Sick days

Lap, de eerste onderbreking wegens ziekte is al een feit. Sinds vorige week zit ik met een stom virus dat maar niet van buigen wil weten. En daardoor heb ik een aantal dagen moeten "brossen" op training. Maar woensdag had ik er genoeg van en ben ik terug in gang gevlogen. Ondertussen zitten mijn eerste back-to-back zwemdagen erop en mijn armen hebben het geweten. Die stijfheid in armen en schouders zorgt er wel voor dat ik de eerste vooruitgang kan voelen en ook de lange weg die nog voor mij ligt opnieuw juist kan inschatten.

Paniek over dat ziek zijn is er gelukkig nooit geweest. Het is uiteindelijk nog maar december, tijd genoeg om mij deftig te prepareren voor Lake Placid. Maar prettig is het allesbehalve. Uiteindelijk is een van de hoofdbedoelingen van mijn eerste base-weken om - naast uithouding opbouwen - gewend te geraken aan gestructureerd trainen op een dagelijkse basis.

Uit een eerlijke analyse van mijn vorige Ironmans is namelijk gebleken dat ik eigenlijk aan de lage kant van het trainingspectrum zat. En met het oog op een gooi naar kwalificatie, kan ik daar maar beter verandering in brengen. Zo'n verplichte break wegens ziekte gooit dan meteen roet in het eten en daarom vond ik het vervelend. Maar ondertussen ben ik weer vertrokken en kijk ik al uit naar de rest van het trainingsblok. Met de vrije periode tussen kerst en nieuwjaar kan ik meteen een eerste stagemoment inlassen. Bring it on!!!

Aangenaam verrast...

...ben ik na de eerste test van het nieuwe seizoen. Om niets te missen van de clash tussen Pepijn en Jeroen reserveerde ik een plaats op de eerste rij; midden in de wedstrijd. Op het einde van mijn eerste trainingsblok van 3 weken kon een testje geen kwaad dacht ik. Gewoon, zonder verwachtingen starten en proberen zo lang mogelijk, zo hard mogelijk lopen.

En ik moet zeggen dat het resultaat van deze test beter uitviel dan verwacht. In 3 weken tijd had ik wel elke week een long run en een korte pistesessie gedaan, maar of ik al 16km voluit kon gaan, zou nog moeten blijken.

Na een hectische voorbereiding en start zaten we meteen in een ritme en het aanzienlijke deelnemersveld dunde snel uit. Zo erg zelfs dat ik na minder dan 3km enkel Pepijn nog bij mij in de buurt had. De kopgroep van ongeveer een man of 10 was weg en ook achter ons viel een relatief groot gat. Net voor halfweg hoorde ik het "pitter-patter" van Pepijn niet meer en stond ik er dus nog een hele tijd helemaal alleen voor.

Aan de hand van mijn Garmin kon ik mijn exacte kilometersplits aflezen en merkte ik dat ik vanaf kilometer 12 toch wat trager begon te lopen. Het verwachte gebrek aan uithouding dus. Maar desondanks kon ik blijven doorzetten en kraakte ik nooit echt. Enkel de laatste kilometer, waarin nog 2 man passeerde, was er te veel aan. Van aanpikken was geen enkele sprake, overleven was de boodschap.

Redelijk leeg kwam ik over de streep in 1u02'35". Wat mij sinds vorig jaar opvalt, is dat ik steeds vaker echt vooraan in dit soort wedstrijden finish. Uiteindelijk stelt dat niet zoveel voor, maar het is altijd een beetje een "moral-booster".

Deze week volgt een rustweek met inspanningstest op de fiets. En daarna kunnen we aan het tweede trainingsblok beginnen. Op dit moment ziet het ernaar uit dat de Eindejaarscorrida in Leuven mijn volgende wedstrijd wordt.

The Clash

Afgelopen zaterdag was het zover! Na alle trash-talk van de afgelopen weken stond eindelijk de langverwachte tweestrijd tussen Jeroen en Pepijn op het programma. Plaats van het slagveld: de natuurloop in Lier. Over 10 mijl zou beslist worden wie over de snelste benen beschikt, een actief triatleet in training of een rockster in wording met een duatlonverleden.

Opvallende vaststelling: vlak voor de wedstrijd was er plots geen sprake meer van verbale oorlogsvoering. De zenuwen voor de start zeker? Enkel een kleine sneer over Jeroen zijn overdaad aan kledij kon er nog snel af.

