelfs te herkennen. Ik zal dus maar even wegblijven van de piste of ze gaat nog denken dat ik haar stalk...
Tijdens een tempotraining met Jeroen op de piste aan het sportkot viel mijn oog plots op een tengere verschijning die vlot vooruitging. Na een paar rondjes wist ik het wel zeker, Deena Kastor was aan het trainen.
Ik heb natuurlijk het geluk van op wekelijkse basis met een wereldtopper te trainen in Rutger Beke. Maar haar verschijning deed toch wel wat met mijn ingesteldheid. Hier was een vrouw die gemiddeld 180km per week loopt. Dan ga je toch niet slabakken in je laatste 2km tempoblokken?!
Ondertussen ben ik ze al een keer of drie tegengekomen in het park rond het sportkot. En elke keer heeft ze hetzelfde effect op mij. Ze begint me zelfs te herkennen. Ik zal dus maar even wegblijven van de piste of ze gaat nog denken dat ik haar stalk...
Brute pech!!!
Ik kan het alleen zo omschrijven. Gewoon wegschuiven in de bocht en je heup breken. Het prachtseizoen van Tine Deckers komt zo tot een abrupt einde.
We gingen gewoon wat losrijden en plots in een flauwe bocht die we voorzichtig (echt waar!) aansneden sloeg het noodlot toe. Tine onderuit en ik los erover. Eigenlijk was mijn val spectaculairder dan de hare, maar de gevolgen waren vooral voor haar. Typisch Tine, nog voor ik op de grond lag was ze al sorry aan het roepen dat ze mij ten val had gebracht.
Het werd meteen duidelijk dat er meer aan de hand was dan alleen maar wat schaafwonden, want steunen op haar rechterbeen was onmogelijk. Daniëlle werd meteen opgetrommeld om haar te komen halen. Nog een paar minuten later wou ik dat ik een ambulance gebeld had, want de ernst van de situatie begon te dagen.
Opvallend was dat alle mensen die passeerden een helpende hand aanboden. Een buschauffeur van De Lijn vroeg zelfs vertraging aan om Tine droog te houden in zijn bus!
Na aankomst van Daniëlle meteen naar spoed in Gasthuisberg, waar we vrij snel het harde verdict te horen kregen: gebroken heup en een operatie was onmiddellijk aan de orde. Lobbywerk langs alle kanten zorgde ervoor dat prof. Broos in eigen persoon zich met haar ging bezighouden. Soms moet een mens een beetje frank zijn...
Nu kan ze enkel revalideren en haar blik richten op volgend seizoen om terug hoge ogen te gooien in de internationale triatlon scene.
Veel beterschap Tine!!!
We gingen gewoon wat losrijden en plots in een flauwe bocht die we voorzichtig (echt waar!) aansneden sloeg het noodlot toe. Tine onderuit en ik los erover. Eigenlijk was mijn val spectaculairder dan de hare, maar de gevolgen waren vooral voor haar. Typisch Tine, nog voor ik op de grond lag was ze al sorry aan het roepen dat ze mij ten val had gebracht.
Het werd meteen duidelijk dat er meer aan de hand was dan alleen maar wat schaafwonden, want steunen op haar rechterbeen was onmogelijk. Daniëlle werd meteen opgetrommeld om haar te komen halen. Nog een paar minuten later wou ik dat ik een ambulance gebeld had, want de ernst van de situatie begon te dagen.
Opvallend was dat alle mensen die passeerden een helpende hand aanboden. Een buschauffeur van De Lijn vroeg zelfs vertraging aan om Tine droog te houden in zijn bus!
Na aankomst van Daniëlle meteen naar spoed in Gasthuisberg, waar we vrij snel het harde verdict te horen kregen: gebroken heup en een operatie was onmiddellijk aan de orde. Lobbywerk langs alle kanten zorgde ervoor dat prof. Broos in eigen persoon zich met haar ging bezighouden. Soms moet een mens een beetje frank zijn...
Nu kan ze enkel revalideren en haar blik richten op volgend seizoen om terug hoge ogen te gooien in de internationale triatlon scene.
Veel beterschap Tine!!!
En nu?!
Belangrijkste doel van het jaar zit erop en ik heb zo goed als al mijn doelen gehaald. Onder de tien uur duiken is gelukt! Mijn wedstrijdverdeling was ook zoals het moest. Eten onderweg ook. Enkel mijn marathontijd voldeed niet aan de verhoopte 3u30'.
Vorige keer ben ik in een zwart gaatje gevallen en heb ik de rest van het seizoen zo goed als niets meer gepresteerd. Deze keer was de zin om te trainen meteen terug. Na een week rust wilde ik opnieuw naar buiten. Om volgende keer nog beter te zijn en misschien de Hawaii droom nog eens boven te halen.
Een eerlijke assesment van de wedstrijd leert mij dat ik dus vooral op het laatste onderdeel nog te veel laat liggen in vergelijking met de overige twee onderdelen. Zwemmen en fietsen zitten op hetzelfde niveau, op Hawaii-niveau daarenboven. Enkel mijn looptijd en -plaats hinken achterop. Ik weet dus waaraan ik moet werken.
Met die gedachte in het achterhoofd leek een najaarsmarathon mij wel iets. Vandaar dat ik nu al - terwijl er nog een aantal triatlons op het programma staan - mijn focus richt op lopen. Op die manier hoop ik volgend jaar tijdens mijn derde ironman een echt evenwichtige wedstrijd neer te zetten in de drie disciplines.
De marathon in kwestie zal naar alle waarschijnlijkheid Brussel worden. Niet echt een parcours dat aan snelle tijden doet denken, maar dat is bijzaak. Op naar Brussel dus...
Vorige keer ben ik in een zwart gaatje gevallen en heb ik de rest van het seizoen zo goed als niets meer gepresteerd. Deze keer was de zin om te trainen meteen terug. Na een week rust wilde ik opnieuw naar buiten. Om volgende keer nog beter te zijn en misschien de Hawaii droom nog eens boven te halen.
Een eerlijke assesment van de wedstrijd leert mij dat ik dus vooral op het laatste onderdeel nog te veel laat liggen in vergelijking met de overige twee onderdelen. Zwemmen en fietsen zitten op hetzelfde niveau, op Hawaii-niveau daarenboven. Enkel mijn looptijd en -plaats hinken achterop. Ik weet dus waaraan ik moet werken.
Met die gedachte in het achterhoofd leek een najaarsmarathon mij wel iets. Vandaar dat ik nu al - terwijl er nog een aantal triatlons op het programma staan - mijn focus richt op lopen. Op die manier hoop ik volgend jaar tijdens mijn derde ironman een echt evenwichtige wedstrijd neer te zetten in de drie disciplines.
De marathon in kwestie zal naar alle waarschijnlijkheid Brussel worden. Niet echt een parcours dat aan snelle tijden doet denken, maar dat is bijzaak. Op naar Brussel dus...
dinsdag 3 juli 2007
Ironman day
Eindelijk een wedstrijdverslagje. In de welverdiende vakantie achteraf bleek geen tijd meer over om mijn blog even aan te vullen. So here goes:
Ironman day begon om 4 uur, met een heel raar gevoel. Van zodra ik mijn ogen opendeed overviel mij het gevoel dat ik niet klaar was. Even schrikken toch, de vorige keer had ik ondanks het feit dat het de eerste was een rustig gevoel - ik was er klaar voor. Nu niet dus. Dat beloofde...
Toch maar zo goed mogelijk mijn voorbereiding afgewerkt. Ontbijten en een laatste check van de transitiezak. Dan naar de wedstrijdsite. Wel grappig om de laatste feestvierders nog naar huis te zien waggelen als je zelf op het punt staat een ironman te doen.
Eens aangekomen snel een laatste check van de fiets en mijn wissel in orde gemaakt. Daarna nog even ontspannen en al snel was het tijd om mijn wetsuit aan te doen. Nog snel een kus van Daniëlle en naar de startzone. Die was tegenover drie jaar geleden verdubbeld in breedte. Ik vreesde al voor de trechter aan de eerst boei.
Het gevoel aan de start van een ironman is met niets te vergelijken. Geen competitief gedoe en geduw, maar gewoon 1900 atleten die verdomd goed weten hoe hard ze hier voor gewerkt hebben en die mekaar het beste wensen. Geweldig!
Vijf minuten na de profs mochten wij aan onze lange dag beginnen. Amai, wat een wasmachien! Niks trechter aan de eerste boei, meteen alles op een hoopje en dat resulteerde in een serieus pak (ongewild) slaag. De zon kwam op recht voor ons en vermits ik geen steek zag, volgde ik zo goed mogelijk het pak. Vanaf de tweede boei terug naar de kant kon ik echt profiteren van een goed groepje.
Het keerpunt rond het eiland bleek veel te smal voor onze groep en we werden dan ook in verschillende kleinere groepjes uiteengeslagen. Op de terugweg naar de eerste boei kregen we te maken met stroming die deed afdwalen naar links. Laat dat nu net de kant geweest zijn waar ik lag. Resultaat: nog eens iedereen over mij heen en een tweede pak slaag.
Uiteindelijk redelijk op schema uit het water in 59'35" zonder dat ik echt moeite had gedaan. Snel naar de fiets en meteen weg. Dat was het eerste moment van de dag waar ik het gevoel had dat alles in zijn plooi zou vallen. Na 2,5km hoorde ik in een inhaalbeweging het gevreesde "psht" van een lekke tube. De blik op die kerel zijn gezicht sprak boekdelen!
Het eerste deel van het fietsparcours in Zürich is vlak en dat heb ik geweten. Al snel raapte ik betere zwemmers op en die nestelde zich allemaal mooi in mijn wiel. Na 10km had ik al een groep van 25 man in mijn wielen hangen. 5km later kwam er gelukkig een scheidsrechter waardoor er tenminste op 7 meter gereden werd, maar ze zaten daar toch maar mooi te genieten van mijn hard labeur. Hoeveel "laatste" waarschuwingen ik gehoord heb, weet ik niet meer, maar naar mijn mening mocht er iets doortastender opgetreden worden.
Gelukkig zitten er genoeg obstakels in het parcours om de schifting te maken en op een vijftal man na kon ik iedereen afschudden op de eerste klim. Snel de bijtrapafdaling naar Egg en meteen aan het tweede klimluik begonnen. Ook daar nog wat volk opgeraapt en met een goed gevoel kon ik terug richting meer. Op de razendsnelle afdaling (94km/u) stonden een tiental scheidrechters te kijken of de "no aerobars" regel werd toegepast. Alsof iemand zo zot zou zijn...
