The "Blahhh-day"

De laatste rechte lijn richting Lake Placid is ingezet. En net op tijd heb ik mijn training op het juiste niveau gekregen. In plaats van de inconsequente soms wel, soms niet weken van de afgelopen maanden, heb ik net de eerste 2 weken van mijn trainingsblok afgewerkt zonder al te veel problemen.

2 weken van 15 uur op 6 dagen (verplichte rustdagen wegens andere verplichtingen) zijn wat een mens nodig heeft om zichzelf naar een hoger niveau te tillen. Afgelopen woensdag werd dat bewezen toen Jeroen en ik een derde plaats wegkaapten op de estafetteloop in Bierbeek. Net geen 18km op een uur en nooit echt doodgegaan, mijn loopsnelheid is dus ook terug van de partij.

Vanwege de ietwat gebrekkige voorbereiding tijdens de wintermaanden zijn 2 weken van 15 uur ook genoeg om een mens serieus moe te maken. Zondagavond na de zeer geslaagde triatlon in het centrum van Leuven was ik dan ook redelijk "cassé" en blij dat ik een verlofdag had ingelast op maandag. Aan de geplande training kwam ik niet toe, vanwege een geblokkeerde zenuw in mijn rechterschouder, die ervoor zorgde dat ik redelijk immobiel was. En zo werd maandag een "Blahhh-day".

Mijn definitie van zo'n dag is: rondhangen in de zetel zonder doel terwijl er een hoop rotzooi door je mond naar binnen gaat. Op basis van die definitie zou je niet meteen zeggen dat een "Blahhh-day" optimaal is in de voorbereiding voor een Ironman, maar ik zie dat anders.

Toegegeven, ik zal er niet sneller door zwemmen, fietsen of lopen, maar mentaal is zo'n dat ideaal om de batterijen op te laden. Ook mijn fysieke vermoeidheid van de afgelopen weken is significant gedaald. Zo kijk ik stilaan weer uit naar de zware trainingsweek die me rest: telkens een dubbel lopen en fietsen (wegens niet zwemmen door schouder). En zo is de "Blahhh-day" een absoluut nuttige en nodige toevoeging aan mijn trainingsregime, op voorwaarde dat je ze heel sporadisch gebruikt.

Eén raad toch: best niet op voorhand inplannen, maar gewoon toepassen wanneer nodig. Eens zien hoeveel overplande en hypergedreven triatleten dit advies ter harte zullen nemen...

All systems go...

Eindelijk nog eens een post. De gebeurtenissen van de afgelopen maanden waren er niet naar om veel te trainen, laat staan te bloggen over triatlon. Eerst was er de hele IVF-procedure die niet meteen aanzette tot training. Toen het uiteindelijk lukte (joepie, ik word papa!) bleek dat ook niet echt een motivator om te gaan trainen. Maar de klap op de vuurpijl is de - gelukkig - foute kankerdiagnose van de pa van Daniëlle. Ik denk dat de term "emotional rollercoaster" is uitgevonden door iemand die een soortgelijke ervaring trotseerde...

Enfin, er lijkt rust op komst, vooral in onze hoofden. Net op tijd waarschijnlijk om nog in respactabele vorm te geraken voor de Ironman. En om meteen te testen waar ik sta, dook ik in mijn eerste wedstrijd van het jaar: de Schweinelauf bij de familie in Duitsland. Vorig jaar was ik daar goed voor een persoonlijke toptijd en een 4de plaats. Dit jaar waren de ambities bijgeschroefd tot voluit lopen van start tot finish.

Ik was duidelijk vergeten hoe heuvelachtig die race is. Na een vlakke aanloop van bijna 2km krijg je een klim van dezelfde afstand voor de kiezen met een maximaal stijgingspercentage van 11,5%! Aan de top kwam ik nog door als 2de, maar voelde meteen dat het beste er al af was. De golvende stroken naar de finish waren dan ook een serieuze opgave. Vreemd genoeg kon ik vooral bergaf niet volgen (beensnelheid ontbrak nog). Uiteindelijk finishte ik als 5de iets meer dan 2 minuten trager dan vorig jaar. Niet echt om supervrolijk van te worden, maar gezien de hitte waren alle tijden minder snel en ik ben nooit echt gebroken, dus zijn er lichtpunten. Mijn benen waren niet echt fan van de wedstrijd en ik was dus behoorlijk stijf achteraf.