Zoals zo vaak met "top-affiches" en andere gehypte sportevenementen was er eigenlijk nooit sprake van een clash. Van bij de start vielen beiden in een tempo, Jeroen als een pijl uit een boog mee met de kopgroep, Pepijn iets verstandiger binnen zijn wedstrijdplan, in de hoop dat Jeroen zou stilvallen. De keuze van de ratio haalde het deze keer echter niet, want Jeroen viel niet stil en zette een schitterende 58'28" neer, goed voor een 9de plaats. Pepijn had 5 minuten meer nodig voor zijn 16km, wat nog altijd goed is voor een tempo boven de 15km/u.

Meteen na de wedstrijd waren de protagonisten van "The Clash" ook nog heel lief voor mekaar. Allebei toch diep gegaan, of is de woordenstrijd achteraf pas losgebarsten? Ik kijk in ieder geval al uit naar het privé-concert dat Jeroen hiermee gewonnen heeft...

Random observations

Ik zit in de laatste trainingsweek van mijn eerste trainingsblok. En ik snak stilaan naar een rustweek. Het systeem is terug wakker geschoten met een schok en daarom is een beetje rust welgekomen.

Volgens mij zit het winterweer er ook voor iets tussen. De kou zorgt ervoor dat je extra energie verbruikt alleen al om een beetje op temperatuur te blijven. Verder brengt de tijd van het jaar nog een bijkomend probleem met zich mee, namelijk het aantal beschikbare uren daglicht neemt nu echt zienderogen af. Gisteren werd ik verrast door de vallende duisternis tijdens een fietstraining. De afstand Wijgmaal-Leuven is niet meer te overbruggen in de tijd dat het daglicht naar schemer gaat. Misschien moet ik toch maar eens lichtjes aanschaffen voor mijn fiets.

Nog een nadeel aan het weer tijdens deze tijd van het jaar is dat je makkelijk 3 keer zo lang bezig bent om klaar te geraken voor fietstrainingen. De hoeveelheid extra kleren die je moet aandoen is zo enorm dat je niet anders kan dan vroeger te beginnen met alles aan te doen. Tijdens een training zelf, heb ik gelukkig geen last van de extra lagen en als ik zeg dat ik al uitkijk naar de eerste korte broekenrit is dat dus vooral voor de bespaarde tijd voor en na een training. Want ook achteraf ben je langer bezig en heb je meer plaats nodig om alles te laten wassen en/of drogen.

Ik voel na bijna 3 weken dat de conditie aan het stijgen is. Dezelfde hartslagen leveren snellere tempo's op dan enkele weken geleden. Anderzijds is mijn gevoelstempo trager geworden. Waar ik enkele weken nog rond de 4'45"/km als "normaal" tempo haalde, loop ik nu instinctief reeds een stukje trager. Ik wen dus blijkbaar aan de opgelegde hartslagzones en ga dat normaal vinden.

Voorlopig slaag ik er goed in om de opgelegde doelstellingen te halen. De frequentie van het aantal trainingen ligt al hoger dan tijdens vorige seizoenen en momenteel breng ik mezelf daar nog niet mee in problemen. Het standaardschema dat ik nastreefde (zie vorige posts) krijgt stilaan vorm en ik ben vast van plan om me daaraan te houden zodat ik op 26 juli aan de start kan staan zonder dat ik me enig verwijt kan maken.

Een watt is een watt

Gisteren was het St. Ve, oftewel de stichtingsdag van de Vrije Universiteit Brussel. En hoewel ik mijn alma mater een zeer warm hart toedraag, krijg ik het niet bepaald warm noch koud van die dag. Het is een vrije dag, wat me toeliet een eerste dubbele trainingsdag in te lassen. In de voormiddag stond een fietstraining met Rutger op het programma. 's Avonds volgde dan nog de zwemtraining van TDL. En mijn lijf heeft het geweten...

Bij het afspreken voor de fietstraining zei Rutger dat we 90km gingen rijden. Dat waren er 10 meer dan op mijn planning stonden, maar anderzijds zag ik er geen graten in. Ik was echter een ding vergeten. Rutger traint op een andere manier dan de meeste triatleten. Vermits hij beschikt over een SRM-systeem kan hij een constant wattage trappen - wat eigenlijk de enige manier van trainen is die je altijd kan vergelijken, want een watt is een watt, ongeacht de omstandigheden.