Heartbreak hill was net zoals drie jaar geleden weer kippenvel van beneden tot boven. Op een heikel moment na, in de haarspeldbocht naar rechts steek ik iemand langs links voorbij op het moment dat hij beslist van rechtdoor te rijden. In mekaar gehaakt en alle moeite van de wereld moeten doen om recht te blijven. Sommige mensen maken het zichzelf wel heel moeilijk. Het steile stuk van 17% stond weer vol en ik kon enkel bovenkomen met een brede glimlach op mijn gezicht, wat een rush!
Snel mijn tweede bus voeding gekregen van Daniëlle en op weg voor nog een rondje. Ik was goed aan het drinken want al snel moest ik plassen. Dat zou toch moeten wachten tot in de afdaling naar Egg. Verder was de tweede ronde eerder "uneventful". Ik reed 90% van de tijd alleen en daar was ik blij om. De ironman is tenslotte een wedstrijd tegen jezelf.
In het begin van de derde ronde kwam er mij iemand voorbijgeraasd op impressionante wijze. Zijn rugnummer las Laurent. Zijn kuiten leerde mij dat het om Jalabert ging. Geen haar op mijn hoofd die er nog maar aan dacht om te volgen. Hij zou uiteindelijk in 4u38' binnenkomen, oftewel 38km/u rijden. Niet slecht voor een "age grouper" ;-)
De derde ronde kon ik vlot mijn tempo blijven volhouden, maar vanaf kilometer 150 begon mijn houding op de fiets lastig te worden. Vermits ik niet trager reed uit mijn beugels heb ik laatste stuk maar zo gereden. Eten lukte ook niet echt meer, maar ik wist dat ik nog energie nodig zou hebben.
Uiteindelijk rondde ik mijn fietsproef af in 5u08', net boven de 35km/u. Dat was een kleine 7 minuten sneller dan mijn schema. Goed bezig dus. Weer goed gewisseld en meteen op pad voor de resterende 42km. Ik vond direct een goed ritme en passeerde de eerste ronde een tiental atleten. Toen kreeg ik af te rekenen met krampen in mijn buikje en een pitstop drong zich op. De paar minuten die ik daar verloor zijn van goudwaarde gebleken, want daarna kon ik terug "soepel" (alles is relatief he) lopen.
Mijn doel om onder de 10 uur te finishen was nog steeds haalbaar en vanaf de derde ronde maakte ik menig rekensommetje om te zien of ik nog op schema lag. Na 26km kreeg ik het even lastig, de gebruikelijke wandelpauze door de langste bevoorading bleef maar duren. Uiteindelijk deed de teleurgestelde blik van een van de menige volunteers mij terug in looppas vervallen en ik was door mijn zwartste gat heen.
De laatste ronde was lastig, maar tegelijk supermooi omdat ik wist dat ik mijn doel ging halen. De marathon in een ironman is dus vooral mentaal zwaar, anders kan ik mijn versnelling niet verklaren.
Pas helemaal op het einde komt het echte genieten als je na de turnaround de finish chute in mag lopen. Honderden zotte Zwitsers die de longen uit hun lijf schreeuwen, begeleidende cheerleaders die je naar de finish loodsen en het verlossende getsjirp van de chipmat. Ik was weer een ironman!!! Na een marathon van 3u44' finishte ik als 131ste in 9u55'12".
Ik kan alleen maar supercontent zijn met die tijd. Ik ben een sub-10 uur ironman, ondanks de Leuvense vaartbacterie. Voor Hawaii weeg ik nog net te licht. En als ik eerlijk ben, had dat ook zo geweest zonder ziekte. Mijn lopen is nog niet competitief in vergelijking met mijn zwemmen en fietsen. Ik weet dus waar ik aan moet werken.
Muchas gracias uiteraard aan Queen Dani, maar ook aan Jef en Annie voor de fysieke steun. Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel deugd een bekend gezicht kan doen tijdens de marathon. Ook een dikke merci aan iedereen die vanop het thuisfront gevolgd heeft en ons overstelpte met sms-jes en e-mails!
dinsdag 19 juni 2007
Race week: Tuesday
Laatste werkdag voor Zurich. Laatste dag waar er natuurlijke afleiding is voorzien. Al merk ik wel dat ik ongeveer elk half uur toch even wegdroom richting zwitserland. Wedstrijdschema's, weersverwachtingen, checklists van dingen die ik niet mag vergeten, dingen die ik nog moet doen voor de wedstrijd... Vanaf morgen is die afleiding er niet meer en kan ik echt zenuwachtig beginnen doen.
Gisteren heb ik mijn laatste tempo looptraining gedaan en zoals de laatste dagen altijd het geval is ging het weer zeer vlot. Ik hoop echt dat mijn inspanningen in het lopen resultaat gaan hebben in de wedstrijd. Dat zal vooral van mijn discipline tijdens het fietsen afhangen. Niet te snel rijden is de boodschap. Dat betekent concreet dat ik mijn hartslag onder de 145 wil houden tijdens de eerste uren en pas in de tweede helft van het fietsen mag die daar boven komen. Op die manier moet er frisheid overblijven om een 'snelle' marathon te lopen.
Terwijl ik mij zenuwachtig maak over de ironman zijn er clubgenoten die andere wedstrijden op het programma hebben staan. Er zijn wedstrijden genoeg om uit te kiezen: Thierry en Tine proberen hun vorm van Leuven over te dragen naar het EK Lange afstand in Brasschaat, Tom De Beukelaer gaat voor zijn eerste volledige in triatlonmekka Roth en Eddy Angilis beproeft zijn geluk op de 3/4 van Stein. Het wordt een druk langeafstandsweekend voor TDL-ers.
Vandaag staat de laatste echte zwemtraining op het programma. Daarna nog langsgaan bij David om mijn tijdritmachien in optimale conditie te krijgen en voor de rest rusten en eten. Wat een leven...
Gisteren heb ik mijn laatste tempo looptraining gedaan en zoals de laatste dagen altijd het geval is ging het weer zeer vlot. Ik hoop echt dat mijn inspanningen in het lopen resultaat gaan hebben in de wedstrijd. Dat zal vooral van mijn discipline tijdens het fietsen afhangen. Niet te snel rijden is de boodschap. Dat betekent concreet dat ik mijn hartslag onder de 145 wil houden tijdens de eerste uren en pas in de tweede helft van het fietsen mag die daar boven komen. Op die manier moet er frisheid overblijven om een 'snelle' marathon te lopen.
Terwijl ik mij zenuwachtig maak over de ironman zijn er clubgenoten die andere wedstrijden op het programma hebben staan. Er zijn wedstrijden genoeg om uit te kiezen: Thierry en Tine proberen hun vorm van Leuven over te dragen naar het EK Lange afstand in Brasschaat, Tom De Beukelaer gaat voor zijn eerste volledige in triatlonmekka Roth en Eddy Angilis beproeft zijn geluk op de 3/4 van Stein. Het wordt een druk langeafstandsweekend voor TDL-ers.
Vandaag staat de laatste echte zwemtraining op het programma. Daarna nog langsgaan bij David om mijn tijdritmachien in optimale conditie te krijgen en voor de rest rusten en eten. Wat een leven...
maandag 18 juni 2007
Race week: Monday
Nog 6 keer slapen en het is zover: de ironman van Zwitserland. Daarom vond ik het een leuk idee om elke dag een kort verslag te posten. Een verslag over de zenuwslopende laatste dagen naar mijn sportieve hoofddoel voor 2007.
Gezien de medische beslommeringen van de laatste weken is mijn mentale voorbereiding nog complexer dan anders. Enerzijds is er de anticipatie voor de wedstrijd, ik kijk er ondanks alles nog steeds naar uit. Ik wil eigenlijk gewoon aan die startlijn staan met 1800 andere atleten. Niets creëert een band als de gezonde angst voor wat komen gaat. Iedereen is zenuwachtig, heeft schrik dat ze er niet gaan geraken en tegelijk heb ik nog nooit zo'n rustige sfeer meegemaakt aan de start van een wedstrijd.
Anderzijds is er de twijfel, om mijn conditie, waartoe ik (nog) in staat ga zijn. Mijn laatste koppeltraining deed die twijfel alleen maar aanwakkeren. Op de fiets kon ik geen kracht ontwikkelen bergop, het lopen ging dan weer verrassend goed. In je hoofd schommelt je gevoel dan ook constant op en neer.
Vanmorgen ben ik nog bij Sofie geweest om alles te laten rechtzetten dat eventueel scheef stond. Blijkbaar was mijn bekken enigszins scheef gaan staan, waarschijnlijk als gevolg van de overactiviteit in mijn dikke darm. Nu alles weer vrij is, zou ik terug meer kracht in mijn benen moeten hebben.
Vandaag staat nog een looptraining op het programma. Gewoon een uurtje loslopen met enkele korte versnellingen om de benen te activeren. Ik kijk er eigenlijk al naar uit. Dat is de paradox van de taper-periode. Je weet dat je moet rusten, maar tegelijkertijd wil je toch even trainen om gerustgesteld te zijn dat je conditie niet ineens weg is. Triatleten zijn rare beestjes.
Gezien de medische beslommeringen van de laatste weken is mijn mentale voorbereiding nog complexer dan anders. Enerzijds is er de anticipatie voor de wedstrijd, ik kijk er ondanks alles nog steeds naar uit. Ik wil eigenlijk gewoon aan die startlijn staan met 1800 andere atleten. Niets creëert een band als de gezonde angst voor wat komen gaat. Iedereen is zenuwachtig, heeft schrik dat ze er niet gaan geraken en tegelijk heb ik nog nooit zo'n rustige sfeer meegemaakt aan de start van een wedstrijd.
Anderzijds is er de twijfel, om mijn conditie, waartoe ik (nog) in staat ga zijn. Mijn laatste koppeltraining deed die twijfel alleen maar aanwakkeren. Op de fiets kon ik geen kracht ontwikkelen bergop, het lopen ging dan weer verrassend goed. In je hoofd schommelt je gevoel dan ook constant op en neer.
Vanmorgen ben ik nog bij Sofie geweest om alles te laten rechtzetten dat eventueel scheef stond. Blijkbaar was mijn bekken enigszins scheef gaan staan, waarschijnlijk als gevolg van de overactiviteit in mijn dikke darm. Nu alles weer vrij is, zou ik terug meer kracht in mijn benen moeten hebben.
Vandaag staat nog een looptraining op het programma. Gewoon een uurtje loslopen met enkele korte versnellingen om de benen te activeren. Ik kijk er eigenlijk al naar uit. Dat is de paradox van de taper-periode. Je weet dat je moet rusten, maar tegelijkertijd wil je toch even trainen om gerustgesteld te zijn dat je conditie niet ineens weg is. Triatleten zijn rare beestjes.
woensdag 13 juni 2007
Campylobacter Jejuni
Zo ziet het beest (of de duizenden) dat mij al anderhalve week ziek maakt eruit. Mooie kleur wel, voor de rest vind ik het er niet echt aangenaam uitzien. De gevolgen van hun doortocht zijn ook niet aangenaam. Naast algemene ziekteverschijnselen die gepaard gaan met een bacteriële infectie en de misselijkheid van de antibiotica is mijn sportieve output tot een minimum herleid.
Niet dat ik geen zin heb om iets te doen, het gevoel tijdens het trainen is gewoon ronduit slecht. Na 30 minuten zwemmen ben ik misselijk, op de fiets krijg ik mijn benen amper rond, enkel lopen gaat verrassend genoeg redelijk normaal. Na een training van een uur ben ik ook steevast doodmoe. Met een ironman op minder dan 2 weken begin ik mij dan ook serieus zorgen te maken.
Mijn ambities heb ik al bijgewerkt: de stiekeme droom van hawaii te halen en de expliciete wens om onder de 10u te gaan zijn vervangen door op een gezonde manier uitdoen en zien waar het schip strandt. Ik kan u verzekeren dat zulke denkoefening geen deugd doet. Een half jaar ben ik nu bezig met mijn voorbereiding, zonder grote problemen overigens. Ik zat in de vorm van mijn leven. Mentaal was mijn voorbereiding ook al gericht op bepaalde onderliggende doelen. Om die dan op minder dan 2 weken voor de belangrijkste wedstrijd van het jaar te wijzigen vergt enige inspanning. Te meer omdat ik mezelf niets te verwijten heb.
Maar er zijn ergere dingen in het leven dan het missen van PR of een hawaii-slot. Alleen zal het even duren eer ik dat perspectief kan laten doorschijnen.
woensdag 6 juni 2007
Laatste test: 1/2 Leuven
Het wedstrijdverslag van de eerste editie van een halve triatlon in Leuven heeft even op zich laten wachten. Spijtig genoeg is die vertraging een rechtstreeks gevolg van de wedstrijd. Net zoals een aantal andere atleten lig ik namelijk al drie dagen plat met een of andere infectie aan mijn spijsverteringsstelsel. Zo erg zelfs dat ik meerdere disciplines moest combineren op het toilet, als je begrijpt wat ik bedoel.
Ik heb het aan mezelf te wijten, het zwemmen was weeral niet goed en ik ben langer dan nodig bloodgesteld aan ongezond water. Ik heb in Leuven nog maar een keer degelijk gezwommen en zondag was het weer niet goed. Pas na 36 minuten uit het water, in de buurt van clubgenoten die ik normaal achter mij kan houden. Dat is natuurlijk ook hun verdienste. Vooral Bart deed het meer dan goed. Snel gewisseld en meteen aan de inhaalrace begonnen. Nog voor het eerste keerpunt had ik al een twintigtal atleten te pakken. Wat echter meteen opviel was het grote gat dat Thierry Verbinnen al geslagen had. Niet zozeer op mij, maar op de andere toppers. Het zou een voorbode zijn van wat moest komen.
Ik kon mijn tempo goed vasthouden, maar vanaf het einde van de tweede ronde begon mijn rug serieus pijn te doen, zo erg zelfs dat ik het gevoel had enkel dat enkel mijn rechterbeen nog kracht ontwikkelde. Daardoor bleef het gat naar voren constant en kon ik niet verder wegrijden van de groepjes achter mij. Al bij al werd er eerlijk gereden, maar het verschil van in een groep te zitten of alles volledig alleen te rijden is niet te onderschatten. Volhouden was de boodschap, ik zou wel zien waar het schip strandde.
De pijn werd enkel erger en ik vreesde dat het lopen een ware calvarietocht zou worden. Toen ik vlak voor de laatste beklimming van de Keizersberg ook nog eens voelde dat mijn achterband leegliep zag ik het even niet meer zitten. Ik geraakte heelhuids in de wissel en tot mijn grote verbazing ging het lopen vrij vlot. Ik kon ongeveer gelijke tred houden met de atleten voor mij en er kwam niet direct een golf achterblijvers over mij heen gespoeld.
Twee looprondes kon ik aan een gelijk tempo lopen, maar tijdens de derde ronde kreeg ik het plots heel moeilijk. Mijn passen werden korter en het ging niet meer vooruit. Even gewandeld om tot rust te komen en het ging weer veel beter. De laatste ronde kon ik terug mijn initieel tempo aanhouden en op het einde zelfs nog wat atleten oprapen. Ik finishte in 4u17'56" als 28ste. Daar kan ik tevreden mee zijn, zeker gezien de foutjes die ik maakte.
Inspectie van mijn fiets na de wedstrijd leerde mij dat mijn zadel ruim 2 cm gezakt was en volledig achterover helde. Ik had mijn fiets nog wel nagekeken voor de wedstrijd, maar mijn zadel stond duidelijk niet vast genoeg. Te voorzichtig geweest bij het aandraaien. Weer een les geleerd, controleren en dan dubbelchecken. Beter nu dan in Zwitserland.
De wedstrijd werd gewonnen door Thierry Verbinnen die er fenomenaal uitzag, in alle drie de disciplines. Van een breakthrough performance gesproken! Ik hoop echt dat hij nu goed en wel vertrokken is. Bij de vrouwen won Tine Deckers makkelijk, wat Daniëlle extra blij maakte omdat beiden bij haar op tafel hadden gelegen. Aan mijn masseuse zal het dus niet liggen!
Hopelijk recupereer ik snel van mijn virus of bacterie-aanval, want het zou echt zonde zijn deze vorm niet mee te nemen naar Zwitserland. Op basis van deze tijden moet ik mijn plan kunnen uitvoeren, maar dan kan ik geen week in de lappenmand liggen. Afwachten dus...
dinsdag 29 mei 2007
20km van Brussel
Na de finish van de 20km van Brussel kreeg ik een sticker in mijn handen geduwd van sponsor Nike+. De tekst is perfect van toepassing op mijn wedstrijd, spijtig genoeg niet alleen in de betekenis van de slogan en die las: "I ran the 20km of Brussels like never before".
Ik kon pas redelijk laat een startbewijs bemachtigen via Artsen zonder grenzen (bedankt Joeri). Een ander loper had afgehaakt en ik kon zijn nummer overnemen. Nadeel daarvan, ik kreeg nummer 25036 toebedeeld. Dan weet je dat je niet meteen hoeft te hopen op een supertijd, maar dat kon me niet echt deren. Het was een goede test om te zien hoe mijn benen gerecupereerd waren van de 31km van twee dagen geleden.
Meer dan 11 minuten na het startschot kon ik eindelijk over de startmat 'lopen'. De Wetstraat zag weer zwart van het volk. Een kippevelmoment, dat wel, maar je eigen tempo lopen en mensen voorbijsteken is daar geen sinecure. Dat blijft eigenlijk zo tot naar de tunnels. Aan het 5km punt kwam ik dan ook door in 22'40", niet echt supersnel. En dat zou gevolgen hebben...
Want in een geval van slechte plaats op een slecht moment kreeg ik in de afvalstrook van een drankpost plots een flesje Spa Reine tegen mijn hoofd geslingerd. Er stond nochtans goed mikken boven de afvalbakken. Spa Reine mag dan wel het reinigende water zijn, echt deugd deed het niet.
Aan de volgende drankpost gingen ze mij niet meer hebben. Ik zou mooi in het midden van het parcours blijven zodat ik niet in de baan van rondvliegende projectielen liep. Blijkbaar zijn er nog andere projectielen waar je voor moet opletten en wel rondvliegende vuisten. Twee deelnemers hadden hun oog laten vallen op exact hetzelfde flesje water en wilden niet loslaten. Dan maar op mekaar kloppen totdat iemand losliet! En zo liepen ze een hondertal meter verstrengeld in mekaar. Nog nooit gezien...
De rest van mijn tocht was minder bewogen en ik kon een mooie negative split lopen. Na 1u21' chiptijd kwam ik over de streep zonder echt dood te zitten. Ik had probleemloos 3 minuten sneller gekund indien ik niet constant aan slalomlopen had gedaan. Weer een geslaagde test richting Zwitserland. Aan de finish kwam ik enkele TDL-ers tegen die allemaal schitterende prestaties afleverden. Vooral Bert onderstreepte zijn ambities voor volgende week met een tijd van 1u15'!
Samen met Daniëlle, Magaly en Martine hebben we dan nog een half uur elke lopen met een rood AzG t-shirt gescand om te zien of Joeri eraan kwam. Hij deed het ook goed: 2u08', waarvan minstens een 5-tal gespendeerd werden met aanschuiven aan de finish. Volgende keer gaat de 2u-grens er gewoon aan!
Ik kon pas redelijk laat een startbewijs bemachtigen via Artsen zonder grenzen (bedankt Joeri). Een ander loper had afgehaakt en ik kon zijn nummer overnemen. Nadeel daarvan, ik kreeg nummer 25036 toebedeeld. Dan weet je dat je niet meteen hoeft te hopen op een supertijd, maar dat kon me niet echt deren. Het was een goede test om te zien hoe mijn benen gerecupereerd waren van de 31km van twee dagen geleden.
Meer dan 11 minuten na het startschot kon ik eindelijk over de startmat 'lopen'. De Wetstraat zag weer zwart van het volk. Een kippevelmoment, dat wel, maar je eigen tempo lopen en mensen voorbijsteken is daar geen sinecure. Dat blijft eigenlijk zo tot naar de tunnels. Aan het 5km punt kwam ik dan ook door in 22'40", niet echt supersnel. En dat zou gevolgen hebben...
Want in een geval van slechte plaats op een slecht moment kreeg ik in de afvalstrook van een drankpost plots een flesje Spa Reine tegen mijn hoofd geslingerd. Er stond nochtans goed mikken boven de afvalbakken. Spa Reine mag dan wel het reinigende water zijn, echt deugd deed het niet.
Aan de volgende drankpost gingen ze mij niet meer hebben. Ik zou mooi in het midden van het parcours blijven zodat ik niet in de baan van rondvliegende projectielen liep. Blijkbaar zijn er nog andere projectielen waar je voor moet opletten en wel rondvliegende vuisten. Twee deelnemers hadden hun oog laten vallen op exact hetzelfde flesje water en wilden niet loslaten. Dan maar op mekaar kloppen totdat iemand losliet! En zo liepen ze een hondertal meter verstrengeld in mekaar. Nog nooit gezien...
