Einmal im Leben über Wuppertal schweben

Met die leuze maakt(e) men in Wuppertal reclame voor hun ongewone open vervoer. Vergelijkbaar met een metrosysteem, maar bovengronds is dit staaltje Deutsche grundlichkeit een snel en efficiënt transportmiddel. Er is maar een lijn, die grotendeels het traject van de rivier Wupper volgt, en zo het centrum met de omliggende gemeentes verbindt. Zo wordt een uitstap naar de bekende zoo van Wuppertal dubbel plezant voor jong en oud.

'Thinking outside the box' is hier wel op zijn plaats. Een eeuw geleden, op het moment dat ondergrondse metrolijnen 'en vogue' waren, beslisten de Duitsers om bovengronds te werken. Waarom, omdat het kostenbesparend was en minder ingrijpend in het dagelijkse leven, en vooral, omdat ze het konden.

Datzelfde principe geldt eigenlijk ook voor triatleten. Nog voor Greg Lemond uitgelachen werd met zijn triatlonstuur - en toch maar mooi de Tour won - reden verschillende toppers in Hawaii rond met het befaamde 'aerobars'. Net zo innovatief was Dan Empfield, oprichter van Quintana Roo, die aangepaste 'surfpakken' maakte om koudere wedstrijden te overleven en die zo heel belangrijk is in de modiale verspreiding van de sport. Stel je maar eens voor dat we in eender welke Belgische vaart moeten springen zonder pak...

Diezelfde Empfield was jarenlang de guru van triatlonspecifieke houding op de fiets. Wat wij vanzelfsprekend vinden - zadelbuis met stompere hoek zodat je met meer comfort in de tijdrithouding kan liggen - is ook zo'n hersenspinsel met grote repercussies.

Maar eingelijk moeten wij allemaal buiten de lijnen kleuren. Hoe krijg je anders je trainingen afgewerkt in combinatie met gezin, werk en andere verplichtingen? Creatief omgaan met verplaatsingen bijvoorbeeld is evenzeer innovatief zijn. Familiebezoek bij schoonouders in Herentals? Ideaal trainingsmoment op de fiets (uiteraard met omweg om extra kilometers te maken). Auto naar de garage voor onderhoud? Ipv vervangwagen, loop je gewoon op en neer, 12 gratis kilometers op een dag. En ik ben heus niet de enige die dat doet.

Zo is triatlon niet alleen een manier om je lichaam in vorm te houden, maar is het ook nog eens een intellectuele uitdaging. Ik daag elke voetballer uit om zo'n - toegegeven, iets met de haren getrokken - analyse over zijn sport te maken...

Opofferingen voor je sport?!

Zelf ben ik fan van ijsbaden. Na een long run kruip ik een kwartier in ijskoud water, liefst met wat ijsblokjes erin. Helpt de doorbloeding in de spieren waardoor je sneller recupereert van de inspanningen. Sommige mensen gaan daar wel heel ver in, getuige bovenstaand filmpje!!!

Josh Cox is een Amerikaanse subtopper op de marathon die zich voorbereidt op de trials van volgende week (zal trouwens een topwedstrijd zijn, met een fantastisch deelnemersveld). Hij heeft er net een week van 240km opzitten (op zich al een beetje geschift) en wil zijn benen de traditionele verkoeling geven in een beek nabij het trainingskamp. Niets speciaals, ware het niet dat het bijna vriest en dat het gesneeuwd heeft.

Ik durf te betwijfelen of ijsbaden op deze manier zin hebben. Als hij zich op 3 november plaatst voor de Amerikaanse ploeg trek ik mijn woorden terug en kruip ik in de winter in de eerste de beste Belgische beek...

Vertrouwensboost

Tussen al de babybezoeken door, ben ik er toch in geslaagd mijn trainingen af te werken met het zicht mijn najaarsmarathon. Zaterdag liep ik een heerlijk loopje op te donkere wegen. Mijn zicht was beperkt tot enkele meters, ik hoorde alleen de pitter-patter van mijn loopschoenen en de koude lucht omarmde mij helemaal. Ik zat meteen in een superritme en leek niet te ademen. Kortom, het was een training uit de duizend.

Zondag reed ik los van Herentals naar Leuven om de benen klaar te maken voor de intervaltraining van maandag. Voor het eerst in mijn carrière liep ik de 'Yasso 800s'. Bart Yasso is sinds jaar en dag medewerker van de Amerikaanse Runner's World en hij heeft per ongeluk deze workout ontdekt. Als je 8 à 10x800 loopt tegen een gelijk tempo, kan je die tijd in minuten en seconden als indicatie gebruiken voor je marathontijd in uren en minuten. Simpelweg, gemiddeld 800 in 3min30, marathon in 3uur30. Het rustinterval is lang te noemen, namelijk de tijd die je voor je interval nodig hebt.

Vermits ik onder de drie uur wil lopen mik ik op een tijd van 2u57 (kwestie van mezelf wat ruimte te geven). Het eerste interval ging als vanouds te snel, je moet je tempo nog zoeken en bent altijd wat overmoedig, tijd 2'48". Daarna 500m los en dat stramien nog 7 keer herhaald. Gemiddelde intervaltijd 2'51"! Daar schrok ik zelf toch even van. Dat betekent dat ik in staat zou moeten zijn om een marathon te lopen in 2u51, oftewel 4'03"/km. Ik weet niet of ik dat tempo aandurf om mee te starten.

Achteraf voelde ik mij super. Op geen enkel moment tijdens de training had ik het echt moeilijk, ik kon zelfs versnellen op het einde. Het zijn deze sessies die je moet meenemen naar de wedstrijd. Op momenten dat het moeilijk wordt, even aan die sessies denken je vergeet de pijn van het moment en kan er weer even tegen. De snelheid is er, nu nog de uithouding om dat tempo 42,195km vol te houden.

Train on...

Lore

Vrijdag was een rotdag met een wondermooi einde. Het begon allemaal toen ik 's morgens onterecht een parkeerboete aangesmeerd kreeg van de Leuvense politie. Daarna mochten we nog eens in een klassieke monsterfile staan en duurde de 30km van Leuven naar Brussel meer dan anderhalf uur.

Rond half tien kregen we dan bericht van Isabel dat ze in het moederhuis waren en dat de bevalling zeker voor die dag was. Dat is dus echt de eerste en de laatste keer dat ik die informatie wil ontvangen. Wat volgde was namelijk een dag van stress en op en neer bellen om te horen of er nieuwe informatie was. Veel werk werd niet meer verzet.

En dan wisten we gelukkig nog niet hoe het er in de verloskamer aan toe ging. Blijkbaar waren door de epidurale verdoving de weeën gestopt net op het moment dat ze onderweg was. Daardoor moest in allerijl geduwd en getrokken worden om zuurstoftekort te vermijden. Om 17u23 kwam Lore dan toch gezond en wel op de wereld en zeg nu zelf: wat een schoon boeleke!!!

Daniëlle is dubbel trots, want Lore lijkt als twee druppels water op haar meter toen ze geboren werd...

Respect!!!

In een van de vreemdste edities van de Ironman van Hawaii vielen meer dan een topper door de mand. Zowel bij de mannen als de vrouwen konden de winnaars van 2006 nooit de schijn ophouden dat ze hun titel zouden verlengen. Het aantal slachtoffers dat afgelopen zaterdag uitviel is eigenlijk niet op een hand te tellen.

Spijtig genoeg zich bevindt onder hen ook vriend en clubgenoot Rutger Beke. Na een rake klap in het zwemmen kwam hij al met veel te veel achterstand uit het water. Hij fietste nog zeer behoorlijk en kwam als 17de aan de start van de marathon. Toen was het op en zijn normaal sterkste nummer liet hem nu in de steek. Vele toppers zouden in zijn plaats hebben opgegeven, maar Rutger wandelde de marathon gewoon uit. Hij deed er meer dan 5 uur over om uiteindelijk in 11u14' te finishen ergens tussen plaats 800 en 900.

Naar eigen zeggen was het "mooie les in nederigheid" en deed hij het uit respect voor de vele age groupers. Als age grouper kan ik alleen maar tonnen respect hebben voor zo'n ingesteldheid. Ik zou liever gehad hebben dat hij won, maar als het dan toch slecht moest gaan, is dit een hele mooie manier. Soms denk is wel eens dat de mens Rutger Beke eigenlijk te goed is voor topsport...

Vuurdoop

Afgelopen zondag stond ik voor mijn vuurdoop. Niet als atleet - toegegeven het was de eerste keer dat ik een halve marathon liep enkele uren na het Hawaii-feestje van de club - maar als trainer. Sinds enkele maanden 'begeleid' ik 3 atleten richting halve marathon van Brussel. Danielle is ondertussen afgevallen met slechte bloedwaarden, maar Sheron en Joeri liepen vorige week hun 2de halve marathon en ze wilden allebei een PR.

Stilletjes werden richttijden vooropgesteld die voor beiden een significante verbetering inhield. Sheron wilde binnen 2u30 aankomen (10 minuten sneller dan vorige keer) en Joeri dacht zelfs in 1u45 de Grote Markt van Brussel te bereiken, maar liefst 40 minuten sneller dan in 2005!

Steile ambities dus, maar de reacties op de trainingsarbeid rechtvaardigden die. Toch ging het voor beiden net mis. Joeri maakte een echte 'beginnersfout' door iets te snel te vertrekken. Hij kwam door aan het 10km-punt in 50'20" en betaalde vanaf kilometer 15 de prijs voor zijn overmoedigheid. Totaal uitgeput kwam hij aan.

Meteen kon ik een extra dimensie van het coach-zijn aanspreken: emotionele opvang voorzien. "Uiteraard mag je teleurgesteld zijn, maar deze tijd is nog steeds ruim een half uur sneller dan je vorige poging. Dat is maar liefst anderhalve minuut sneller PER kilometer." probeerde ik. Enkele uren na de wedstijd zag hij het gelukkig ook zo en keek hij al uit naar een volgende opdracht. Mission accomplished dus.

De eerste reactie van Sheron nadat ze binnenkwam in 2u33' was dat ze sneller had gekund, maar dat ze enkele kilometers had moeten stappen, vanwege een vreemde pijn in haar lies na kilometer 15. Desondanks deed ze dus toch nog 7 minuten van haar tijd af en daar was ze blij om. Ook hier opdracht geslaagd dus.

Ik moet zeggen dat ik pas bij het overschrijden van de finish van Sheron de stress van mij af voelde vallen. Op voorhand was ik er gerust in, ze trainden allebei reeds enkele maanden op voorzichtig opbouwende schema's, maar in een wedstrijd van deze lengte kan er vanalles gebeuren. En de opbouw was niet 100% perfect verlopen. Sheron was 2 weken voor de wedstrijd ziek en kon niet lopen en Joeri miste enkele belangrijke trainingen tijdens zijn verhuis. Life happens, nietwaar?!

Ook daar was dus enige flexibiliteit van mijn kant nodig om hun trainingen langsheen al die hindernissen te begeleiden. Al bij al is dat goed gelukt en is het geweldig om de evolutie van 'mijn' atleten te volgen. Ik wil Joeri en Sheron dan ook bedanken voor hun vertrouwen in mij en hoop dat ze ook voor hun volgende doelen bij mij terecht kunnen. Kortom, dat trainersgedoe is fantastisch.

She's back

Na haar verplichte forfait voor de halve marathon van Brussel, is queen dani gisteren toch opnieuw beginnen trainen. Kwestie van de conditie niet helemaal te laten wegebben. Plaats van gebeuren, de nagelnieuwe piste van Vrije Universiteit Brussel. Eigenijk is ze een jaar oud, maar doordat er geen vrije toegang meer is, kan geen mens dat zien. Gisterenmiddag onze sportkaart gaan kopen (17 euro) en na het werk meteen aan de slag.

Terwijl ik mijn langste tempotraining totnogtoe afmaalde, werkte mijn wederhelft zich officieel terug op tot status van loopster. Ze genoot zichtbaar van haar eerste training terug. En ik kan er ook alleen maar voordeel uit halen. Het moeilijkste aan trainen na een drukke dag op het werk is vertrokken geraken. Nu kunnen we op het werk vertrekken en samen trainen, en toch ieder ons ding doen.

In totaal draaide ik gisteren 26 rondjes op de piste. Al bij al zonder gek te worden. Na de opwaming stond 8km tempo op het programma, aan 4min/km. Het voordeel van een piste voor tempotraining is dat je exact weet waar je bent en hoe ver het nog is. Natuurlijk zou ik liever in een bos lopen, maar als dit compromis betekent dat Danielle en ik samen kunnen trainen, zijn de bomen rond de VUB-piste goed genoeg voor mij.

De training ging vlotter dan verwacht. Ik haalde gemiddeld 3'51"/km terwijl het gevoelsmatig nooit erger werd dan 'comfortably hard', wat precies de bedoeling is van tempotraining. Na minder dan 2 weken specifieke looptrainingen merk ik al tekenen van de oorzaak van mijn minder presteren tijdens de afsluitende proef van een triatlon. Er waren wel weken dat ik de kilometers afmaalde, maar er is een duidelijk verschil tussen kwantiteit en kwaliteit.

Waar ik vroeger een long run deed en nog wat andere loopjes zonder echt afgelijnd doel, train ik nu veel specifieker. Een intervaltraining, een tempotraining, een long run en nog een easy run met strides of hill sprints. Als ik eerlijk ben is dat geen nieuws voor mij, het was een bewuste strategie om zo veel mogelijk training in een week te proppen. Nu kan ik mijn trainingen mooi spreiden, altijd een dag rust na de intervaltrainingen, geen zware training de dag na de long run,... Als je daar ook nog eens specifieke zwem- en fietstrainingen moet bij inpassen, kan dat uiteraard niet meer.

Naar volgend jaar toe zal ik dus toch wat creatiever moeten omspringen met de beschikbare tijd. Misschien opteer ik wel voor het systeem van zwem-, fiets- en loopweken, waar je vooral de nadruk legt op een bepaalde sport gedurende een week. In ieder geval hervat ik vandaag terug de zwemtraining. Het wordt tijd dat ik mijn watergevoel en zwemtechniek terug op peil breng. En zo hoop ik stap voor stap dichter bij Hawaii te komen...

Run like Lance

Lance Armstrong doet opnieuw een poging om onder de drie uur te lopen op de New York Marathon. Na zijn desastreuze laatste 10km vorig jaar aast de zevenvoudige tourwinnaar op revanche in het originele uithoudingsevent bij uitstek. In dit artikel (klik hier) wijt hij zijn 'mislukking' van vorig jaar aan blessures. Voor een kampioen van zijn allure niet echt waardig zijn in de nederlaag. Anderzijds wijst het op zijn niet aflatende competitiedrang. Zonder die drang wordt je geen atleet zoals hij er een was/is.

Ik wens hem dus veel succes met zijn ambitie om onder de drie uur te lopen. Persoonlijk is het leuk om te horen dat onze ambities samenlopen. Hoewel zijn motor veel groter is dan de mijne, maar zijn drukke agenda en gebrek aan trainingstijd betekenen dat de superkampioen en de doorsnee sterveling even gelijkwaardig zijn. Geweldig gevoel!

Pyramides en andere architecturale miskleunen

Ik vervloek de oude Egyptenaren, de mayas en eender ander volk dat ooit pyramidale bouwsels ontwikkelde. Zij liggen - onrechtstreeks weliswaar - aan de bakermat van de zwaarste intervaltraining die ik totnogtoe mocht uitvoeren. Op papier zag 400-800-1200-1600-1200-800-400 er nog doenbaar uit. De tempo's waren uitdagend, maar haalbaar. De eerste twee intervallen gingen supervlot vooruit, zelfs iets te snel.

Ik had beter moeten weten, zo'n frivoliteiten betaal je cash achteraf. De resterende intervallen waren martelgangen en ik kon op de mijl mijn tempo nog maar net volhouden. De neerwaarste spiraal van mijn prestatie was recht evenredig aan de aflopende kant van de pyramide.

Gelukkig kon ik de laatste 200m aanpikken bij een groepje opwarmende atleten van een hoger kaliber. Terwijl zij keuvelend en volledig in controle even versnelden om de benen los te gooien, perste ik de laatste kracht uit mijn benen. Die 400m ging in 1'19", niet eens slecht dus.

Na mijn superieure houding over de makkelijkheidsgraad van een strikt loopschema, liep ik hier serieus met mijn hoofd tegen de muur. 40 seconden voor een 200m is voor een deftige triatleet (alhoewel ik nu alles in twijfel trekt) op het einde van een training niet zomaar van de poes, terwijl het voor lopers van hetzelfde kaliber een doodleuke opwarming is.

"Laat die mannen maar eens zwemmen en fietsen voor ze moeten lopen" stribbelde mijn ego nog even tegen. Wat ik gemakshalve over het hoofd zag, was dat ik tegenwoordig eigenlijk alleen looptrainingen doe. Zo is tijdelijk herbronnen bij een andere sport dus ook goed om perspectief te creëren.

Running is easy!!!

Omdat een kop van een artikel nu eenmaal moet opvallen, permiteerde ik mij bovenstaande leugen. Uiteraard is lopen als sport niet makkelijker dan andere sporten. Om aan de top te geraken en te blijven zijn serieuze opofferingen nodig.

'Lopen is simpel' had als titel meer in de buurt van de geest van deze blog gekomen. Toegegeven, ik ben nog maar een week bezig als 'marathonloper', maar de eenvoud van een loopschema valt op. Weg zijn de dagen waar ik meerdere disciplines moest combineren, soms op een avond. Weg met het geplan van volgordes van trainingen om alles kwaliteitsvol te kunnen doen (dit is niet helemaal correct, maar de vereenvoudiging is opmerkelijk). Weg met inpakken van een reiskoffer met al je sportgerief voor je naar je werk vertrekt. In vergelijking met triatlontraining is lopen echt simpel.

Dat is zeker niet pejoratief bedoeld, want daar schuilt volgens mij ook de inherente schoonheid en aanlokkelijkheid van lopen in. Het enige wat je echt nodig hebt, zijn goede loopschoenen, verder niets. "Just me and my shoes" dixit Simon De Cuyper.

Je kan het ook overal en altijd doen. Maakt niet uit waar je bent, je vindt altijd wel een leuke route. Ook het tijdstip is veel flexibeler dan bij zwemmen en fietsen. Geen openingsuren of rekening houden met het zonlicht, gewoon schoenen aan en lopen maar. Ook in het donker.

Vermits lopen ook iets trager gaat dan fietsen heb je meer tijd om je omgeving te absorberen. Je hebt de tijd om alles in je op te nemen. Lopen is ook de enige activiteit die ik me kan inbeelden waar ik regen niet erg vind. Afgelopen zaterdag heb ik anderhalf uur in een miezerige regen doorgebracht en dat viel best mee. Het sowieso al rustgevende geluid van je loopschoenen krijgt er een extra dimensie door en de regen op je huid koelt nog eens lekker af.

Lopen is dus simpel en daar ben ik dus blij om. "Laat mij maar lopen in die straten", en bossen en veldwegen en ...

Long rainy run & sunny tempo run

Na de geslaagde opening van het trainingsseizoen stond dit weekend een eerste uithoudingstest op het programma, gekoppeld aan verschillende familiebezoeken. Zaterdag liep ik van Aarschot naar Herentals (20km) en zondag verder naar Tielen (11,5km). Het weer tijdens de twee trainingen kon niet meer verschillend zijn.

Zaterdag miezerde het van de eerste tot de laatste meter. Gelukkig had dat niet te veel effect op mijn loopprestatie. Na 1u36'56" stond ik voor de deur bij de ouders van Danielle. De laatste 3,5km waren moeilijk geweest, al wat daar voor kwam verliep perfect. Ik merk wel dat de uithouding sneller afgenomen is dan de snelheid. Maar dat is niets wat een wekelijkse long run en af en toe een paar uur fietsen kan verhelpen.

Zondagochtend scheen de zon in al haar glorie en bleek mijn outfit (die dezelfde was als zaterdag, op een regenjasje na), niet aangepast. Mouwen werden opgestroopt en het zweet liep rijkelijk van mijn lijf. Er is een stuk van 4km door het bos, waar het parcours geleidelijk blijft oplopen. Die strook was de plaats voor mijn tempoblok. Echt flexibel waren mijn benen niet meer en de versnelling verliep niet van harte. Maar wat er daarna kwam was helemaal niet mooi om aan te zien. De resterende 4km naar Tielen hobbelde ik verder tegen een slakkegangetje.

Een dubbel trainingsweekend met in totaal bijna 32km kan mijn lijf kwalitatief nog niet aan. Geen probleem, er zijn nog ongeveer 8 weken in mijn loopvoorbereiding en ik ben vast van plan elke week beter te worden. Ik ben in ieder geval uiterst tevreden over de eerste week. Vanaf volgende week probeer ik een aantal zwemtrainingen in te bouwen om niet te veel technische bagage over boord te gooien.

Intervallen voor Loppe

De titel moet vooral letterlijk geïnterpreteerd worden. Er is nieuw leven in de (ex-)triatlonwereld gekomen. Loppe, de dochter van Tom en Kim zag op 25 september en dat wilde Danielle, Tine en ik wel even vieren. Na het werk meteen naar de piste om snel (in beide betekenissen) een intervaltraining te doen alvorens naar het moederhuis te gaan.

Op het programma: 6x800m in 2'52". Dat zijn meteen redelijk lange intervallen, maar met de nakende marathon en de goede test van gisteren, heb ik maar besloten meteen terug in het ritme te vallen. 6x800m dus met 200m rustig joggen als herstel. De eerste ging uiteraard veel te snel, maar daarna viel ik in een mooi ritme. Interval 4 en 5 waren het moeilijkst. De laatste is altijd terug iets makkelijker, precies omdat het de laatste is. Daar kan je net iets meer in de wetenschap dat het afzien er bijna opzit. Die ging in 2'50" zonder al te veel moeite.

Moe, maar voldaan, en kletsnat, kon ik op kraambezoek. Moeder en kind zagen er geweldig uit, ook moe maar voldaan zeker...

Aerobe efficiëntie: part 2

In mijn tweede post op deze blog liet ik mijn licht schijnen op de aërobe efficiëntie-test van Mark Allen. Ik gebruik die test als maatstaf om mijn conditie te bepalen. Bert merkte toen terecht op dat de simpele benadering van de grootste triatleet aller tijden niet noodzakelijk mijn aerobe drempel mat. Wat echter als een paal boven water staat is dat deze methode - waar je telkens op hetzelfde parcours 5km aan een vaste hartslag loopt - een perfect vergelijkingspunt biedt (tenzij ik mij weer vergis Bert?!).

Vandaar dat ik die zelf en mijn atleten op geregelde tijd laat lopen. Bij het volgen van een gestructureerd schema is het namelijk zo dat de test in het begin mooi laat zien dat je vooruit gaan. Goed voor de 'moral' heet dat. Mijn eerste looptraining in twee weken bood de perfecte gelegenheid om die training nog eens boven te halen.

Ik dus naar de piste voor 5km tegen 149bpm. De vroege aanvang van het nieuwe trainingsjaar heeft op dit moment in ieder geval als voordeel dat mijn conditie nog niet volledig weg is. Drie weken van relatieve en volledige rust hebben niet al het werk van vorig jaar teniet gedaan. Mijn testresultaat was namelijk boven alle verwachtingen.

Waar ik op 4 januari als nulmeting voor 2007 gemiddeld 4'53"/km liet optekenen, haspelde ik dezelfde afstand tegen een gemiddelde kilometertijd van 4'19" af. Het voelde niet goed aan, maar de tijden liegen er niet om. Op het eerste gezicht denk je dan dat je conditioneel goed zit. Diepere analyse doet mij vermoeden dat ik er vooral looptechnisch op vooruit gegaan ben. Het verval per kilometer is namelijk aan de hoge kant. Ik begon met een kilometer in 3'59" en de laatste was in 4'35". Dat wijst erop dat de basis nog aan de smalle kant is. De tijdswinst ten opzichte van begin dit jaar lijkt afkomstig van iets betere loopstijl, waardoor ik minder energie verbruik. Al zijn er ongetwijfeld andere hypotheses te bedenken. Al bij al ben ik uiterst tevreden met dit resultaat en nieuwsgierig naar de volgende test.

'Losfietsen' met Jeroen

Maandag was echt te zot. Uit bed om 5u45 om goed op tijd op de VUB te zijn voor het onthaal van de nieuwe studenten. Ik moest een deel van de presentatie doen en was behoorlijk zenuwachtig. Vermits het de eerste keer was dat we al onze nieuwe studenten samen ontvingen ipv per faculteit, was het een beetje koffiedik kijken naar de opkomst. De aula zat overvol, in totaal was er 1300 man aanwezig! De rest van de dag was ook razenddruk en 's avonds hadden we afgesproken om te dineren met de hele familie in Tielen. Ik ben dan ook niet tot trainen gekomen, wat de intentie om mijn nieuwe seizoen te laten samenvallen met het nieuwe academiejaar enigszins belachelijk maakte.

Dinsdag zou ik dan maar beginnen en die ambitie krijg meteen bijval. Trusty sidekick Jeroen vroeg zich af of ik geen zin had om een anderhalf uur te gaan losrijden. Het weer was fantastisch, dus had ik daar wel oor naar. In het vervolg moet ik toch expliciet naar zijn definitie van losrijden vragen, want ik verdenk hem ervan er meerdere te hanteren. Het werd een (veel) te snelle rit met als hoogtepunt een tempodemarrage op het groot mes richting jeugdinstelling van Everberg. Ik zat echt te sterven in het wiel, hopend dat ook hij terug in zijn zadel zou moeten. Gelukkig droeg zijn inspanning inderdaad niet tot boven.

De schade was echter toegediend, voor het eerst sinds lang werd een overdaad aan koude lucht op mijn longen losgelaten, met het bekende gevolg: longen verbrand en ademen zou nog een half uur pijn doen. Van daar zijn we dan 'echt' beginnen losrijden naar huis. Ondanks de vele wind en de hellingen in het parcours haalden we vlot een gemiddelde van 30,1km/u. Of hoe losrijden verschillende dingen kan beteken voor verschillende mensen. In ieder geval, de kop is eraf.

Nieuwe start

Maandag 24 september ging het nieuwe academiejaar van start. 1500 nieuwe studenten die naïef en zenuwachtig aan de volgende fase van hun leven beginnen. Ondanks de geweldige drukte die daarmee gekoppeld gaat, leek het mij een goed idee om de start van mijn voorbereiding voor het volgende seizoen daarmee te laten samenvallen.

In eerste instantie zal die training gericht zijn op lopen. Ik wil dit najaar nog een marathon lopen, liefst onder de 3 uur. Waar en wanneer is nog niet helemaal duidelijk, maar ik wil gewoon een "stand-alone" marathon lopen om het laatste, ontbrekende puzzelstuk voor een uitgebalanceerde triatlon in orde te krijgen.

Momenteel zijn mijn zwem- en fietstijden vergelijkbaar qua plaats in het deelnemersveld, maar blijft mijn loopniveau achterophinken. Vandaar dat ik me heb voorgenomen om dit najaar daar hard aan te werken. Op die manier moet ik een ticket voor Hawaii kunnen afdwingen en mijn droom werkelijkheid maken.

Het worden met andere woorden een zware herfst en winter. Het weer van de afgelopen maanden indachtig, zouden de trainingsomstandigheden weleens heroïsch kunnen worden. Fietsen in regen en wind, uitschuiven op modderige bospaden, trainen in het donker,... Laat maar komen, ik ben er klaar voor!