Discipline

Het is zomer (al zou een mens het niet zeggen), het is komkommertijd, ook op mijn werk is het echt rustig. En er zijn zoveel afleidingen: de Tour, een terraske hier en daar, een filmpje zo nu en dan. Om nog maar te zwijgen van nutrionele verleidingen. Na de ironman kon ik eindelijk nog eens ijsjes eten, en frieten, en andere dingen die anders niet mochten. En zo gebeurde het, mijn trainingsdiscipline is beneden het vriespunt beland.

Lopen gaat nog, vanwege de nieuwe uitdaging die een stand-alone marathon biedt, maar het aantal zwem- en fietskilometers is te beperkt. En met de Marc Herremans Classic voor de deur is dat niet ideaal te noemen.

De rustpauze na de ironman was gedaan, ik zat terug in een ritme, trainde weer alle dagen en plots was het weg. Een verrekking in mijn hamstring na een (te) enthousiaste pistetraining (I blame Deena) gecombineerd met mijn verjaardag later kwam ik nog maar aan 3(!) trainingen vorige week. En dat waren dan nog allemaal looptrainingen, van zeer goede kwaliteit overigens, maar als triatleet ben je daar niet zoveel mee.

Ik moet dus terug in actie schieten!!! Terug discipline opbrengen. Voor zondag is het al te laat, die halve ironman zal ik als training beschouwen. Voor de komende weken echter is er nog hoop.

Het doel voor augustus is dus simpel: terug enige discipline en regelmaat in mijn leven krijgen, niet alleen op trainingsvlak, maar ook nutritioneel, en op het werk. Kleine stapjes per keer. Elke dag een training, elke dag minstens 2 stukken fruit, elke dag buikspieroefeningen, elke dag een doel op het werk, elke week minstens een blog schrijven, elke week minstens 3 keer een uur piano spelen, elke week de new yorker lezen...

Een van de lopers die ik voorzie van schema's geeft het goede voorbeeld. Nog geen enkele training werd gemist en misschien nog straffer, hij voert die trainingen altijd meticuleus tot in de puntjes uit. Daar kan ik nog veel van leren. Onder andere dat ik misschien ook een trainer nodig heb. Iemand die afstand neemt van de situatie en de spreekwoordelijke kick-in-the-butt kan geven wanneer het nodig is. Stof tot nadenken.

Ik ben van nature uit niet de meest gedisciplineerde mens. Als ik me dan een half jaar concentreer op een bepaald doel, overstretch ik de limieten van mijn discipline en heb ik daarna nood aan een compensatie in de andere richting. Eigenlijk verloopt dat volgens een sinuspatroon, met ups en dus ook downs. Ik hoop dat de hogervermelde kleine, regelmatige dingen kunnen bijdragen tot een constanter patroon met minder hoge pieken in de twee richtingen. Gedisciplineerd bezig zijn met discipline dus eigenlijk ;-)

Als ik mijn blogdiscipline op peil kan houden, houd ik jullie op de hoogte...

Deena

Als het op marathonvrouwen aankomt, is Deena Kastor een van de beste ter wereld. Met de 4de tijd ooit op de antieke afstand (2u19'36") kan je echt wel spreken van een supervrouw. Die supervrouw gebruikt op dit moment Leuven als uitvalsbasis voor haar Europese wedstrijden.

Tijdens een tempotraining met Jeroen op de piste aan het sportkot viel mijn oog plots op een tengere verschijning die vlot vooruitging. Na een paar rondjes wist ik het wel zeker, Deena Kastor was aan het trainen.

Ik heb natuurlijk het geluk van op wekelijkse basis met een wereldtopper te trainen in Rutger Beke. Maar haar verschijning deed toch wel wat met mijn ingesteldheid. Hier was een vrouw die gemiddeld 180km per week loopt. Dan ga je toch niet slabakken in je laatste 2km tempoblokken?!

Ondertussen ben ik ze al een keer of drie tegengekomen in het park rond het sportkot. En elke keer heeft ze hetzelfde effect op mij. Ze begint me zelfs te herkennen. Ik zal dus maar even wegblijven van de piste of ze gaat nog denken dat ik haar stalk...

Brute pech!!!

Ik kan het alleen zo omschrijven. Gewoon wegschuiven in de bocht en je heup breken. Het prachtseizoen van Tine Deckers komt zo tot een abrupt einde.

We gingen gewoon wat losrijden en plots in een flauwe bocht die we voorzichtig (echt waar!) aansneden sloeg het noodlot toe. Tine onderuit en ik los erover. Eigenlijk was mijn val spectaculairder dan de hare, maar de gevolgen waren vooral voor haar. Typisch Tine, nog voor ik op de grond lag was ze al sorry aan het roepen dat ze mij ten val had gebracht.

Het werd meteen duidelijk dat er meer aan de hand was dan alleen maar wat schaafwonden, want steunen op haar rechterbeen was onmogelijk. Daniëlle werd meteen opgetrommeld om haar te komen halen. Nog een paar minuten later wou ik dat ik een ambulance gebeld had, want de ernst van de situatie begon te dagen.