De rest van mijn tocht was minder bewogen en ik kon een mooie negative split lopen. Na 1u21' chiptijd kwam ik over de streep zonder echt dood te zitten. Ik had probleemloos 3 minuten sneller gekund indien ik niet constant aan slalomlopen had gedaan. Weer een geslaagde test richting Zwitserland. Aan de finish kwam ik enkele TDL-ers tegen die allemaal schitterende prestaties afleverden. Vooral Bert onderstreepte zijn ambities voor volgende week met een tijd van 1u15'!
Samen met Daniëlle, Magaly en Martine hebben we dan nog een half uur elke lopen met een rood AzG t-shirt gescand om te zien of Joeri eraan kwam. Hij deed het ook goed: 2u08', waarvan minstens een 5-tal gespendeerd werden met aanschuiven aan de finish. Volgende keer gaat de 2u-grens er gewoon aan!
The long run home
Vrijdag stond mijn langste looptraining op het programma. Een keer per ironman wil ik meer dan 30km of 2u30 gelopen hebben. Kwestie van niet volledig voor een verrassing te staan na het fietsen.
Vermits ik pas tegen 18u ten vroegste kon thuiszijn, bedacht ik het plan om de pendel naar huis te vervangen door mijn looptraining. Op mapmyrun.com stippelde ik een traject uit. Bleek dat de kortste afstand van de VUB naar huis "slechts" 27,5km was. Ik moest dus nog een lusje bijverzinnen om aan de benodigde kilometers te geraken. Het volledige traject kan je bekijken door hier te klikken.
Meteen als je de campus werd ik geconfronteerd met de heuvelachtigheid van mijn traject. Het gaat constant op en neer tot je aan het park van Tervuren komt. Inclusief verkeerslichten en Brussel centrum kwam ik na 9km door in net onder de 45', perfect op schema.
Ik kon de resterende afstand goed inschatten omdat ik hier ook geregeld fiets. Na het saaie rechte stuk naar Leefdaal komt de lange klim richting Egenhoven. Daar heb ik constant tempo aangehouden en me goed geconcentreerd op de klim. Iets te goed blijkbaar want eens boven kreeg ik het even moeilijk op het vlakkere stuk. Net voor de autostrade bereik je het halve marathonpunt. Daar kwam ik door in 1u42', nog altijd constant en op schema.
Ik had de extra lus achter het sportkot gelegd, kwestie van door het bos te kunnen lopen. Een zachte ondergrond zouden mijn benen tegen dan wel appreciëren. Waar ik niet op gerekend had, was een bende Engelsmannen die op een of andere teambuilding waren. In groepjes van drie wandelden ze rond, een volledig gekleed, een andere met enkel een broek en een derde in ondergoed (of in een geval zelfs naakt)!!! Even dacht ik dat ik aan het hallucineren was.
Eenmaal thuis klokte ik af op 2u30'47" voor 31,43km. Dat komt neer op 4'47"/km, sneller dan verwacht en dus ben ik zeer tevreden. Vooral mentaal komt zo'n resultaat van pas. Het gevoel dat ik er klaar voor ben begint stilaan te overheersen. Zo veel zelfs dat ik vrees iets te 'overconfident' te worden.
donderdag 24 mei 2007
One month to go
Vandaag binnen een maand is het eindelijk zover. Dan volgt de culminatie van al mijn trainingsinspanningen in de ironman van zwitserland. Gisteren heb ik mijn langste koppeltraining uit het programma afgehandeld. Het plan was 120km fietsen en 16km lopen.
Het fietsen ging verbazend vlot, ondanks een soms stevige wind en stijve rugspieren. De benen waren duidelijk goed. 118km in 3u20' of 35,3km/u gemiddeld. Een rustige wissel thuis en op pad voor 16km, waarvan een groot stuk in het bos. De zomerse temperaturen van gisteren hielpen bij het wedstrijdspecifieke van de training. De eerste kilometers voelden echt goed aan. Ik had blijkbaar goed gedoseerd op de fiets. In het bos merkte ik toch dat mijn benen moe waren, want er zat (te) weinig 'bounce' in mijn pas. Op een bepaald moment struikelde ik zelfs over een boomwortel en voor de tweede maal dit jaar ging ik tegen de grond tijdens een looptraining!
Een duidelijk aandachtspunt blijft eten tijdens het lopen. Dat lukt me echt niet goed en na een uur kreeg ik een hongerklopje. Ik had nochtans gellekes bij, maar die opeten deed ik weer niet. Begrijpe wie begrijpe kan. Ik heb het me serieus beklaagd. Op de steile afdaling van de Pakenstraat kwam een kramp op en moest ik even stappen. Nog geen drie passen verder kreeg ik wat op een echte slag van de hamer leek. Hoofdpijn zoals ik nog niet dikwijls meegemaakt heb. Ik vreesde even dat ik verder naar huis zou moeten stappen, maar gelukkig kon ik na een kleine 6 minuten de kracht vinden om verder te lopen.
Ik was serieus leeg, want eenmaal thuisgekomen moest ik toch serieus bekomen. De training had 4u53' geduurd, inclusief transitie van 10' en 6' wandelen. Ik was content. Zeker toen bleek dat ik ondanks de wandelpauze gemiddeld 4'57"/km had gelopen. Uit zulke trainingen haal je echt vertrouwen! Tijdens de twijfelperiodes die gaan komen tijdens de taper zal ik er af en toe eens aan terugdenken.
's Avonds een grote pizza van de Marco samen met Tine (net terug) en Pepijn. Daarna nog een deugddoende rugmassage van Danielle en ik kon als een blij, maar moe man gaan slapen. Volgende 'key workout' zondag met de combinatie van tempofietstraining in de voormiddag en 20km van Brussel in de namiddag. Maar eerst donderdag 2 uur zwemmen en vrijdag 31km lopen. Grappig hoe relatief de indeling van trainingen wordt tegen het einde van een ironmanvoorbereiding...
Het fietsen ging verbazend vlot, ondanks een soms stevige wind en stijve rugspieren. De benen waren duidelijk goed. 118km in 3u20' of 35,3km/u gemiddeld. Een rustige wissel thuis en op pad voor 16km, waarvan een groot stuk in het bos. De zomerse temperaturen van gisteren hielpen bij het wedstrijdspecifieke van de training. De eerste kilometers voelden echt goed aan. Ik had blijkbaar goed gedoseerd op de fiets. In het bos merkte ik toch dat mijn benen moe waren, want er zat (te) weinig 'bounce' in mijn pas. Op een bepaald moment struikelde ik zelfs over een boomwortel en voor de tweede maal dit jaar ging ik tegen de grond tijdens een looptraining!
Een duidelijk aandachtspunt blijft eten tijdens het lopen. Dat lukt me echt niet goed en na een uur kreeg ik een hongerklopje. Ik had nochtans gellekes bij, maar die opeten deed ik weer niet. Begrijpe wie begrijpe kan. Ik heb het me serieus beklaagd. Op de steile afdaling van de Pakenstraat kwam een kramp op en moest ik even stappen. Nog geen drie passen verder kreeg ik wat op een echte slag van de hamer leek. Hoofdpijn zoals ik nog niet dikwijls meegemaakt heb. Ik vreesde even dat ik verder naar huis zou moeten stappen, maar gelukkig kon ik na een kleine 6 minuten de kracht vinden om verder te lopen.
Ik was serieus leeg, want eenmaal thuisgekomen moest ik toch serieus bekomen. De training had 4u53' geduurd, inclusief transitie van 10' en 6' wandelen. Ik was content. Zeker toen bleek dat ik ondanks de wandelpauze gemiddeld 4'57"/km had gelopen. Uit zulke trainingen haal je echt vertrouwen! Tijdens de twijfelperiodes die gaan komen tijdens de taper zal ik er af en toe eens aan terugdenken.
's Avonds een grote pizza van de Marco samen met Tine (net terug) en Pepijn. Daarna nog een deugddoende rugmassage van Danielle en ik kon als een blij, maar moe man gaan slapen. Volgende 'key workout' zondag met de combinatie van tempofietstraining in de voormiddag en 20km van Brussel in de namiddag. Maar eerst donderdag 2 uur zwemmen en vrijdag 31km lopen. Grappig hoe relatief de indeling van trainingen wordt tegen het einde van een ironmanvoorbereiding...
dinsdag 22 mei 2007
Wauw!!!
Het afgelopen weekend was het druk voor de langeafstandsatleten van de club. Zaterdag was het de beurt aan Nico in Lanzarote. Hij eindigde mooi 14de en kwalificeerde zich voor Hawaii. Nog mooier werd het zondag toen Tine haar duivels ontbond in Florida en derde werd.
Net zoals vorig jaar schreef ze zich in voor Ironman Florida 70.3 en kon ze logeren bij mijn ouders. Die hebben haar blijkbaar goed verzorgd want Tine heeft zichzelf overstegen. Na een goede zwemproef reed ze het hele veld aan diggelen en liep ze zich naar het podium! Nu vind ik het des te spijtiger dat we niet meekonden. Afspraak volgend jaar dan maar voor haar eerste overwinning...
Net zoals vorig jaar schreef ze zich in voor Ironman Florida 70.3 en kon ze logeren bij mijn ouders. Die hebben haar blijkbaar goed verzorgd want Tine heeft zichzelf overstegen. Na een goede zwemproef reed ze het hele veld aan diggelen en liep ze zich naar het podium! Nu vind ik het des te spijtiger dat we niet meekonden. Afspraak volgend jaar dan maar voor haar eerste overwinning...
Klik!
Op een gegeven moment in trainingsvoorbereiding komt er een punt waarop je het gevoel hebt dat het klopt. De klik zeg maar. En hij is er.
In het begin van het jaar vraag je jezelf af hoe je in godsnaam de afstand zal bolwerken, hoe je zo snel gaat fietsen? Stilaan groeit dan je uithouding, kracht in de benen neemt toe en op een dag lijkt alles vanzelf te gaan. Vanmorgen kwam ik plots tot het besef dat ik zover ben. Na een goede start van het wedstrijdseizoen heb ik vorige week vlot 30km gelopen, een lange heuvelachtige fietstraining afgewerkt aan 33,5km/u zonder echt diep te gaan en 3800m ononderbroken gezwommen aan hetzelfde tempo.
Ik zit in mijn 'build fase' en het hoofddoel daarvan is alles in mekaar weven. De echte uithoudingsgerichte trainingen zijn voorbij, nu komt het erop neer de nadruk op intensiteit te leggen en dan nog 2 weken goed te 'taperen'.
