Maandag was echt te zot. Uit bed om 5u45 om goed op tijd op de VUB te zijn voor het onthaal van de nieuwe studenten. Ik moest een deel van de presentatie doen en was behoorlijk zenuwachtig. Vermits het de eerste keer was dat we al onze nieuwe studenten samen ontvingen ipv per faculteit, was het een beetje koffiedik kijken naar de opkomst. De aula zat overvol, in totaal was er 1300 man aanwezig! De rest van de dag was ook razenddruk en 's avonds hadden we afgesproken om te dineren met de hele familie in Tielen. Ik ben dan ook niet tot trainen gekomen, wat de intentie om mijn nieuwe seizoen te laten samenvallen met het nieuwe academiejaar enigszins belachelijk maakte.
Dinsdag zou ik dan maar beginnen en die ambitie krijg meteen bijval. Trusty sidekick Jeroen vroeg zich af of ik geen zin had om een anderhalf uur te gaan losrijden. Het weer was fantastisch, dus had ik daar wel oor naar. In het vervolg moet ik toch expliciet naar zijn definitie van losrijden vragen, want ik verdenk hem ervan er meerdere te hanteren. Het werd een (veel) te snelle rit met als hoogtepunt een tempodemarrage op het groot mes richting jeugdinstelling van Everberg. Ik zat echt te sterven in het wiel, hopend dat ook hij terug in zijn zadel zou moeten. Gelukkig droeg zijn inspanning inderdaad niet tot boven.
De schade was echter toegediend, voor het eerst sinds lang werd een overdaad aan koude lucht op mijn longen losgelaten, met het bekende gevolg: longen verbrand en ademen zou nog een half uur pijn doen. Van daar zijn we dan 'echt' beginnen losrijden naar huis. Ondanks de vele wind en de hellingen in het parcours haalden we vlot een gemiddelde van 30,1km/u. Of hoe losrijden verschillende dingen kan beteken voor verschillende mensen. In ieder geval, de kop is eraf.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten