Bewogen weekend

Met de historische glansprestatie van Kevin Vanderperre vers in het geheugen was ik aan mijn eerste back-to-back fietsweekend toe. En wat voor weekend, er gebeurde vanalles in het Belgische sportwereldje. Zaterdag fietste ik met Maarten, Jeroen, Bart, Ronny en Nico 3 uur bij mekaar. De wind was de grootste tegenstander. Op kop rijden deed de hartslag meer dan normaal de hoogte ingaan. Tia Hellebaut ging 's avonds ook de hoogte in! En hoe. Net terug van stage en meteen over 2 meter. Goed voor een Belgisch indoorrecord en een beste wereldjaarprestatie! Van een binnenkomer gesproken.

Zondag weer op de fiets, ditmaal met Bert en opnieuw Bart. Het was de eerste keer dat ik twee dagen na mekaar 'lang' kon fietsen. Ik beschouwde de training dan ook als een test om na te gaan hoe mijn benen zouden reageren. Concreet betekende dat veel kopwerk en een stevig tempo bergop. Het eerste halfuur draaide ik vierkant, maar zoals zo vaak kwam alles stilaan los en stelde ik vast dat ik nog nooit zo vroeg op het seizoen constante spanning op mijn benen kon verdragen. Na tweeënenhalf uur zette ik Bert af om nog een uurtje door te gaan. Tijdens dat uur bleek mijn zitvlak er als eerste aan te gaan. Altijd een goed teken, als je benen nog goed zijn terwijl je achterste naar zachtere ondergrond verlangt.

Tijdens mijn zondagochtendtraining was er op de zevende dag een debat (lees: welles-nietesspelletje) over de 'affaire Lefevre'. Bij het herbekijken van de reportage op sporza.be heb ik me meer dan eens geërgerd aan zowel Maarten Michielssens als Wouter Vandenhaute. De eerste zwaait telkens met anonieme getuigen, die vanwege hun onbekendheid niet kunnen aangevallen worden, terwijl de hoogste piet van Woestijnvis niet echt overtuigde in zijn argumentering dat het enkel om een vendetta tussen Dedecker en Lefevre gaat. Beide partijen laten echter na om een echt bewijs zwart op wit op tafel te leggen zodat we nog maar eens hervallen in een perverse versie van proces via de media, waar je plots schuldig bent 'until proven otherwise'.

In de namiddag werd Erwin Vervecken wereldkampioen vallen en opstaan, waarmee ik niets wil afdoen van zijn prestatie. Hij was immers de enige Belg die met alle omstandigheden van de dag omkon en zich erboven zette. Bart Wellens verdient ook lof voor zijn mooie remonte met een gebroken pols, maar verliest dat lof voor zijn idiote uitspraken na de wedstrijd. We zullen het maar toeschrijven aan teleurstelling, of gebrek aan opvoeding, maar zeggen dat Vervecken niet de verdiende winnaar is, of dat Page en Franzoi niet thuishoren op een WK-podium getuigt niet meteen van klasse.

Later op de avond was het up-and-down sportweekend compleet toen Brugge ongeveer zijn hele technische staf op straat zette. Elf overbetaalde voetballers bleven wekenlang beneden niveau en naar goede traditie wordt dan de trainer ontslagen. Zo gaat dat nu eenmaal.

Zo kunnen we dus minstens van een bewogen sportweekend spreken. Tekenend is ook de proportie zendtijd die wordt besteed aan de sportieve prestaties en buitensportieve zaken. Kevin en Tia moesten het telkens doen met een korte vermelding in het journaal (toegegeven het High Jump Gala ging rechtstreeks), terwijl zowel in de zevende dag als in studio 1 oeverloos in het niets gediscussieerd werd over doping en ontslag. Het lijkt er meer en meer op dat onze sportjournalisten een cruciaal onderdeel van hun oeuvre aan het verdringen zijn, namelijk degelijke sportverslaggeving. Waarschijnlijk is het niet sappig genoeg om over viervoudige sprongen en wereldjaarprestaties te rapporteren als je het kan hebben over intriges en positiewissels aan bestuurstafels. Het aantal verkochte kranten en de kijkcijfers van deze programma's doen vermoeden dat ik hier tot een minderheid behoor en niet meteen op beterschap moet hopen.