Het moeilijkste in deze periode is blijven geloven in een goede afloop. Stilaan kruipt onzekerheid in mijn hoofd. Onzekerheid over een aantal gemiste trainingen, over voldoende volume, over mijn zwemmen, ... Ik kan er maar beter niet te veel aandacht aan besteden, ik kan er toch niets meer aan veranderen. Enkel focussen op de komende trainingen en daar het maximale uithalen.
In het begin van het jaar vraag je jezelf af hoe je in godsnaam de afstand zal bolwerken, hoe je zo snel gaat fietsen? Stilaan groeit dan je uithouding, kracht in de benen neemt toe en op een dag lijkt alles vanzelf te gaan. Vanmorgen kwam ik plots tot het besef dat ik zover ben. Na een goede start van het wedstrijdseizoen heb ik vorige week vlot 30km gelopen, een lange heuvelachtige fietstraining afgewerkt aan 33,5km/u zonder echt diep te gaan en 3800m ononderbroken gezwommen aan hetzelfde tempo.
Ik zit in mijn 'build fase' en het hoofddoel daarvan is alles in mekaar weven. De echte uithoudingsgerichte trainingen zijn voorbij, nu komt het erop neer de nadruk op intensiteit te leggen en dan nog 2 weken goed te 'taperen'.
Het moeilijkste in deze periode is blijven geloven in een goede afloop. Stilaan kruipt onzekerheid in mijn hoofd. Onzekerheid over een aantal gemiste trainingen, over voldoende volume, over mijn zwemmen, ... Ik kan er maar beter niet te veel aandacht aan besteden, ik kan er toch niets meer aan veranderen. Enkel focussen op de komende trainingen en daar het maximale uithalen.
Mentale training
Naast fysieke training vereist de voorbereiding voor een ironman ook mentale training. De wedstrijd duurt zo lang dat ergens tijdens de dag er een moment komt waarop je moeilijk hebt. Vermits lopen het laatste onderdeel is en de vermoeidheid reeds groot is, vallen de meeste mentale dreunen. Om me daar enigszins op voor te bereiden heb ik afgelopen woensdag mijn lange duurtraining gecombineerd met een mentale training.
Hoe doe je dat? Je zoekt het saaiste parcours dat je kan bedenken en loopt daar een kleine 30km op. Op en af naar Kampenhout op de vaartdijk was 'just what the doctor ordered'. Je kan je niet verstoppen, weet altijd precies waar je bent en hoever het nog terug is en bovendien stond er een fikse wind.
Al bij al ging het vlot. Het heen-stuk duurde al iets te lang naar mijn goesting, maar mijn grootste probleem was de zuurtegraad van mijn drinken. Na 1u12' kon ik beginnen aan de terugtocht. Daar ging het een paar kilometer goed, gevolgd door een paar kilometer minder goed om tenslotte in de laatste 3 kilometer echt zwaar te worden. Mijn benen begonnen te verkrampen. Achteraf bekeken liep ik nog even snel, maar het gevoel was volledig weg. Terugtocht: 1u09'.
Over het mentale aspect van de training was ik tevreden. Het werd soms moeilijk en dan kon ik me daar vlot overzetten door even terug te komen tot het eigenlijke moment. Niet denken aan hoever het nog is en hoe lang je nog gaat afzien, maar gewoon concentreren op je ademhaling en al de rest buitensluiten. Hopelijk kan ik daar 24 juni nog aan denken...
29,5km
2u20'50"
4'47"/km
Hoe doe je dat? Je zoekt het saaiste parcours dat je kan bedenken en loopt daar een kleine 30km op. Op en af naar Kampenhout op de vaartdijk was 'just what the doctor ordered'. Je kan je niet verstoppen, weet altijd precies waar je bent en hoever het nog terug is en bovendien stond er een fikse wind.
Al bij al ging het vlot. Het heen-stuk duurde al iets te lang naar mijn goesting, maar mijn grootste probleem was de zuurtegraad van mijn drinken. Na 1u12' kon ik beginnen aan de terugtocht. Daar ging het een paar kilometer goed, gevolgd door een paar kilometer minder goed om tenslotte in de laatste 3 kilometer echt zwaar te worden. Mijn benen begonnen te verkrampen. Achteraf bekeken liep ik nog even snel, maar het gevoel was volledig weg. Terugtocht: 1u09'.
Over het mentale aspect van de training was ik tevreden. Het werd soms moeilijk en dan kon ik me daar vlot overzetten door even terug te komen tot het eigenlijke moment. Niet denken aan hoever het nog is en hoe lang je nog gaat afzien, maar gewoon concentreren op je ademhaling en al de rest buitensluiten. Hopelijk kan ik daar 24 juni nog aan denken...
29,5km
2u20'50"
4'47"/km
dinsdag 15 mei 2007
De kop is eraf. En hoe...
Zondag was het zover, de langverwachte start van mijn seizoen. En ik heb hem niet gemist! Alhoewel ik vooraf getekend had voor een plaats dichtbij de top-20, ben ik niet onverdeeld gelukkig over mijn 21ste plaats.
De bedoeling van deze wedstrijd was expliciet om de fietsconditie te testen. Na de fietsproef was mijn wedstrijd eigenlijk afgelopen en ging ik proberen om te lopen naar best vermogen. Ik besefte namelijk maar al te goed dat ik daar tekort ging komen. Al mijn looptrainingen zijn totnogtoe gericht op uithouding en in het beste geval krachtuithouding, maar geen pure snelheid. Alles in de buurt van 15km/u was goed.
De wedstrijd dan: ik kwam ongeveer als 30ste uit het water in het tweede pak. Daar was ik content mee, want ik had gewoon technisch snel gezwommen. Heel de tijd gelet op mijn hoofdpositie en doorhalen dichtbij de middellijn. De wissel verliep ook goed, enkel dat verdomde pak over mijn enkel krijgen zorgt elke keer voor frustraties.
Op de fiets meteen een hoog tempo gezocht. Ik raapte al snel de eerste enkelingen voor mij op. Op het lange rechte stuk zag ik voor mij een groep van een 15-tal atleten rijden. Het moet gezegd, de niet-stayer regels werden gerespecteerd. Een verfrissende vaststelling. Het was meteen erop en erover. Tot mijn verbazing bleef niemand in mijn wiel plakken en reed ik meteen een mooi gaatje bij mekaar. Vlak voor dat groepje reed Jeroen, maar ook hij liet me al snel rijden (later bleek dat een goede beslissing te zijn).
Ik had eigenlijk geen idee van mijn plaats. Achteraf bekeken had ik moeten beseffen dat ik redelijk vooraan zat, vermits ik een halve ronde lang niemand voor mij zag. De tweede ronde kon ik het tempo zelfs nog opdrijven en reed ik een groepje van een man of vijf voorbij. Hetzelfde scenario voltrok zich, niemand die langer dan een minuut kon aanklampen. Misschien zat mijn strategie daar voor iets tussen. Rutger had mij na de Ironman in Arizona een goede tip gegeven: passeer iemand altijd volle bak zodat de goesting om te volgen hem meteen ontnomen wordt. Ik kan bevestigen dat die strategie werkt.
In de laatste ronde passeerde ik eerst ploeggenoot Steve Aernout die als derde uit het water gekomen was. Ik riep hem nog snel wat aanmoedigingen toe, maar of hij er veel van gehoord heeft weet ik niet. De laatste keer op het lange rechte stuk naderde ik twee atleten. Een daarvan bleek Hans Moonen te zijn, toch geen sukkelaar. Op dat moment besefte ik pas echt dat ik goed bezig was. Het is nog niet dikwijls gebeurd dat ik zo'n adrenalinerush krijg in een wedstrijd. Ik vond het eigenlijk spijtig dat het fietsonderdeel bijna voorbij was.
Toen ik de wisselzone binnenreed hoorde ik pas hoe goed ik gefietst had. In de woorden van de speaker: "Op de achtste plaats een atleet die we hier niet echt verwacht hadden, Tim Peeters van TDL. Na een fenomenale fietsprestatie komt hij hier binnen op 5 minuten van leider Thierry Verbinnen.". Nog nooit zoveel kippenvel gehad in de transitiezone. Dat gevoel werd nog versterkt door het gebrek aan fietsen in de wissel.
Als je 8ste ligt in een wedstrijd kan je natuurlijk niet anders dan alles geven tijdens het lopen. Ik meteen volle bak vertrokken. Dat heeft welgeteld 1km geduurd. Toen sputterde het systeem tegen en kon ik niet meer diep gaan. De benen wilden wel, mijn ademhaling en hartslag zaten nog op normale niveaus, maar voor de een of de andere reden was de coördinatiefunctie van mijn hersenen naar mijn spieren verstoord. Al snel kwamen een aantal mensen mij voorbij, maar na de eerste ronde lag ik nog mooi 11de. Toen kwam Jeroen terug uit de achtergrond en die passeerde mij vlot. Hij werd uiteindelijk knap 13de! De wedstrijd duurde 2km te lang, want daar kwamen nog 6 atleten mij voorbij, waardoor ik nog net uit de top-20 viel.
Alhoewel ik enigszins ontgoocheld ben over mijn loopproef, moet ik eigenlijk gewoon heel tevreden zijn. Ik reed rond aan 40km/u, enkel Thierry en uiteindelijke winnaar Michael De Wilde reden sneller. Achteraf bleek dat ik exact even snel gereden heb als Koen Hoeyberghs! Gezien zijn palmares kan ik dat nog altijd amper geloven. Het zwemtempo dat ik hier aanhield, kon ik ook nog vlot 2 à 3 keer volhouden, dus dat ik ook veelbelovend.
In de komende 3 weken lag sowieso extra nadruk op het looponderdeel, ik moet dus nog lang niet panikeren. Concentreren op het positieve en leren uit de dingen die beter moeten. Volgende test binnen drie weken: 1/2 van Leuven.
zondag 13 mei 2007
Rustweek: iets te letterlijk genomen
Deze week zou een rustweek worden met als orgelpunt de opener van mijn seizoen in Geel. Het rustgedeelte is een tikkeltje te lang geworden. De oorzaak daarvan is een virale infectie in mijn darmen die me twee dagen in bed hield. Donderdag en vrijdag waren sowieso als rustdagen gepland vanwege een opleidingstweedaagse op het werk. Dan blijft er niet veel tijd over om nog productief te trainen. Enkel zaterdag mijn geplande duurtraining op de fiets kunnen doen. Ik voorzag toch geen taper voor Geel.
De weersomstandigheden van zaterdag maakten die duurtraining toch ook meer een intensieve duurtraining. Er stond een constante zuid-oostenwind van 3 tot 4 beaufort die de eerste paar uren in het nadeel blies. Het constant draaien en keren in het slot van de mooie rit door de fruitstreek van Limburg maakten dat we zelfs daar niet van een welverdiende meewind konden genieten.
Nergens tijdens de rit had ik het gevoel dat het vlot draaide. En achteraf bleven mijn benen verkrampt aanvoelen. Dat deed niet meteen het beste vermoeden voor deze namiddag. 's Avonds dan maar een massage gevraagd aan Danielle om mijn benen wat los te maken. Het lome gevoel dat ik de ochtend na een massage heb is er weer, maar ik put vertrouwen uit het feit dat ik dan ook meestal goede benen heb. Afwachten dus...
Het plan voor vanmiddag is om tempo te zwemmen. Gezien het gebrek aan snelheidstrainingen in dat onderdeel zal ik blij zijn als ik tussen de 21 en 22 minuten uit het water kom. Daarna volle bak op de fiets. Gewoon van de eerste tot de laatste kilometer zo hard ik kan om tot slot te zien hoeveel ik nog over heb voor de afsluitende 10km lopen. Ik heb 2 doelstellingen voor deze wedstrijd: ten eerste het wakker maken van het lichaam voor wedstrijdinspanningen en ten tweede een materiaalrepetitie voor Zurich. Eindtijden en uitslag kunnen mij minder interesseren. Als ik mijn plan kan uitvoeren zoals beoogd, kan ik tevreden zijn over mijn wedstrijd.
Verslag van de wedstrijd volgt straks of morgen...
De weersomstandigheden van zaterdag maakten die duurtraining toch ook meer een intensieve duurtraining. Er stond een constante zuid-oostenwind van 3 tot 4 beaufort die de eerste paar uren in het nadeel blies. Het constant draaien en keren in het slot van de mooie rit door de fruitstreek van Limburg maakten dat we zelfs daar niet van een welverdiende meewind konden genieten.
Nergens tijdens de rit had ik het gevoel dat het vlot draaide. En achteraf bleven mijn benen verkrampt aanvoelen. Dat deed niet meteen het beste vermoeden voor deze namiddag. 's Avonds dan maar een massage gevraagd aan Danielle om mijn benen wat los te maken. Het lome gevoel dat ik de ochtend na een massage heb is er weer, maar ik put vertrouwen uit het feit dat ik dan ook meestal goede benen heb. Afwachten dus...
Het plan voor vanmiddag is om tempo te zwemmen. Gezien het gebrek aan snelheidstrainingen in dat onderdeel zal ik blij zijn als ik tussen de 21 en 22 minuten uit het water kom. Daarna volle bak op de fiets. Gewoon van de eerste tot de laatste kilometer zo hard ik kan om tot slot te zien hoeveel ik nog over heb voor de afsluitende 10km lopen. Ik heb 2 doelstellingen voor deze wedstrijd: ten eerste het wakker maken van het lichaam voor wedstrijdinspanningen en ten tweede een materiaalrepetitie voor Zurich. Eindtijden en uitslag kunnen mij minder interesseren. Als ik mijn plan kan uitvoeren zoals beoogd, kan ik tevreden zijn over mijn wedstrijd.
Verslag van de wedstrijd volgt straks of morgen...
donderdag 3 mei 2007
Opoffering
Opofferingen zijn nodig om een ironman tot een goed einde te brengen. Niet alleen de atleet in kwestie moet dingen laten, ook zijn entourage moet zich aanpassen. Daniëlle gaat daar wel erg ver in. Gisteren kom ik thuis van mijn werk, geef haar een kus en proef chips-smaak. Ik helemaal misnoegd, maar dat blijkt misplaatst te zijn. "Ik heb heel de zak opgegeten, dan kan jij niet in de verleiding gebracht worden." klonk het oprecht. Ik heb het nogal getroffen met zo'n vriendin en haar opofferingsvermogen.
woensdag 2 mei 2007
Solo ride
Ik heb een gigantisch respect voor professionele langeafstandsatleten. Niet alleen vanwege hun prestaties, maar vooral vanuit hun discipline als het aankomt op trainingen uitvoeren. Op een bepaald moment beginnen trainingen namelijk zo lang te worden dat er niet te veel companen zich aandienen. Dan moet je er dus alleen op uit, dag in dag uit. Ik heb het al moeilijk als ik twee lange trainingen per week alleen moet doen.
Gisteren was het nog eens van dat. Ik ging ervan uit dat de vrije dag van 1 mei wel de nodige vrijwilligers zou opleveren om mij (gedeeltelijk) te vergezellen tijdens mijn training van 5 uur. Noppes dus! Dan maar alleen de toertocht Haasrode-Hoei-Haasrode gaan rijden. Daar zou ik wel een groepje tegenkomen om mee te rijden. Weer noppes dus!
Alleen tegen de wind naar Hoei dus. Na 20km was ik het eigenlijk al beu, de goesting om terug te draaien was immens groot. Maar zolang ik de pijltjes vond, bleef ik maar rijden. Reeds vanop 40km afstand kan je de rookpluimen van de kerncentrale bij Hoei zien, dichter komen doe je echter slechts zeer gestaag. Na 40km was ik het echt beu en kon enkel de gedachte aan Rutger Beke en Peter Reid mij overtuigen om verder te rijden. Rutger gaat soms weken aan een stuk alleen op stage in godvergeten plaatsen als Font Romeu. Zonder vrouw, zonder kind, zonder afleiding. Reid stond erom bekend dat hij in zijn opbouw naar Hawaii in 'hermit mode' ging en alleen in een gammel huis stages organiseerde. Als die mannen dat kunnen, moet ik toch wel 150km alleen kunnen rijden dacht ik maar. Uiteindelijk kwam ik in Hoei aan en leidde de weg mij terug richting Leuven. De wind draaide in mijn voordeel en in de verte zag ik een klein groepje rijden. Na een inspanning van enkele minuten waarbij ik niet onder de 45km/u kwam, had ik ze te pakken: 4 companen om naar Leuven te rijden. Het feit dat ik ruim drie kwart van het kopwerk deed, kon me geen bal schelen.
Ik heb dus nood aan sociale controle en bevestiging in mijn triatlonambities (deze blog is daar uiteraard ook een uiting van). Vorige week hoorde ik een podcast van Dean Karnazes, een Amerikaanse ultraloper die 50 marathons in 50 staten in 50 dagen liep. Hij had het steeds over zien hoever je je lichaam kan brengen, om voor jezelf te weten dat je er alles hebt uitgehaald. Dat vertrekpunt lijkt mij op dit moment vreemd en dat is confronterend. Want waarom doe ik het dan eigenlijk en vooral wanneer vinden mijn lichaam en geest dat het genoeg geweest is? Hopelijk pas na Zwitserland, dan zal ik er eens over nadenken.
Gisteren was het nog eens van dat. Ik ging ervan uit dat de vrije dag van 1 mei wel de nodige vrijwilligers zou opleveren om mij (gedeeltelijk) te vergezellen tijdens mijn training van 5 uur. Noppes dus! Dan maar alleen de toertocht Haasrode-Hoei-Haasrode gaan rijden. Daar zou ik wel een groepje tegenkomen om mee te rijden. Weer noppes dus!
Alleen tegen de wind naar Hoei dus. Na 20km was ik het eigenlijk al beu, de goesting om terug te draaien was immens groot. Maar zolang ik de pijltjes vond, bleef ik maar rijden. Reeds vanop 40km afstand kan je de rookpluimen van de kerncentrale bij Hoei zien, dichter komen doe je echter slechts zeer gestaag. Na 40km was ik het echt beu en kon enkel de gedachte aan Rutger Beke en Peter Reid mij overtuigen om verder te rijden. Rutger gaat soms weken aan een stuk alleen op stage in godvergeten plaatsen als Font Romeu. Zonder vrouw, zonder kind, zonder afleiding. Reid stond erom bekend dat hij in zijn opbouw naar Hawaii in 'hermit mode' ging en alleen in een gammel huis stages organiseerde. Als die mannen dat kunnen, moet ik toch wel 150km alleen kunnen rijden dacht ik maar. Uiteindelijk kwam ik in Hoei aan en leidde de weg mij terug richting Leuven. De wind draaide in mijn voordeel en in de verte zag ik een klein groepje rijden. Na een inspanning van enkele minuten waarbij ik niet onder de 45km/u kwam, had ik ze te pakken: 4 companen om naar Leuven te rijden. Het feit dat ik ruim drie kwart van het kopwerk deed, kon me geen bal schelen.
Ik heb dus nood aan sociale controle en bevestiging in mijn triatlonambities (deze blog is daar uiteraard ook een uiting van). Vorige week hoorde ik een podcast van Dean Karnazes, een Amerikaanse ultraloper die 50 marathons in 50 staten in 50 dagen liep. Hij had het steeds over zien hoever je je lichaam kan brengen, om voor jezelf te weten dat je er alles hebt uitgehaald. Dat vertrekpunt lijkt mij op dit moment vreemd en dat is confronterend. Want waarom doe ik het dan eigenlijk en vooral wanneer vinden mijn lichaam en geest dat het genoeg geweest is? Hopelijk pas na Zwitserland, dan zal ik er eens over nadenken.
Grote honger
Het is zover, ik heb de fase in mijn training bereikt waar ik constant honger heb. Op een bepaald moment train je zoveel dat je lichaam tussendoor constant in recovery-mode gaat en nood heeft aan slaap en voedsel. Dat eerste kan je het meestal wel geven, alhoewel ik bij nader inzien toch ook wel constant moe ben. Voldoende eten en vooral de juiste dingen eten is niet zo simpel. Sinds het begin van de stage in Frankrijk ben ik ruim 4 kilo afgevallen, hoewel ik niet bepaald minder of anders aan het eten ben.
Het is vooral het trainingsvolume dat de boosdoener is. Om een voorbeeld te geven, de afgelopen 3 trainingsdagen heb ik ruim 13 uur getraind! En er staan de komende dagen telkens minstens drie uur op het schema. Weken van meer dan 20 uur met daar bovenop een full-time job kosten nu eenmaal energie en die moet ik in de resterende waaktijd zien binnen te spelen. Niet evident, op een bepaald moment zit je gewoon vol! Zeker als je dan probeert om die energie uit 'nutrient dense' voedsel te halen ipv 'energy dense' eten. Groenten en fruit vormen de eerste categorie, suikerrijk voedsel de tweede. Maar aan een appel heb je niet zoveel na bijna 6 uur op de fiets. Geen simpele afweging dus...
Meestal normaliseert zich die situatie wel na enkele weken, nog even honger lijden dus...