Waar wij gewone stervelingen meestal te snel en krachtig bergop rijden om dan te recupereren in de afdaling, rijdt hij eerder traag bergop om dan in de afdaling gewoon te blijven trappen. 200 watt duwen in een afdaling is niet altijd even makkelijk, zeker als je dat niet gewend bent. Je krijgt hoe dan ook een egalere verdeling van je inspanning, maar een training wordt er gevoelsmatig een pak zwaarder door.

Zo begon ik mijn benen de eerste keer te voelen na 55km en vreesde ik even dat het nog een lange tocht zou worden. Gelukkig meldde mijn compaan 10km later dat hij het ook begon te voelen en dat er een hongerklopke zat aan te komen. Zelfs toptriatleten hebben eten nodig op de fiets en mijn extra koekske kwam van pas. Verder was de rit "uneventful" en klokte ik af op 95km. Douchen, eten en een dutje stonden daarna op het programma...

Dat de herfst goed en wel bezig is, kan je tegenwoordig ook zien aan je fiets na een training. Maar gisteren was het toch heel erg, getuige bijgevoegde foto. En de voorspelling voor het weekend belooft al niet veel beter. Misschien toch eens overwegen of ik de wasbeurten van mijn fiets niet kan laten meetellen in mijn trainingslog...

Start

Terwijl de winter zich stilaan meer en meer meester maakt over het land, en het kalenderjaar 2008 rustig verderkabbelt naar zijn eindpunt, is de officiële start van mijn seizoen 2009 gegeven. Na een gedwongen rustperiode om de wonden van mijn zware val te laten genezen en een verdiende vakantie, stond ik eigenlijk terug te trappelen om erin te vliegen.

Nog voor het seizoen bezig was had ik al mijn eerste trofee uit mijn carrière beet. Op bezoek bij mijn ouders deden Dani en ik mee aan een 5km-wedstrijdje en ik eindigde als 9de overall en 2de in mijn age group. Iedereen die de Amerikanen een beetje kent, weet dat age group awards bestaan en dus kreeg ik onverhoopt een mooie trofee in mijn handen gestopt achteraf (zal binnenkort wel eens een foto posten). Wat die "hardware" echter niet kon verhullen is dat mijn eigen prestatie eerder matig was: 18'55" op 5km is niet slecht, maar zelfs voor mij niet fenomenaal. De conditie en vooral beensnelheid hebben de rustpauze dus niet zonder kleerscheuren overleefd. Tijd om opnieuw aan de slag te gaan.

En zo geschiedde vorige week. Nog geen 3u na landing in Zaventem zat ik al op mijn fiets voor een tochtje van 60km dat er 75 werden. Misschien toch iets te veel van het goede om mee te beginnen. Maar na een week zijn er goede en slechte dingen op te merken.

Ik ben meteen terug van start kunnen gaan in de drie sporten, zonder noemenswaardige problemen. Enkel de confrontatie met het koude VUB-zwembad na meer dan 2 maanden liep niet van een leien dakje. Voor de rest zijn (vooral) mijn benen enorm stijf, maar dat is een normaal gevoel in deze fase van je trainingsopbouw. En bij het lopen voel ik de rechter ITB iets te "tight" zijn ter hoogte van mijn heup. Maar dat zijn kleine kwaaltjes die ik er bijpak.

Grootste probleem blijft het verzoenen van trainen en mijn wispelturige agenda. Daardoor gaan sommige trainingen al eens de mist in. Alhoewel deze week mijn verstrooidheid op de trein en een lekke band op mijn stadsfiets 2 zwemtrainingen in het water deden vallen (als dat geen contradictio in terminis is).

Het stramien staat op papier, de aanpassing per week ook, de eerste lactaattest is ingepland, nu enkel nog de uitvoering op punt stellen.

It's been too long...

Even weggeweest uit de blog-o-sfeer, maar het was niet vrijwillig. Of toch niet helemaal...

Op de jaarlijkse ploegentijdrit in Zolder stonden we met een aangepaste ploeg aan de start. Kersvers schooldirecteur Marc stond zijn plaats af aan Johan Roskams. Achteraf bekeken was dat niet eens zo'n slechte beslissing, het weer was abominabel slecht. En dat in combinatie met een circuit dat vol olie lag van de 24 urenrace een week vroeger resulteerde in een spekgladde piste.

