The "Blahhh-day"

De laatste rechte lijn richting Lake Placid is ingezet. En net op tijd heb ik mijn training op het juiste niveau gekregen. In plaats van de inconsequente soms wel, soms niet weken van de afgelopen maanden, heb ik net de eerste 2 weken van mijn trainingsblok afgewerkt zonder al te veel problemen.

2 weken van 15 uur op 6 dagen (verplichte rustdagen wegens andere verplichtingen) zijn wat een mens nodig heeft om zichzelf naar een hoger niveau te tillen. Afgelopen woensdag werd dat bewezen toen Jeroen en ik een derde plaats wegkaapten op de estafetteloop in Bierbeek. Net geen 18km op een uur en nooit echt doodgegaan, mijn loopsnelheid is dus ook terug van de partij.

Vanwege de ietwat gebrekkige voorbereiding tijdens de wintermaanden zijn 2 weken van 15 uur ook genoeg om een mens serieus moe te maken. Zondagavond na de zeer geslaagde triatlon in het centrum van Leuven was ik dan ook redelijk "cassé" en blij dat ik een verlofdag had ingelast op maandag. Aan de geplande training kwam ik niet toe, vanwege een geblokkeerde zenuw in mijn rechterschouder, die ervoor zorgde dat ik redelijk immobiel was. En zo werd maandag een "Blahhh-day".

Mijn definitie van zo'n dag is: rondhangen in de zetel zonder doel terwijl er een hoop rotzooi door je mond naar binnen gaat. Op basis van die definitie zou je niet meteen zeggen dat een "Blahhh-day" optimaal is in de voorbereiding voor een Ironman, maar ik zie dat anders.

Toegegeven, ik zal er niet sneller door zwemmen, fietsen of lopen, maar mentaal is zo'n dat ideaal om de batterijen op te laden. Ook mijn fysieke vermoeidheid van de afgelopen weken is significant gedaald. Zo kijk ik stilaan weer uit naar de zware trainingsweek die me rest: telkens een dubbel lopen en fietsen (wegens niet zwemmen door schouder). En zo is de "Blahhh-day" een absoluut nuttige en nodige toevoeging aan mijn trainingsregime, op voorwaarde dat je ze heel sporadisch gebruikt.

Eén raad toch: best niet op voorhand inplannen, maar gewoon toepassen wanneer nodig. Eens zien hoeveel overplande en hypergedreven triatleten dit advies ter harte zullen nemen...

All systems go...

Eindelijk nog eens een post. De gebeurtenissen van de afgelopen maanden waren er niet naar om veel te trainen, laat staan te bloggen over triatlon. Eerst was er de hele IVF-procedure die niet meteen aanzette tot training. Toen het uiteindelijk lukte (joepie, ik word papa!) bleek dat ook niet echt een motivator om te gaan trainen. Maar de klap op de vuurpijl is de - gelukkig - foute kankerdiagnose van de pa van Daniëlle. Ik denk dat de term "emotional rollercoaster" is uitgevonden door iemand die een soortgelijke ervaring trotseerde...

Enfin, er lijkt rust op komst, vooral in onze hoofden. Net op tijd waarschijnlijk om nog in respactabele vorm te geraken voor de Ironman. En om meteen te testen waar ik sta, dook ik in mijn eerste wedstrijd van het jaar: de Schweinelauf bij de familie in Duitsland. Vorig jaar was ik daar goed voor een persoonlijke toptijd en een 4de plaats. Dit jaar waren de ambities bijgeschroefd tot voluit lopen van start tot finish.

Ik was duidelijk vergeten hoe heuvelachtig die race is. Na een vlakke aanloop van bijna 2km krijg je een klim van dezelfde afstand voor de kiezen met een maximaal stijgingspercentage van 11,5%! Aan de top kwam ik nog door als 2de, maar voelde meteen dat het beste er al af was. De golvende stroken naar de finish waren dan ook een serieuze opgave. Vreemd genoeg kon ik vooral bergaf niet volgen (beensnelheid ontbrak nog). Uiteindelijk finishte ik als 5de iets meer dan 2 minuten trager dan vorig jaar. Niet echt om supervrolijk van te worden, maar gezien de hitte waren alle tijden minder snel en ik ben nooit echt gebroken, dus zijn er lichtpunten. Mijn benen waren niet echt fan van de wedstrijd en ik was dus behoorlijk stijf achteraf.

Daags nadien trok ik er al op uit met Tine en Thierry naar de Ardennen voor 120km. Snel op gpsies.com een route gefabriceerd die gebaseerd is op onze normale trainingstocht. Vreemd genoeg had ik frisse benen en klom ik redelijk dartel op de verschillende "côtes" van Luik-Bastenaken-Luik. Blijkbaar was dat goede gevoel in de benen toch enigszins misleidend, want eens van mijn fiets voelde ze allerminst fris aan.

Maar het koffiekoeken-buffet van Tine maakte veel goed - het weer was ook allesbehalve onaangenaam. Na een dik half uur luieren konden we terug naar huis en was mijn trainingsweekend al geslaagd. Nu nog 12 weken volhouden en ik kan in Lake Placid finishen met een glimlach op mijn gezicht...