Het is vooral het trainingsvolume dat de boosdoener is. Om een voorbeeld te geven, de afgelopen 3 trainingsdagen heb ik ruim 13 uur getraind! En er staan de komende dagen telkens minstens drie uur op het schema. Weken van meer dan 20 uur met daar bovenop een full-time job kosten nu eenmaal energie en die moet ik in de resterende waaktijd zien binnen te spelen. Niet evident, op een bepaald moment zit je gewoon vol! Zeker als je dan probeert om die energie uit 'nutrient dense' voedsel te halen ipv 'energy dense' eten. Groenten en fruit vormen de eerste categorie, suikerrijk voedsel de tweede. Maar aan een appel heb je niet zoveel na bijna 6 uur op de fiets. Geen simpele afweging dus...
Meestal normaliseert zich die situatie wel na enkele weken, nog even honger lijden dus...
vrijdag 20 april 2007
Nog 9 weken...
... en dan is het zover, I-day. De stage in Frankrijk is net achter de rug en ondanks enkele probleemjes is het hoofddoel bereikt. Tegen het einde van de tweede week draaide het echt vlot en kon ik gedurende langere tijd spanning verdragen op mijn benen. Ook de looptrainingen waren van goed niveau, inclusief een training van twee uur waarin ik ruim 26,5km aflegde. Enkel zwemmen schoot er een beetje over, maar daar maak ik me geen zorgen over. Technisch begint het beter en beter te worden en mits wat volume komt dat dik in orde tegen race day.
Nu geniet ik van een rustweekje, het is te zeggen genieten. Ik ben al de hele week superloom door de lage trainingsarbeid. Ik kijk eigenlijk al uit naar volgende week maandag. Ik heb even uitgerekend dat ik nog 100km te zwemmen, 2780km te fietsen en 370km te lopen heb voor Zurich. Het volume komt in de eerste 6 weken, waarna ik 2 weken vooral intensiteit zal trainen gedurende kortere blokken om volledig uitgerust aan de start te staan.
Hopelijk is dat genoeg om gedurende de hele dag van Hawaii te mogen dromen. De perfecte dag ziet er ongeveer als volgt uit: 56' zwemmen + 2' transitie + om en bij de 5u fietsen + 2' transitie + 3u30 voor de marathon. Dan kom je uit op 9u30 en zou ik dicht in de buurt moeten zitten van Kona. Na Rutgers exploot van afgelopen week zou het dubbel leuk zijn, dan ben ik meteen getuige van zijn eerste Hawaii-zege. Alhoewel, getuige zijn is veel gezegd, ik zal er enkele uren later over horen spreken...
Nu geniet ik van een rustweekje, het is te zeggen genieten. Ik ben al de hele week superloom door de lage trainingsarbeid. Ik kijk eigenlijk al uit naar volgende week maandag. Ik heb even uitgerekend dat ik nog 100km te zwemmen, 2780km te fietsen en 370km te lopen heb voor Zurich. Het volume komt in de eerste 6 weken, waarna ik 2 weken vooral intensiteit zal trainen gedurende kortere blokken om volledig uitgerust aan de start te staan.
Hopelijk is dat genoeg om gedurende de hele dag van Hawaii te mogen dromen. De perfecte dag ziet er ongeveer als volgt uit: 56' zwemmen + 2' transitie + om en bij de 5u fietsen + 2' transitie + 3u30 voor de marathon. Dan kom je uit op 9u30 en zou ik dicht in de buurt moeten zitten van Kona. Na Rutgers exploot van afgelopen week zou het dubbel leuk zijn, dan ben ik meteen getuige van zijn eerste Hawaii-zege. Alhoewel, getuige zijn is veel gezegd, ik zal er enkele uren later over horen spreken...
IronSherpa
Een aantal jaren geleden las ik die term ergens op een triatlonsite. Hij is bedoeld voor de vriend(in)/begeleider van ons triatleten. Diegenen die tijdens piektrainingsfases daar zijn zonder dat ze ons veel zien, met de moodswings van de taper omgaan, mee weinig en gezond eten, meer dan eens de wedstrijdstress op zich uitgewerkt krijgen, die ongeacht het weer uren staan te wachten tot we nog eens voorbij komen in een wedstrijd, kortom diegenen zonder wie we niet eens kunnen deelnemen aan onze geliefkoosde hobby...
Voor mij is dat Daniëlle en ze laat mij nu al een aantal mijn gangetje gaan. Vandaag precies zijn wij 11 jaar samen(!) en ik vond het nog wel eens tijd mijn appreciatie voor die opofferingen uit te spreken. Dankuwel dus voor alle steun en kicks in the butt die ge me de afgelopen jaren hebt gegeven! Zonder u zou mijn bescheiden bijdrage tot de triatlonwereld niet veel voorstellen.
Voor mij is dat Daniëlle en ze laat mij nu al een aantal mijn gangetje gaan. Vandaag precies zijn wij 11 jaar samen(!) en ik vond het nog wel eens tijd mijn appreciatie voor die opofferingen uit te spreken. Dankuwel dus voor alle steun en kicks in the butt die ge me de afgelopen jaren hebt gegeven! Zonder u zou mijn bescheiden bijdrage tot de triatlonwereld niet veel voorstellen.
dinsdag 27 maart 2007
Luik-Bastenaken-Luik
Vorig jaar hebben Bert en ik een traditie gestart, de week voor de stage in St. Aygulf gaan we naar de Ardennen voor een eerste kennismaking met het fietsen bergop. In 2006 waren we nog met twee, dit jaar was de groep aangedikt tot 14 man! Het weer zal daar wel voor iets tussengezeten hebben. Vanuit Remouchamp rijden we via 2 hellingen richting Trois-Ponts om van daaruit het parcours van de "Doyenne" terug te volgen. Ik was toch wat ongerust gezien de maximale inspanningstest van de dag ervoor, maar de goesting om te klimmen en te dalen verdreef dat gevoel.
De eerste côtes deed ik op souplesse en voelde ik mij nog behoorlijk. Het was vooral enigszins demotiverend te moeten vaststellen dat Maarten Pardaens - "op een vijfde van de training die hij normaal doet" - met de pedalen speelde. Op Stockeu kan je geen verstoppertje spelen en moet je gewoon volle bak naar boven (anders val je omver). Daar reed hij rustig weg van iedereen.
Sommigen rijden blijkbaar sneller bergop dan bergaf, want na de afdaling van die kuitenbijter waren we plots Raf kwijtgespeeld. Boven op Haute-Levée hebben we dan ook een half uur verloren alvorens we ervan uit zijn gegaan dat hij de weg terug wel zou vinden.
Die Haute-Levée begon ik in het wiel van Maarten en net onder de top moest ik er toch ook onherroepelijk af. Het moment waar je benen signaal geven dat ze er wel genoeg van hebben. Meestal weet je dan tevens dat voor de rest van de training echt diepgaan voorbij is. Desondanks kwam ik nog wel als tweede boven op de resterende hellingen, maar het vet was toch stilaan van de soep.
Al bij al was ik meer dan tevreden over de rit, gezien de lactaattest van amper 24 uur eerder. Met het oog op de stage van volgende week kijk ik er al naar uit om de conditie verder aan te scherpen. Tijdens de eerste week kies ik twee dagen uit om intensiever te trainen en verder rijd ik overal vooral op harstlag naar boven, zij het af en toe in een iets te groot verzet om nog kracht bij te winnen. Tijdens de intensieve dagen tracht ik de laatste kilometer op elke col tegen het omslagpunt aan te rijden.
Het weerbericht voor St. Aygulf is positief, het mag nu echt wel gaan komen...
De eerste côtes deed ik op souplesse en voelde ik mij nog behoorlijk. Het was vooral enigszins demotiverend te moeten vaststellen dat Maarten Pardaens - "op een vijfde van de training die hij normaal doet" - met de pedalen speelde. Op Stockeu kan je geen verstoppertje spelen en moet je gewoon volle bak naar boven (anders val je omver). Daar reed hij rustig weg van iedereen.
Sommigen rijden blijkbaar sneller bergop dan bergaf, want na de afdaling van die kuitenbijter waren we plots Raf kwijtgespeeld. Boven op Haute-Levée hebben we dan ook een half uur verloren alvorens we ervan uit zijn gegaan dat hij de weg terug wel zou vinden.
Die Haute-Levée begon ik in het wiel van Maarten en net onder de top moest ik er toch ook onherroepelijk af. Het moment waar je benen signaal geven dat ze er wel genoeg van hebben. Meestal weet je dan tevens dat voor de rest van de training echt diepgaan voorbij is. Desondanks kwam ik nog wel als tweede boven op de resterende hellingen, maar het vet was toch stilaan van de soep.
Al bij al was ik meer dan tevreden over de rit, gezien de lactaattest van amper 24 uur eerder. Met het oog op de stage van volgende week kijk ik er al naar uit om de conditie verder aan te scherpen. Tijdens de eerste week kies ik twee dagen uit om intensiever te trainen en verder rijd ik overal vooral op harstlag naar boven, zij het af en toe in een iets te groot verzet om nog kracht bij te winnen. Tijdens de intensieve dagen tracht ik de laatste kilometer op elke col tegen het omslagpunt aan te rijden.
Het weerbericht voor St. Aygulf is positief, het mag nu echt wel gaan komen...
Lactaattest
Toch wel handig, iemand kennen bij een inspanningslabo. Bert had afgelopen zaterdag een sessie gepland voor TDL'ers op het sportkot in Leuven. Ik ben dus even vreemd moeten gaan, want de VUB heeft uiteraard ook een labo. Het protocol dat Bert gebruikte is toch even anders dan ik gewend ben. Gewoonlijk is zo'n test 40 watt extra per 3 à 4 minuten. Nu duurde een blok 8 minuten. Daardoor vreesde ik dat het eindresultaat iets lager zou zijn dan gewoonlijk.
Ik had het gevoel dat de conditie wel OK is, maar toch niet optimaal gezien de soms onderbroken voorbereiding. Ik had ook minder krachttraining op de fiets gedaan dan anders vanwege een defecte Tacx-trainer. Gekoppeld aan de langere blokken dacht ik dus dat de test wel eens kon tegenvallen. Daarenboven had van de andere TDL'ers niemand 340 uitgefietst.
Maar ik heb blijkbaar toch juist getraind, want tot aan 260 watt bleef mijn lactaatwaarde onder de 2mmol. Het gevoel in de benen was eveneens nog zeer goed te noemen. Pas bij 300 watt begon ik te voelen dat er echt spanning op mijn benen kwam te staan. Dat was ook de eerste blok die lang aanvoelde. De lactaatcurve geeft echter aan dat die nog volledig onder mijn overslag gebeurde. Pas halverwege de blok van 340 watt kom ik aan mijn drempelzone en kon ik nog wel even doorgaan. Na 2 minuten 380 watt heb ik het VO²max-masker maar laten opzetten, want toen begon ik toch echt wel last te krijgen, maar mits aanmoedigingen van Bert zette ik door tot het einde van de 8 minuten.
Dit resultaat was onverhoopt en zelfs Bert was toch wel onder de indruk. De mentale boost die je krijgt van zo'n bevestiging is enorm. Ik had toch verstandig getraind en de accentveranderingen ten opzichte van de voorbije jaren liet zich niet echt voelen.
De conclusie van het verslag leest: "... zeer mooi niveau om de specifieke voorbereiding mee aan te vatten". Zo voelt het ook en ik kijk nu al uit naar de komende zware weken en maanden. Als ik deze conditie kan doortrekken en vasthouden, dan zit mijn doel van sub-10 uur er echt wel in.
Ik had het gevoel dat de conditie wel OK is, maar toch niet optimaal gezien de soms onderbroken voorbereiding. Ik had ook minder krachttraining op de fiets gedaan dan anders vanwege een defecte Tacx-trainer. Gekoppeld aan de langere blokken dacht ik dus dat de test wel eens kon tegenvallen. Daarenboven had van de andere TDL'ers niemand 340 uitgefietst.
Maar ik heb blijkbaar toch juist getraind, want tot aan 260 watt bleef mijn lactaatwaarde onder de 2mmol. Het gevoel in de benen was eveneens nog zeer goed te noemen. Pas bij 300 watt begon ik te voelen dat er echt spanning op mijn benen kwam te staan. Dat was ook de eerste blok die lang aanvoelde. De lactaatcurve geeft echter aan dat die nog volledig onder mijn overslag gebeurde. Pas halverwege de blok van 340 watt kom ik aan mijn drempelzone en kon ik nog wel even doorgaan. Na 2 minuten 380 watt heb ik het VO²max-masker maar laten opzetten, want toen begon ik toch echt wel last te krijgen, maar mits aanmoedigingen van Bert zette ik door tot het einde van de 8 minuten.
Dit resultaat was onverhoopt en zelfs Bert was toch wel onder de indruk. De mentale boost die je krijgt van zo'n bevestiging is enorm. Ik had toch verstandig getraind en de accentveranderingen ten opzichte van de voorbije jaren liet zich niet echt voelen.
De conclusie van het verslag leest: "... zeer mooi niveau om de specifieke voorbereiding mee aan te vatten". Zo voelt het ook en ik kijk nu al uit naar de komende zware weken en maanden. Als ik deze conditie kan doortrekken en vasthouden, dan zit mijn doel van sub-10 uur er echt wel in.
woensdag 21 maart 2007
Loopzwemzwemlooploopzwem
Voila, net halverwege bovenstaande driedaagse met telkens een dubbel zwemmen en lopen. Gisteren met Jeroen 15km rustig afgemaald in een 'even split'. Totale tijd 1u18. Thuisgekomen snel gegeten en meteen door naar het zwembad voor 3000m met veel techniek en op het einde 900 als volgt: 100 extra rustig, 100 rustig en 100 matig. Dat ging allemaal vlotjes, maar achteraf besefte ik toch dat de serieuze trainingen aangebroken zijn.
Deze middag stond dan de wekelijkse lange continue zwemtraining op het programma. Voor het eerst moest ik 3000m ineens zwemmen, het was ook de eerste keer sinds lang dat ik twee dagen na mekaar zwom. Enigszins ongerust dus naar het VUB-zwembad. In het water en nog eens herinnerd worden aan hoe koud dat bad toch is en weg. Ik zwem de eerste 500 altijd als opwarming op het gemak (7'24"). Tot 2000 meter kon ik rustig 7'20"/500m aanhouden. De voorlaatste 500 ging iets trager, mede door het verkeer in de baan. Pas na 2500m begon mijn techniek uiteen te vallen en was het niet echt mooi meer. Resultaat: 7'30" voor de laatste 500m en een totaaltijd van 44'21". Daar ben ik in dit stadium van het jaar uiterst tevreden mee.
Anders dan andere jaren heb ik bewust minder gezwommen om de frisheid erin te houden tijdens het wedstrijdseizoen. De eerste indicaties zijn alvast positief. Zonder al te veel training zwem ik mijn vooropgestelde wedstrijdtempo en kijk ik uit naar de komende zwaardere zwemweken.
Vanavond dus nog een looptraining met de club, waarschijnlijk zal het wel weer snelheid worden. Morgenavond een rustige duurloop van een uur en 4000m in het zwembad. Vrijdag wat losrijden voor de lactaattest van zaterdag. Zondag staat de Ardennentraining op het programma en die geldt als voorbode voor de stage in Frankrijk. Laat het maar komen, ik ben er klaar voor!
Deze middag stond dan de wekelijkse lange continue zwemtraining op het programma. Voor het eerst moest ik 3000m ineens zwemmen, het was ook de eerste keer sinds lang dat ik twee dagen na mekaar zwom. Enigszins ongerust dus naar het VUB-zwembad. In het water en nog eens herinnerd worden aan hoe koud dat bad toch is en weg. Ik zwem de eerste 500 altijd als opwarming op het gemak (7'24"). Tot 2000 meter kon ik rustig 7'20"/500m aanhouden. De voorlaatste 500 ging iets trager, mede door het verkeer in de baan. Pas na 2500m begon mijn techniek uiteen te vallen en was het niet echt mooi meer. Resultaat: 7'30" voor de laatste 500m en een totaaltijd van 44'21". Daar ben ik in dit stadium van het jaar uiterst tevreden mee.
Anders dan andere jaren heb ik bewust minder gezwommen om de frisheid erin te houden tijdens het wedstrijdseizoen. De eerste indicaties zijn alvast positief. Zonder al te veel training zwem ik mijn vooropgestelde wedstrijdtempo en kijk ik uit naar de komende zwaardere zwemweken.
Vanavond dus nog een looptraining met de club, waarschijnlijk zal het wel weer snelheid worden. Morgenavond een rustige duurloop van een uur en 4000m in het zwembad. Vrijdag wat losrijden voor de lactaattest van zaterdag. Zondag staat de Ardennentraining op het programma en die geldt als voorbode voor de stage in Frankrijk. Laat het maar komen, ik ben er klaar voor!
Nieuw ros
Na 3 jaar op mijn Orbea was het tijd voor iets nieuws. Met dank aan David van Fietsen Craninckx is het een Aron geworden. Full-carbon en mooi afgewerkt met nieuwe ITM-onderdelen en mijn trouwe Ultegra groep. De eerste ritjes zijn alleszins meegevallen, ondanks het slechte weer. Benieuwd hoe hij binnenkort op stage zal reageren op de cols.
vrijdag 16 maart 2007
Mijne lieve god...
... mijn benen zijn kapot. Ik denk dat ik een anatomieles kan geven op gevoel. Voor een stuk is dat natuurlijk mijn eigen schuld, drie zware trainingen op twee dagen is misschien toch van het goede teveel.
Woensdag trok ik er voor het eerst op uit met mijn tijdritfiets, kwestie van het gevoel op die fiets stilaan terug te krijgen. De schok was groot, die houding is behoorlijk aggressief te noemen in vergelijking met mijn gewone fiets. Ander gevolg is dat ge op die fiets gewoon niet traag kunt rijden. Ik doe daar graag mijn tempotrainingen op: 15 minuten hard, dan 5 minuten rustig en repeat.
's Avonds stond de looptraining van de ploeg op het programma. Vermits ik naar de piste loop is dat voor mij een combinatie van (midden)lang en intensief. Bert vond het nodig om de snelle spiervezels grondig wakker te schudden: 8x100m technisch voluit met 100m rustinterval. Het ging verbazend goed, maar gewoonlijk betaal ik voor zo'n uitspattingen een prijs. Het was de eerste keer sinds oktober vorig jaar dat ik nog eens echt snelheidswerk deed en het is nu ook de eerste keer sinds die keer dat ik zo stijf ben.
Donderdag werd het schema enigszins aangepast, vanwege falende hartslagmeters en verkeerde tijdsinschattingen. Het werd dan maar de lange duurloop die voor vrijdagavond gepland was. Vanaf de eerste meter deed alles zeer en anderhalf uur en bijna 19km later was dat er niet op verbeterd.
Vrijdagochtend uit mijn bed rollen (letterlijk) was geen pretje. Vandaag staan er alleszins enkel heel rustige trainingen op het programma. In principe een zwemtraining over de middag en wat losrijden vanavond. Ik zal maar denken dat ik er beter van geworden ben.
Woensdag trok ik er voor het eerst op uit met mijn tijdritfiets, kwestie van het gevoel op die fiets stilaan terug te krijgen. De schok was groot, die houding is behoorlijk aggressief te noemen in vergelijking met mijn gewone fiets. Ander gevolg is dat ge op die fiets gewoon niet traag kunt rijden. Ik doe daar graag mijn tempotrainingen op: 15 minuten hard, dan 5 minuten rustig en repeat.
's Avonds stond de looptraining van de ploeg op het programma. Vermits ik naar de piste loop is dat voor mij een combinatie van (midden)lang en intensief. Bert vond het nodig om de snelle spiervezels grondig wakker te schudden: 8x100m technisch voluit met 100m rustinterval. Het ging verbazend goed, maar gewoonlijk betaal ik voor zo'n uitspattingen een prijs. Het was de eerste keer sinds oktober vorig jaar dat ik nog eens echt snelheidswerk deed en het is nu ook de eerste keer sinds die keer dat ik zo stijf ben.
Donderdag werd het schema enigszins aangepast, vanwege falende hartslagmeters en verkeerde tijdsinschattingen. Het werd dan maar de lange duurloop die voor vrijdagavond gepland was. Vanaf de eerste meter deed alles zeer en anderhalf uur en bijna 19km later was dat er niet op verbeterd.
Vrijdagochtend uit mijn bed rollen (letterlijk) was geen pretje. Vandaag staan er alleszins enkel heel rustige trainingen op het programma. In principe een zwemtraining over de middag en wat losrijden vanavond. Ik zal maar denken dat ik er beter van geworden ben.
dinsdag 13 maart 2007
Korte broekweer!!!
Vandaag was het zover, voor het eerst rijden in korte broek! Elk jaar opnieuw is dat een geweldig moment. Ik was op tijd thuis van het werk en zag de terassen in Leuven volzitten met mensen met korte mouwen. Daarom waagde ik het er ook maar op om in korte broek te vertrekken. Die frisse wind over mijn benen voelde echt hemels. Zonder echt goede benen te hebben reed het nog een stuk aangenamer ook. Nu is het enkel nog uitkijken naar het zomeruur en we zijn volledig vertrokken.
Abonneren op:
Posts (Atom)