Bij mijn eerste kopbeurt - op het snelste stuk van het parcours - moesten we door een van de 2 bochten die we niet aan volle snelheid konden nemen. En voor ik het goed en wel besefte lag ik daar op de grond. Ik had niet eens de tijd om de val bewust mee te maken, gewoon, knal tegen de grond en de grindbak in. Gelukkig bleven mijn ploeggenoten allemaal recht en bleef de schade beperkt tot mijn lijf. De eerste reactie was om terug op mijn fiets te springen, maar bij inspectie van mijn lijf, bleek dat toch niet echt een optie te zijn. Mijn heup lag helemaal open, in een vieze wonde die vol grind zat. En echt flexibel was ik ook niet meer. Dus maar binnengereden en meteen op zoek gegaan naar een EHBO-post (die bleek te bestaan uit een ambulance die met een ander slachtoffer naar het ziekenhuis was).

Voor een organisatie van dokters is dat toch een (kleine) smet op het palmares, maar ja. Gelukkig reageerden ze snel en voor ik het goed en wel besefte was ik op weg naar de plaatselijke spoedgevallendienst. Daar werden geen breuken vastgesteld en na de pijnlijke wondverzorging kon ik terug op pad.

De plannen om de marathon van Eindhoven te lopen vielen meteen definitief in het water. Ondertussen zijn we tweeëneenhalve week verder en ben ik nog niet terug kunnen beginnen trainen. Sporadisch heb ik een looptraininkje geprobeerd, maar mijn bekken staat duidelijk niet helemaal recht en dus kies ik maar voor de voorzichtige aanpak.

Terwijl de gelukkigen der aarde zich aan het voorbereiden zijn voor de moeder der triatlons, is mijn off-season al volop bezig. Zo erg zelfs dat ik al terug snak naar training. Gelukkig is het nieuwe academiejaar ondertussen van start gegaan en wordt die drang naar training onderdrukt door vermoeidheid van een hele dag studenten opvangen met allerlei vreemde vragen. Hopelijk geneest de wonde snel, kan ik mij laten "uitlijnen" en kan de voorbereiding richting Lake Placid volgend jaar beginnen. Oh ja, en binnen minder dan 4 weken heb ik eindelijk vakantie, ook dat is al te lang geleden...

Hückeswagen in beeld

Voor een versie in hogere kwaliteit klik hier.

Ik wil ook nog eens expliciet mijn support crew bedanken en dan in het bijzonder Jeroen voor de coaching tijdens het lopen! De juiste informatie op het juiste moment krijgen, maakt 23km hard lopen een stuk makkelijker. Merci...

1/2 Hückeswagen triathlon (deel 2)

Race day begon nog eens vroeg: om 5u30 liep de wekker af. Niet dat ik hem nodig had, want ik had heel slecht geslapen. Ondertussen weet ik gelukkig dat dat geen slecht teken hoeft te zijn. Meteen aan het ontbijt een hoop Deutsche Brötchen met honing en confituur binnengespeeld. Daarna op weg naar de wedstrijd.

Anderhalf uur voor de start arriveerden we in de nerveuze drukte die blijkbaar universeel is bij een triatlon. Mensen die hun zenuwen de baas trachten te blijven, vaak door (te) luidruchtig grapjes te maken. Niet te veel van aangetrokken en mijn gerief in de wissel geplaatst zodat ik daar niet al te veel tijd naar dat zenuwachtig gedoe moest blijven luisteren.

Aan de echte zwemstart was de sfeer heel gemoedelijk, een mens zou nog vergeten dat hij vol aan de bak moest. Dus toch maar even losgezwommen en mij klaargezet op de eerste rijen van de individuele startgroep. Dat is altijd een beetje zoeken, zeker in het buitenland. De start was hectisch en iedereen begon te zwemmen als gekken. Even vreesde ik dat ik mijn optimistische startplaats verkeerd gegokt was, maar na 200m viel het plots helemaal stil en zwom ik al snel alleen. Vermits we recht tegen de zon in moesten zwemmen en er slechts 3 boeien waren, zag ik eigenlijk totaal niet waar ik naartoe moest. Links van mij zwom nog een atleet en licht voor mij kon ik af en toe ook iemand rechts van mij ontwaren. Ik heb me dan maar op hen gebaseerd en dat bleek goed gegokt, want ik kwam recht op de verste boei uit. Met de zon achter ons kon ik me perfect oriënteren en kwam ik al snel in snelle voeten terecht. Ik heb me dan ook maar laten binnenzuigen. Als 11de of 12de uit het water in 27'34", daar kon ik meer dan tevreden mee zijn.

Mijn compagnon meteen afgeschud in de wissel en er alleen vandoor. Ik zat meteen in een goed ritme en wist dat er niet al te veel uit de achtergrond zou terugkomen. Na de eerste lange klim bleek mijn versnellingsapparaat wat tegen te sputteren, vooral bij het opschakelen. Nochtans had ik er de 2 voorgaande dagen niets aan gemerkt. Rustig blijven en vooral niet panikeren was de boodschap. Eigenlijk was dat het meest opmerkelijke dat er tijdens de 74km fietsen gebeurde. Ik kreeg tussentijden door van Jeroen en die waren hoopgevend. Even verschoot ik toch wanneer iemand terugkwam uit de achtergrond, die had blijkbaar 1 minuut goedgemaakt op een ronde. Gewoon eigen tempo blijven rijden bleef ik mezelf inprenten. Goed idee bleek achteraf, want na minder dan 1km lopen had ik hem al terug te pakken.

Enkel de laatste ronde begonnen mijn benen een beetje last te vertonen van de snelle opeenvolging klimkilometers, maar ik had nooit het gevoel dat ik mijn lopen aan het hypotekeren was. De wissel verliep vlekkeloos en ik kon meteen op pad voor mijn 23km lopen. Eerste kilometer was bergop en daar had ik meteen het goede ritme te pakken. De daaropvolgende 4km bergaf naar Hückeswagen gingen ook vlot en snel. Jeroen begeleidde mij op zijn fiets en dankzij die steun werden de paar moeilijke momenten tijdens het lopen altijd snel weggewerkt. Op een klein dipje na 10km na heb ik eigenlijk op geen enkel moment echt problemen gekend. Gewoon mijn tempo blijven lopen en geconcentreerd blijven op looptechniek was het devies. Dat lukte wonderwel, ik kon zelfs nog even genieten van het wondermooie decor waarin deze wedstrijd plaatsvond. In de laatste ronde kon ik nog 1 atleet oprapen en zo supertevreden als 4de over de streep lopen in 4u12'43" (zie vorige blog voor uitleg over de klassementen).

1/2 Hückeswagen triathlon (deel 1)

Eindelijk!!! Het is zover, eindelijk heb ik een triatlon gedaan met 3 goede disciplines. Eindelijk heb ik gelopen zoals het hoort. Eindelijk valt die last van mijn schouders. Eindelijk heb ik de geheime formule gekraakt en kan ik verder bouwen op dit "succes". Hoe dat tot stand kwam, heb ik in 2 delen neergeschreven. Een filmpje van de wedstrijd volgt eerstdaags...

Terwijl ik het gevoel had dat ik goed in vorm was voor deze wedstrijd kreeg mijn vertrouwen toch wel een knauw toen bleek dat het loopparcours met bijna 3km verlengd was, wegens een onafgewerkte brug. Misschien is dat wel een deel van mijn geluk geweest, daardoor was ik nog meer overtuigd van het besef dat ik "rustig" zou moeten fietsen.

Vrijdag reden Jeroen, Dani en ik richting Hückeswagen in het mooie Bergisches Land om het parcours te verkennen. Minder dan 20u voor de start van de wedstrijd was er nog niet veel te zien van een wedstrijd. Eens aangekomen aan de startlokatie net buiten het stadje waren 5(!) mensen aan het werk om alles in orde te krijgen. De wisselzone zag er alvast redelijk amateuristisch uit, gewoon een paar rekken op een hellende graszone, afgespannen met een paar rood-witte linten. Of hoe triatlon ook simpel kan zijn...

Bij de verkenning van het parcours werd meteen duidelijk dat het een mooie, maar zware wedstrijd zou worden. Zwemmen gebeurde in een stuwmeer, met water van ongeveer 20°C, beter kon dus niet. Eens uit het water volgde 250m bergop lopen naar de wissel - die ook nog eens bergop lag.

Daarna was het op de fiets over de dam rijden en meteen een kilometer lekker afdalen. Daarna volgde eigenlijk een lange klim van ongeveer 10km. Buiten een stukje in het begin van 12% was die nooit echt veel steiler dan 3-5% en kregen we tussendoor wel een paar stukjes afdaling, maar vermits we 4 rondes voor de kiezen kregen zou het wel zwaar worden. Eens het hoogste punt bereikt volgde een razendsnelle afdaling met nog een stuk serieus bergop op terug aan de dam te geraken.