Daags nadien trok ik er al op uit met Tine en Thierry naar de Ardennen voor 120km. Snel op gpsies.com een route gefabriceerd die gebaseerd is op onze normale trainingstocht. Vreemd genoeg had ik frisse benen en klom ik redelijk dartel op de verschillende "côtes" van Luik-Bastenaken-Luik. Blijkbaar was dat goede gevoel in de benen toch enigszins misleidend, want eens van mijn fiets voelde ze allerminst fris aan.

Maar het koffiekoeken-buffet van Tine maakte veel goed - het weer was ook allesbehalve onaangenaam. Na een dik half uur luieren konden we terug naar huis en was mijn trainingsweekend al geslaagd. Nu nog 12 weken volhouden en ik kan in Lake Placid finishen met een glimlach op mijn gezicht...

Endurance for Life

We zijn online!!! Heeft toch nog meer voeten in de aarde gehad dan gepland, maar eindelijk is het zover: mijn trainingssite is actief.

Sinds enkele jaren heb ik de eer en het genoegen om een aantal atleten te begeleiden. Hun vooruitgang zien en in de hand werken geeft echt een enorm gevoel van voldoening. En dat smaakt naar meer, dus hoop ik in de toekomst het selecte clubje uit te breiden met enkele nieuwe zielen.

Daarnaast is de bedoeling van de site een verzamelplaats van nuttige informatie voor uithoudingsatleten te maken die gratis beschikbaar is voor iedereen. Zo heb ik er naast mijn actieve triatloncarrière een uitdaging bij.

http://www.enduranceforlife.be

Kwakkelweken

De onderwijsbeurzen hebben dan toch gewonnen, zij het later dan de vorige jaren. De afgelopen 3 weken waren op professioneel vlak zo druk, dat we op trainingsvlak niet veel voorstelden. Jammer maar helaas, niets meer aan te doen. Enkel blij zijn dat die periode achter mij ligt en vooruit kijken.

Van paniek is er nooit sprake geweest, ik besef dat ik nog tijd zat heb voor Lake Placid. Het besef dat ik niet nog eens zo'n periode kan verdragen is echter des te groter. Vandaar dat ik een plan heb! Eigenlijk past het perfect binnen de grote lijnen die ik voor mezelf uitzette bij het begin van het seizoen, maar heb ik het zeer meetbaar gemaakt.

Er resten nog bijna 7 weken tot de trainingsstage aan de Cote d'Azur. Nog bijna 7 keer 3 sessies van de 3 sporten als minimum per week dus, ofwel 20 zwemtrainingen, 20 fietstrainingen en 20 looptrainingen. Per sessie reken ik gemiddeld 3km zwemmen, 60km fietsen en 10km lopen. Dan kom ik op 60km zwemmen, 1200km fietsen en 200km lopen. Als ik die afstanden kan halen, ben ik zeker dat ik met een mooie minimumconditie naar de stage kan. Dan 10 dagen hard trainen en mijn seizoen kan beginnen.

Bring it...

Aanvaarding

Ze zitten erop, de onderwijsbeurzen van de afgelopen weken. Naast het feit dat ik daardoor telkens 6 op 7 werkte en beschikbare trainingstijd schaars werd, gaat die periode vaak gepaard met een kwakkelende gezondheid. En dat was dit jaar niet anders. De voorbije jaren resulteerde dat ook steevast in minstens een week gemiste trainingen door ziekte. Wat uiteindelijk neerkwam op een negatief saldo voor mijn conditie.

Vermits ik dit jaar al vroeger met gestructureerde trainingen begon, wilde ik dat scenario ten alle prijzen vermijden. Na de eerste beurs waar ik goed trainend doorkwam, kreeg ik de week daarna af te rekenen met een serieuze griep. Uitzieken was de boodschap. Daarna kon ik meteen terug een goede week draaien (zonder beurs). Waarschijnlijk kwam die trainingsweek iets te vroeg na de ziekte en daardoor begon ik niet helemaal 100% aan de tweede reeks beurzen.

In dat eerste moment van teleurstelling kwam echter het besef dat ik maar beter op "onderhoudsmode" kon overschakelen. Gewoon zorgen dat ik daar waar mogelijk sessies gericht op uithouding kon afwerken zonder enig risico. Opnieuw ziek worden door te gaan forceren was absoluut wat ik wilde vermijden. Zo kwam ik uit op 8 trainingen over 2 weken, wat eigenlijk veel te weinig is. Maar daar zit nu net het verschil met vorig jaar: ik besef maar al te goed dat het nog "maar" februari is en dat er tijd genoeg rest voor Lake Placid.

Gewoon aanvaarden en vooruitkijken naar de volgende weken. De opdracht is nu een aantal goede weken aan mekaar te breien, zodat ik tegen de stage in St. Aygulf op punt sta om de echte voorbereiding voor de Ironman aan te vatten.

Carbon muscles

Als carbon geldt als referentie voor stijfheid, dan heb ik op dit moment duidelijk spieren van carbon. Zelden zo stijf geweest na eender welke training. Reden voor zoveel spierpijn is een weerstandslooptraining met Tine gisterenmorgen. Op het programma stond 12x100m voluit, gelukkig met terugwandelen als recuperatie.

De sprintjes zelf gingen redelijk vlot, enkel tussen intervals 7 en 10 had ik het lastig, daarna ging het weer iets beter. Vermits ik geen referentietijden heb (nog nooit echt weerstandstraining gedaan), kan ik weinig zeggen over mijn tijden tussen 13"88 en 14"78. Ze waren in ieder geval allemaal voluit. Anderhalf uur daarna zat ik al terug op mijn fiets om 60km los te fietsen en die deden deugd, maar hebben dus niet kunnen verhinderen dat ik erbij loop als een bejaard manneke.

Over de eerste echte trainingsweek kan ik trouwens alleen maar tevreden zijn. 10 trainingen afgewerkt, slechts eentje onder het geplande aantal. In totaal 15u getraind, verdeeld over 4 zwem- en fietstrainingen en 2 looptrainingen. Het was al bijna een jaar geleden dat ik nog eens 4 keer in een week zwom en ik fietste deze week mijn eerste 100km-rit van het seizoen. Kortom, alles verloopt volgens schema of beter. Deze week staat een loopfocus op het programma, al zal ik eerst nog even moeten recupereren van de zotte zondagsessie.

Parental guidance

Niet dat ik op dit moment te kampen heb met een gebrek aan motivatie of trainingsdrang, verre van zelfs, maar af en toe krijgt een mens nieuws waarvan hij nog meer een boost krijgt. Zo ook afgelopen weekend toen pa Peeters aankondigde dat hij gaat deelnemen aan een triatlon!!!

Mijn vader, de man wiens sportieve carrière op wat autosport na eindigde na zijn legerdienst, is op 58 jarige leeftijd tot inkeer gekomen om een gezond en actief leven te leiden. En daarvoor zijn Dani en ik de rechtstreekse aanleiding geweest.

Tijdens ons laatste bezoek aan Florida hebben we hem ettelijke dagen lastig gevallen om wat te gaan wandelen, als vorm van lichaamsbeweging. Uiteindelijk slaagden we erin om hem mee te krijgen voor een frisse ochtendwandeling. Op zich een "insignificant" moment dachten we toen, ware het niet dat het een dagelijks weerkerend ritueel geworden is.

En alsof dat nog niet genoeg was, heeft hij zich een fiets aangeschaft waarmee hij enkele keren per week tochtjes onderneemt. Als bewijs dat hij de microbe goed te pakken heeft volgende anecdote: ten gevolge van een insectenbeet in zijn voet heeft hij onlangs een paar dagen niet kunnen trainen en dat voelde aan als een gemis. Laat ons eerlijk zijn, iedere uithoudingsjunkie kent dat gevoel.

Als nieuwjaarsresolutie heeft hij zich nu voorgenomen om deel te nemen aan een lokale sprinttriatlon (400m/16km/2,5km) in april. Zijn vorderingen zijn hier te volgen.

In de eerste post geeft hij aan dat ik zijn inspiratiebron ben en dat hij het doet als ondersteuning voor mijn zoektocht naar een Hawaii-slot. Wel pa, weet dat het feit alleen dat je aan het sporten bent - laat staan dat je een triatlon gaat doen - mij doet overvloeien van trots en dat de moeilijke trainingsmomenten die er zeker zullen komen in de opbouw naar Lake Placid een stuk lichter zullen voelen als ik eraan denk van waar jij komt!!!