Opvallend was dat alle mensen die passeerden een helpende hand aanboden. Een buschauffeur van De Lijn vroeg zelfs vertraging aan om Tine droog te houden in zijn bus!

Na aankomst van Daniëlle meteen naar spoed in Gasthuisberg, waar we vrij snel het harde verdict te horen kregen: gebroken heup en een operatie was onmiddellijk aan de orde. Lobbywerk langs alle kanten zorgde ervoor dat prof. Broos in eigen persoon zich met haar ging bezighouden. Soms moet een mens een beetje frank zijn...

Nu kan ze enkel revalideren en haar blik richten op volgend seizoen om terug hoge ogen te gooien in de internationale triatlon scene.

Veel beterschap Tine!!!

En nu?!

Belangrijkste doel van het jaar zit erop en ik heb zo goed als al mijn doelen gehaald. Onder de tien uur duiken is gelukt! Mijn wedstrijdverdeling was ook zoals het moest. Eten onderweg ook. Enkel mijn marathontijd voldeed niet aan de verhoopte 3u30'.

Vorige keer ben ik in een zwart gaatje gevallen en heb ik de rest van het seizoen zo goed als niets meer gepresteerd. Deze keer was de zin om te trainen meteen terug. Na een week rust wilde ik opnieuw naar buiten. Om volgende keer nog beter te zijn en misschien de Hawaii droom nog eens boven te halen.

Een eerlijke assesment van de wedstrijd leert mij dat ik dus vooral op het laatste onderdeel nog te veel laat liggen in vergelijking met de overige twee onderdelen. Zwemmen en fietsen zitten op hetzelfde niveau, op Hawaii-niveau daarenboven. Enkel mijn looptijd en -plaats hinken achterop. Ik weet dus waaraan ik moet werken.

Met die gedachte in het achterhoofd leek een najaarsmarathon mij wel iets. Vandaar dat ik nu al - terwijl er nog een aantal triatlons op het programma staan - mijn focus richt op lopen. Op die manier hoop ik volgend jaar tijdens mijn derde ironman een echt evenwichtige wedstrijd neer te zetten in de drie disciplines.

De marathon in kwestie zal naar alle waarschijnlijkheid Brussel worden. Niet echt een parcours dat aan snelle tijden doet denken, maar dat is bijzaak. Op naar Brussel dus...

Ironman day

Eindelijk een wedstrijdverslagje. In de welverdiende vakantie achteraf bleek geen tijd meer over om mijn blog even aan te vullen. So here goes:

Ironman day begon om 4 uur, met een heel raar gevoel. Van zodra ik mijn ogen opendeed overviel mij het gevoel dat ik niet klaar was. Even schrikken toch, de vorige keer had ik ondanks het feit dat het de eerste was een rustig gevoel - ik was er klaar voor. Nu niet dus. Dat beloofde...

Toch maar zo goed mogelijk mijn voorbereiding afgewerkt. Ontbijten en een laatste check van de transitiezak. Dan naar de wedstrijdsite. Wel grappig om de laatste feestvierders nog naar huis te zien waggelen als je zelf op het punt staat een ironman te doen.

Eens aangekomen snel een laatste check van de fiets en mijn wissel in orde gemaakt. Daarna nog even ontspannen en al snel was het tijd om mijn wetsuit aan te doen. Nog snel een kus van Daniëlle en naar de startzone. Die was tegenover drie jaar geleden verdubbeld in breedte. Ik vreesde al voor de trechter aan de eerst boei.

Het gevoel aan de start van een ironman is met niets te vergelijken. Geen competitief gedoe en geduw, maar gewoon 1900 atleten die verdomd goed weten hoe hard ze hier voor gewerkt hebben en die mekaar het beste wensen. Geweldig!

Vijf minuten na de profs mochten wij aan onze lange dag beginnen. Amai, wat een wasmachien! Niks trechter aan de eerste boei, meteen alles op een hoopje en dat resulteerde in een serieus pak (ongewild) slaag. De zon kwam op recht voor ons en vermits ik geen steek zag, volgde ik zo goed mogelijk het pak. Vanaf de tweede boei terug naar de kant kon ik echt profiteren van een goed groepje.

Het keerpunt rond het eiland bleek veel te smal voor onze groep en we werden dan ook in verschillende kleinere groepjes uiteengeslagen. Op de terugweg naar de eerste boei kregen we te maken met stroming die deed afdwalen naar links. Laat dat nu net de kant geweest zijn waar ik lag. Resultaat: nog eens iedereen over mij heen en een tweede pak slaag.

Uiteindelijk redelijk op schema uit het water in 59'35" zonder dat ik echt moeite had gedaan. Snel naar de fiets en meteen weg. Dat was het eerste moment van de dag waar ik het gevoel had dat alles in zijn plooi zou vallen. Na 2,5km hoorde ik in een inhaalbeweging het gevreesde "psht" van een lekke tube. De blik op die kerel zijn gezicht sprak boekdelen!

Het eerste deel van het fietsparcours in Zürich is vlak en dat heb ik geweten. Al snel raapte ik betere zwemmers op en die nestelde zich allemaal mooi in mijn wiel. Na 10km had ik al een groep van 25 man in mijn wielen hangen. 5km later kwam er gelukkig een scheidsrechter waardoor er tenminste op 7 meter gereden werd, maar ze zaten daar toch maar mooi te genieten van mijn hard labeur. Hoeveel "laatste" waarschuwingen ik gehoord heb, weet ik niet meer, maar naar mijn mening mocht er iets doortastender opgetreden worden.

Gelukkig zitten er genoeg obstakels in het parcours om de schifting te maken en op een vijftal man na kon ik iedereen afschudden op de eerste klim. Snel de bijtrapafdaling naar Egg en meteen aan het tweede klimluik begonnen. Ook daar nog wat volk opgeraapt en met een goed gevoel kon ik terug richting meer. Op de razendsnelle afdaling (94km/u) stonden een tiental scheidrechters te kijken of de "no aerobars" regel werd toegepast. Alsof iemand zo zot zou zijn...

Heartbreak hill was net zoals drie jaar geleden weer kippenvel van beneden tot boven. Op een heikel moment na, in de haarspeldbocht naar rechts steek ik iemand langs links voorbij op het moment dat hij beslist van rechtdoor te rijden. In mekaar gehaakt en alle moeite van de wereld moeten doen om recht te blijven. Sommige mensen maken het zichzelf wel heel moeilijk. Het steile stuk van 17% stond weer vol en ik kon enkel bovenkomen met een brede glimlach op mijn gezicht, wat een rush!

Snel mijn tweede bus voeding gekregen van Daniëlle en op weg voor nog een rondje. Ik was goed aan het drinken want al snel moest ik plassen. Dat zou toch moeten wachten tot in de afdaling naar Egg. Verder was de tweede ronde eerder "uneventful". Ik reed 90% van de tijd alleen en daar was ik blij om. De ironman is tenslotte een wedstrijd tegen jezelf.

In het begin van de derde ronde kwam er mij iemand voorbijgeraasd op impressionante wijze. Zijn rugnummer las Laurent. Zijn kuiten leerde mij dat het om Jalabert ging. Geen haar op mijn hoofd die er nog maar aan dacht om te volgen. Hij zou uiteindelijk in 4u38' binnenkomen, oftewel 38km/u rijden. Niet slecht voor een "age grouper" ;-)

De derde ronde kon ik vlot mijn tempo blijven volhouden, maar vanaf kilometer 150 begon mijn houding op de fiets lastig te worden. Vermits ik niet trager reed uit mijn beugels heb ik laatste stuk maar zo gereden. Eten lukte ook niet echt meer, maar ik wist dat ik nog energie nodig zou hebben.

Uiteindelijk rondde ik mijn fietsproef af in 5u08', net boven de 35km/u. Dat was een kleine 7 minuten sneller dan mijn schema. Goed bezig dus. Weer goed gewisseld en meteen op pad voor de resterende 42km. Ik vond direct een goed ritme en passeerde de eerste ronde een tiental atleten. Toen kreeg ik af te rekenen met krampen in mijn buikje en een pitstop drong zich op. De paar minuten die ik daar verloor zijn van goudwaarde gebleken, want daarna kon ik terug "soepel" (alles is relatief he) lopen.

Mijn doel om onder de 10 uur te finishen was nog steeds haalbaar en vanaf de derde ronde maakte ik menig rekensommetje om te zien of ik nog op schema lag. Na 26km kreeg ik het even lastig, de gebruikelijke wandelpauze door de langste bevoorading bleef maar duren. Uiteindelijk deed de teleurgestelde blik van een van de menige volunteers mij terug in looppas vervallen en ik was door mijn zwartste gat heen.

De laatste ronde was lastig, maar tegelijk supermooi omdat ik wist dat ik mijn doel ging halen. De marathon in een ironman is dus vooral mentaal zwaar, anders kan ik mijn versnelling niet verklaren.

Pas helemaal op het einde komt het echte genieten als je na de turnaround de finish chute in mag lopen. Honderden zotte Zwitsers die de longen uit hun lijf schreeuwen, begeleidende cheerleaders die je naar de finish loodsen en het verlossende getsjirp van de chipmat. Ik was weer een ironman!!! Na een marathon van 3u44' finishte ik als 131ste in 9u55'12".

Ik kan alleen maar supercontent zijn met die tijd. Ik ben een sub-10 uur ironman, ondanks de Leuvense vaartbacterie. Voor Hawaii weeg ik nog net te licht. En als ik eerlijk ben, had dat ook zo geweest zonder ziekte. Mijn lopen is nog niet competitief in vergelijking met mijn zwemmen en fietsen. Ik weet dus waar ik aan moet werken.

Muchas gracias uiteraard aan Queen Dani, maar ook aan Jef en Annie voor de fysieke steun. Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel deugd een bekend gezicht kan doen tijdens de marathon. Ook een dikke merci aan iedereen die vanop het thuisfront gevolgd heeft en ons overstelpte met sms-jes en e-mails!