Iron Jalabert

Net van de site van ironman zwitserland geplukt (http://www.ironman.ch): Laurent Jalabert neemt dit jaar deel. Na zijn imposante wielercarrière loopt de man tegenwoordig jaarlijks een marathon (onder de drie uur!). Tijd voor een nieuwe uitdaging blijkbaar...

Ik kan enkel groot respect hebben voor zo'n beslissing. Wielrenners zien tijdens hun actieve loopbaan genoeg af, om daarna bezig te blijven met duursporten is geen evidente beslissing. Ik hoop dat ik genoeg voor hem uit het water ben om hem pas na enkele uren voorbij te zien zoeven op zijn fiets...

... om hem daarna terug voorbij te lopen ;-)

Overzicht week 23

Afgelopen week beloofde druk te worden, want professioneel stond de beurs van Haasrode op het programma. Voor de VUB de belangrijkste rekruteringsafspraak van het jaar. De toeloop was enorm!!! Daar kunnen we enkel blij om zijn, alleen heeft dat repercussies op de verrichte trainingsarbeid. De wind veranderde van kracht in stoten, zo ook mijn trainingen. In plaats van de geplande hoge loopfrequentie heb ik veel gefietst, vooral binnen, weg van alle stormen. De krachttraining werd aangevuld met een intensieve klimtraining en een trapfrequentietraining. Enkel zondag lieten licht en weer het toe om buiten te fietsen. De combinatie van drie dagen rechtstaan op de beurs en drie uur tegen de wind inbeuken maakte me behoorlijk murw. Blij dat de week erop zat.

Zwemmen en lopen stonden op een laag pitje. Slechts een sessie per sport kunnen afwerken. De looptraining was 13km op een uurtje ongeveer en die verliep weer niet 100% vlekkeloos. Achteraf voelde ik weer een reactie op mijn beenvlies. Terug oppassen geblazen dus. De zwemtraining ging gelukkig beter. Mijn slag begint terug 'vast' aan te voelen. Ik kan dus stilaan het volume en de intensiteit opvoeren. Ik deed een 1000-meter nulmeting om te zien waar ik al stond en die ging zonder me echt moe te maken in 14'42". Daar ben ik op dit moment tevreden over. Vooral omdat ik weet dat ik snel vooruitgang boek eens ik meer begin te zwemmen.

Globaal genomen was deze week OK te noemen, niet meer of minder. Gezien de beschikare tijd heb ik een aantal kwaliteitstrainingen afgewerkt. Minder tevreden ben ik over de frequentie. Ik liet een aantal sessies schieten vanwege opgestapelde vermoeidheid, terwijl ik net zogoed voor een korte sessie kad kunnen kiezen. Op die manier geraakt het lichaam gewend aan constante cycli van inspanning en rust. In het Engels zou mijn houding 'complacent' heten. Te snel tevreden zijn met wat je doet. Echt gaan voor 'excellence' is een constante bezigheid die motivatie en discipline vereist. En dus ook het verschil tussen een goede en een geweldige prestatie zorgt. Blijkbaar houd ik mezelf soms tegen om me volledig te engageren voor de ironman. Daar moet nog aan gewerkt worden.

Volgende week is professioneel normaal te noemen, zodat ik ook gewoon kan trainen. Drie keer zwemmen, 4 keer fietsen en 4 keer lopen staan op het programma. Binnen 7 dagen lees je hier of en hoe ik die ambitie heb waargemaakt...

Soepresolutie

In mijn eerste post had ik het over de simpele, maar voedzame resolutie van Daniëlle. In tegenstelling tot de meeste nieuwjaarsresoluties blijft deze nog overeind. Na een overheerlijke venkelsoep in week 1 van het jaar, hebben we net samen een soep gemaakt van aardperen of topinambours. Niet echt een alledaagse groente, maar oh zo lekker. In het weekend staat een Franse uiensoep op het programma. Je ziet, ik word hier nogal verwend.

Leve de soepresolutie!!!

Recovery week

Mijn eerste trainingsblok zit erop. Vorige week was de afsluitende rustweek. Ik heb het traditioneel moeilijk met rustweken. In tegenstelling tot de meerderheid van de triatleten ligt mijn probleem niet in overijverigheid. Om het supercompensatie-effect maximaal te benutten, dienen de spieren regelmatig te rusten. Ik neem dat advies doorgaans te letterlijk en een rustweek verwatert menigmaal tot een enkele dagen nietsdoen.

Met een drukke periode op het werk in het vizier was ik me terdege bewust van dit fenomeen en zou ik alles in het werk stellen om de dagen dat ik niet op hotel zat zeker te trainen. Als ik dan geen tijd vond om op verplaatsing te trainen, had ik dat toch al gehad. Maandag was mijn traditionele rustdag en dinsdag kwam het er niet van, niet echt een goed begin. Woensdag vertrokken en geen tijd gevonden om te trainen. Donderdag, vrijdag en zaterdag waren beursdagen. Het zag er weer niet goed uit. Donderdag toch een half uurtje kunnen lopen - in windkracht 7 (!) nog wel. Ook vrijdag een toertje gelopen en zaterdag zelfs voor het werk 7,5km afgewerkt. Geen totalen om over naar huis te schrijven, maar zoveel malen beter dan nietsdoen, zowel fysiek als mentaal.

De eerste rustweek van het jaar was nog niet perfect, maar vertoont positieve elementen naar de volgende weken toe. Ik ben trouwens een interessant artikel tegengekomen waar het traditionele 2 (of 3) + 1 weken schema anders wordt ingevuld. Monica Caplan (zelf profatlete en coach) stelt volgend protocol voor: 7 dagen opbouw, 2-3 dagen rustig aan, 4-5 dagen opbouw, 4-5 dagen rustig aan en tot slot 2-3 dagen opbouw. Volgens haar past dit schema beter bij amateuratleten die andere verplichtingen hebben en die tijdens een lange rustweek toch ook niet genoeg kunnen rusten. Persoonlijk deel ik haar mening dat het vooral mentaal beter in de praktijk over te brengen is. Hoe een atleet reageert op deze prikkels en daar ook de vruchten van plukt volgens de traditionele modellen (à la supercompensatie) blijft voorlopig nog een raadsel. Misschien een idee voor een thesisstudent lichamelijke opvoeding?!

De volgende weken probeer ik vooral veel te lopen en zwemmen. Door de vele zaterdagen die ik moet werken valt er een fietsdag in het water. De frequentie verhogen in de overige sporten is mijn oplossing.

Train on...

Toen er nog winters waren...

Het weer ligt met zichzelf overhoop. Het is januari maar vrieskou hebben we nog niet gezien. Niet dat ik daar echt rouwig om ben, dat betekent een laag minder aandoen op training. Anderzijds brengen die 'milde' temperaturen dikwijls neerslag mee. Na 3 seizoenen waar ik amper nat geworden ben tijdens training, ziet het er nu naar uit dat er geregeld tussen de druppels gelopen en gefietst dient te worden.

Zaterdag was het al van dat. Samen met Bart en Jeroen net voor 10 uur vertrokken omdat het nog droog was. Mijn benen waren nog zwaar van de krachtraining de dag voordien. Het eerste uur was dan ook niet echt super. Jeroen reed lek. We kwamen Ronny tegen. Het begon te gieten. Zicht werd beperkt. Fiets was echt smerig. In enkele flarden onthoud ik telkens details van de trainingen. Belangrijkere zaken als: ik begin al terug kracht in mijn benen te voelen komen blijven gelukkig langer hangen en geven het vertrouwen een boost. Spijtig genoeg werkt dat ook omgekeerd met blessures en slechte dagen.

Kwaaltjes en pijntjes zijn voor langeafstandstriatleten dagelijkse kost. Toen ik woensdag op training wat spanning aan de binnenkant van mijn onderbeen voelde, gedroeg ik me voorbeeldig. Ijs erop, expert advice inwinnen en looptraining van vrijdag afgelasten. Na consultatie bij Sofie bleek het al om een beenvliesonsteking te gaan. Lap, anderhalve week bezig en al meteen prijs. Niet echt goed voor het vertrouwen, die ironman is nog maar 5 maanden weg en het plan was er een hoge loopfrequentie op na te houden. Die strategie krijgt meteen een fikse knauw. Twijfels kruipen in je hoofd, moet ik het anders gaan aanpakken?

Toen er nog winters waren zou ik dat ongetwijfeld gedaan hebben, maar nu durf ik vasthouden aan de planning en erop vertrouwen dat alles in orde komt. In een ironman moet je ook het vooropgestelde plan durven uitvoeren. In het begin van de wedstrijd inhouden, in het middenstuk een beetje harder gaan dan je lichaam zou willen en op het einde de laatste reserves aanspreken. Succesvolle atleten van alle niveaus slagen daar doorgaans in. En ook daar moet je voor trainen; dagelijks zelfs, en tegen verschillende elementen in: snellere collega's op training en in de wedstrijd die je meezuigen, kleine blessures waar je doorheen traint, slechte voedingskeuzes die klein lijken, ... Ik zal me daar de komende week maar op toeleggen in plaats van te gaan lopen.

Het is zover...

...ongeveer mijn hele lijf doet pijn. Typisch verschijnsel bij het begin van gestructureerde training. De afgelopen 2 weken heb ik minstens één keer per dag getraind en van dat schrikeffect heeft je lichaam na verloop van tijd even genoeg. De dubbel - krachttraining in de fitness tijdens de middag en pittige zwemtraining 's avonds - hebben ervoor gezorgd dat zowel boven- als onderlichaam stijf zijn. Vanmorgen was gewoon opstaan een zware taak. One of the many joys of being a triathlete.

Ik schrijf deze tekst tijdens mijn middagpauze en heb moeite om mijn ogen open te houden. Dat is dan weer de schuld van Rutger Beke, of om correcter te zijn de programmadirecteurs van één die 'De slimste mens ter wereld' uitzenden na 10u. Niet echt superlaat, maar tijdens trainingsweken probeer ik ten laatste om 22u30 in mijn bed te liggen. Dan had ik echter de glansprestatie van eerder genoemd triatleer gemist. Rutger begon aarzelend, zo boert hij - toegegeven onwetend - 30 maal per nacht, maar herpakte zich schitterend, Erik van Looy was oprecht verrast toen Rutger quasi alle politieke karikatuurfiguren kon opnoemen. Alsof sportlui per definitie enkel de sportpagina's in de krant lezen. Het weze hem vergeven, hij is voetbalsupporter, en dan nog wel van Royal Antwerp Footbal Club... In ieder geval heeft Rutger met zijn overwinning ervoor gezorgd dat ik nog minstens één keer te laat ga slapen.

Aërobe efficiëntie

Zoals in mijn vorige post aangehaald, is economie voor een age group ironman atleet van groot belang. Vanavond heb ik een eerste benchmark voor mijn aërobe efficiëntie vastgelegd. Op basis van een protocol van triatlon superhero Mark Allen trok ik samen met Jeroen (ook ironman aspirant) naar het sportkot voor een test. Op basis van volgende formule benader je wat hij de aërobe drempel noemt: 180-leeftijd (zie site voor complete berekening: http://www.markallenonline.com/heartrate.asp). Ik begin stilaan te denken dat er evenveel versies van drempelwaarden bestaan als er onderzoeksinstellingen zijn. Anyways, in mijn geval komt dat neer op 150bpm. De test bestaat erin om 5km te lopen met een gemiddelde hartslag zo dicht mogelijk bij die waarde. Je eindtijd gedeeld door 5 geeft je aëroob kilometertempo aan. Jeroen en ik zijn blijkbaar even 'goed' in vorm, want we liepen samen naar een slakkengang van 4'53"/km. We hebben ons serieus moeten inhouden om niet te snel te lopen, maar sociale controle is toch nog ergens goed voor. Ons 'normaal' duurlooptempo ligt hoger, en we merkten beiden op dat dit toch maar traag aanvoelde. Anderzijds kom je met dat tempo wel uit op een marathontijd van 3u26, daar zouden we allebei meteen voor tekenen. Op een doorsnee ironman wedstrijd lopen minder dan 100 deelnemers sneller.

Soms is een eerlijke assessment van je eigen kunnen nuttig in het bepalen van de verdere stappen in je sportieve carrière. De hoofdbrok van mijn looptrainingen blijf ik dus onder de 150 slagen per minuut doen. Elke drie weken (duur van mijn cycli= 2 weken opbouw + 1 week herstel) herhaal ik die test en normaal gezien zou mijn tempo moeten meestijgen met mijn conditie. Voor de doorsnee triatleet klinkt dat misschien allemaal enorm conservatief, het zij zo, zal wel aan de leeftijd liggen. Soms heb ik het gevoel dat triatleten nieuwe trainingsmethoden en gadgets moeten blijven uitvinden. Dan maar eigenzinnig conservatief...

Ook de soepresolutie doet ons in die richting evolueren, want Daniëlle en ik hebben gisteren 'Ons kookboek' van de boerinnenbond gekocht om inspiratie op te doen. Ik denk dat ik daardoor in één klap drie age groups ben opgeschoven...

Happy training!

Nieuw jaar, nieuw begin?!

Goede voornemens, het lijkt wel of ze gedoemd zijn te mislukken. Misschien ligt oorzaak in de slaagkansen van zo'n resoluties. Het aantal mensen dat elk jaar op 1 januari stopt met roken en er twee of drie dagen later terug mee begint is ontelbaar. Gelukkig heeft de overheid hen een handje toegestoken om hen te helpen bij dat loofwaardige doel. Menselijke wilskracht komt in kleine dosissen en dus lijkt het beter om de traditionele goede bedoelingen eveneens zo te formuleren dat je in stappen aan een doel komt. Gezonder gaan eten en afvallen staan ook steevast in de top-3 van de nieuwjaarsresoluties. Ook mijn Daniëlle heeft zich in die zin geëngageerd. Geen loze beloften om 5 tot 10 kilo af te vallen, of enkel nog de vooropgestelde porties uit de juiste voedselgroepen te halen, nee, queen Dani gaat meer verse soep maken! Want eigenlijk gaat er niks boven zefgemaakte verse soep. Lekker, voedzaam, kortom goed voor een mens. Ik raad iedereen aan om een resolutie in die richting te kiezen, met een haalbaar langetermijns perspectief.

Zo ben ik dat ook van plan met mijn triatlon trainingen. Kleine stapjes naar een groot doel - toegegeven, de context is relatief beperkt te noemen - onder de 10 uur duiken in Zwitserland. In tegenstelling tot de voorbije 2 jaar ga ik mij niet laten verleiden tot intensieve sessies waar ik op race day niets aan heb. De Rutger Bekes van deze wereld hebben daar misschien nood aan, alhoewel zij ook zullen toegeven dat hun loopsnelheid tijdens de laatste 10km van de maraton als 'traag' gecatalogeerd moet worden. Toegegeven, ik loop geen 15km per uur tijdens een ironman, maar in termen van pure snelheid kan een gewone sterveling als ik dat ook nog aan.

Uithouding en economie, daar draait het bij 90% van de deelnemers aan een volledige triatlon om. Het is een lange dag en de hoofdbekommernis moet zijn die door te komen met zo weinig mogelijk kleerscheuren. Dit betekent niet dat er geen snelheidstrainingen op het programma zullen staan. In de wintermaanden komt een wekelijkse 'speed skills' sessie aan bod in elke sport en vanaf april komen de krachtuithoudingssessies weer piepen. Mijn trainingsgenoten zijn echter bij deze gewaarschuwd, ik ga me dit jaar niet laten verleiden tot dolle demarrages op de hellingen rond Leuven. Als ik je voorbijsteek op de Chartreuse of Smeysberg, weet dan dat het aëroob zal gebeuren ;-)

En ziedaar mijn resolutie: trainen met maximaal rendement op de ironman. Oh ja, en elke week één of twee blogs schrijven...

Keep training