Het loopparcours bestond uit een aanloopstrook van 5km, grotendeels bergaf terug naar het centrum van Hückeswagen. Daarna volgde 3 rondjes door een bosrijke omgeving, meestal op onverharde wegen. Buiten een zeer steile klim aan het begin van die rondes viel het profiel wel mee. Op het einde moest dus telkens 900m extra gelopen worden omdat een voetgangersbrug niet tijdig gerenoveerd geraakte en we naar de volgende brug moesten. Maar dat gold uiteraard voor iedereen, dus had het weinig zin daar te lang bij stil te staan.

Er werd gestart in 2 startgroepen. De eerste betrof een clubwedstrijd in het kader van de Nordrhein Westfalen Liga, waarbij de tijden van de 4 beste atleten samengeteld werden. Deze mannen vertrokken om 8u30. De individuele wedstrijd mocht een kwartier later te water.

Nadien werd dan een algemeen klassement opgesteld, maar dat slaagt eigenlijk nergens op. De betere atleten zaten uiteraard in de eerste startgroep, wat hen het voordeel opleverde om in groep te zwemmen - en vooral te fietsen!!! Ik dacht dat het in België erg was, maar daar doen verwoede stayerfans zelfs nog moeite om de schijn van een paar meter afstand hoog te houden. Afgelopen zaterdag kruiste ik eigenlijk gewoon een ploegentijdrit van 150 atleten. Ik telde ook welgeteld 1 scheidsrechter om hen op andere ideeën te brengen. Op die manier kan je makkelijk 1 minuut sneller rijden per 10km en nog frisser aan het lopen beginnen. De fietstijden van de eerste groep zijn dan ook gemiddeld 8 minuten sneller dan de eerste atleten uit de 2de groep. En om geen appelen en citroenen te vergelijken zal ik in deel 2 van mijn wedstrijdverslag enkel spreken over de 2de startgroep.

Geslaagde test

Vermits ik niet aan de start stond in Antwerpen en ik toch wel een intensieve prikkel kon gebruiken startte ik afgelopen vrijdag in de 2u van Hertals, zoals de naam het zegt een wedstrijd van 2u waar je gewoon zoveel mogelijk afstand moet afleggen, op het parcours van het na-Tour criterium in Herentals.

De stijgende vormcurve van de afgelopen weken in acht genomen, stelde ik mezelf als doel om 28km te lopen. 2 jaar geleden stond ik ook aan de start en liep ik net 25km (na een sanitaire stop van 10 minuten weliswaar), dus zou dit al een mooie verbetering zijn. In de namiddag was ik al met de fiets naar Herentals gereden om de benen los te maken en had toen al gemerkt dat het best wel warm was. Hopelijk zou er genoeg drank zijn...

Alles is gratis in Herentals, zelfs de chip voor de tijdsregistratie krijg je er gewoon bij! De inschrijving was dus snel geregeld en stipt om 18u30 gingen zo'n 550 lopers van start. Niet iedereen loopt individueel en zeker niet iedereen loopt de volledige 2 uren.

De start was toch weer te snel en pas na 2 rondes kon ik mijn vooropgesteld ritme vallen. Net op dat moment stribbelden mijn darmen wat tegen (iets te laat gegeten voor de wedstrijd blijkbaar), zo erg zelfs dat ik even aan opgeven dacht. Maar mits enige mentale focus kon ik mijn gedachten en looptempo terug op de rails krijgen en vlot verder lopen. Veel (bekend) volk langs de kant en de aanmoedigingen kwamen van overal, vooral naar het einde toe kwamen ze dan ook goed van pas.

Mijn eetstrategie werkte ook redelijk goed. Door de last in het begin wel iets later mijn eerste gelleke binnengespeeld, maar daarna ging het vlot. Pas op het einde iets te snel op cola overgeschakeld en daardoor het laatste kwartier te veel verval vertoond. Ik lag op schema om 16 lange rondes te lopen, maar moest helemaal op het einde afslaan om de korte ronde te lopen en nog tijdig binnen te komen (enkel volledige rondetijden werden verrekend).

Het eindverdict luidde: 28,74km gelopen in net geen 2 uur. Goed voor een 10de plaats. Daar kon ik meer dan tevreden mee zijn, top 10 is altijd mooi meegenomen, de afstand was beter dan vooropgesteld en vooral hoe ik omging met de probleempjes onderweg doen het beste vermoeden voor de halve triatlon in Huckeswagen binnen 10 dagen. Nog een weekje flink doortrainen en dan goed taperen...

Happy birthday to me

32 worden is beseffen dat je nu echt wel goed en wel een dertiger bent. En dat was even slikken, maar eens dat besef zich goed en wel genesteld had in mijn brein, keek ik er toch echt wel naar uit en had ik zelfs heel veel goesting om het te vieren. En hoe beter dan op een zomerse dag een hoop vrienden en familie uitnodigen om in Lille te gaan zwemmen en BBQ-en. Thanks a lot aan iedereen die er was om de dag tot een superdag te maken.

Daags voor mijn verjaardag had ik mezelf al getrakteerd op een cadeau: mijn inschrijving voor de Ironman van Lake Placid is een feit!!! En volgend jaar valt de wedstrijd exact op mijn verjaardag, kan ik meteen proberen om voor mijn verjaardag een ticket voor Hawaii te bemachtigen.

Maar wat een lijdensweg om die inschrijving te verzilveren. Omdat Amerikaanse Ironmans altijd binnen de dag volzitten, had ik eens een mailtje gestuurd naar de organisatie. Daarop kreeg ik te horen dat ik kon proberen een van de 25 International slots te bemachtigen. Joepie, dacht ik. Maar dat was te vroeg victorie gekraaid. Blijkbaar moet je daar een brief voor sturen met een check of money order voor het inschrijvingsbedrag, met je naam en e-mailadres. Eens de organisatie die ontvangen heeft, krijg je dan een obscure link om je te registreren. En daarna duurt het nog eens 5 werkdagen voordat je inschrijving definitief geverifieerd is. Gelukkig dat ik ouders in de VS heb en dat zij de brief en de check voor hun rekening konden nemen (ik zou niet weten hoe ik aan een check in dollars moet geraken). Dankzij hun snelle interventie ben ik dus toch binnen geraakt.

Ruim 12 maanden op voorhand kan ik me dus beginnen voor te bereiden op mijn derde Ironman wedstrijd en hopelijk is derde keer scheepsrecht om mij te kwalificeren voor Hawaii (alhoewel dat de voorbije 2 keer niet echt een doel was). Dat geeft me natuurlijk de luxe om de rest van mijn seizoen - na Duitsland althans - te spenderen aan voorbereiding op het programma van volgend jaar.

De opdracht in Lake Placid is simpel: onder de 10u gaan. De afgelopen 6 jaar was dat telkens voldoende om het gegeerde ticket voor 'The Big Island' te bemachtigen. Gezien het zware parcours liggen de fietstijden aan de lage kant en zijn de looptijden uiteraard omgekeerd evenredig snel. De top-10 van dit jaar zwom gemiddeld 1u01'24", fietste 5u25'32" en liep 3u18'06". Vooral dat laatste cijfer baart mij zorgen, want dat betekent dat ik 3u20 zal moeten lopen (ik zwem namelijk makkelijk onder het uur). Dat is ruim 24 minuten sneller dan in Zurich vorig jaar.

Om het in de woorden van Joe Friel te zeggen, als je je wil kwalificeren is het cruciaal om je 'limiters' te identificeren en aan te pakken. Ik zal dus maar beginnen lopen zeker? Uit de vorige posts is echter gebleken dat ik dat probleem reeds geïdentificeerd heb en er ook aan werk, desondanks ziet het ernaaruit dat het pijn gaat doen. Happy birthday to me...

Conditie op bestelling?!

De vormcurve is duidelijk stijgende!!! Vooral de signalen uit het zwemmen en lopen zijn meer dan hoopgevend. Als ik deze lijn nog enkele weken kan doortrekken, verwacht ik Duitsland nog eens een goede wedstrijd.

Vooral op loopgebied van de afgelopen week de moeite. Niet zozeer in aantal getrainde kilometers (46,2km), maar vooral in kwaliteit. Eigenlijk was er geen enkele training zonder een intensiteitsprikkel en desondanks verteerde ik ze allemaal wonderwel. Alleen moet ik nog beter aandacht schenken aan de planning van die trainingen. Woensdag stond een heel korte koppellooptraining op het programma, meteen na 90km extensief fietsen 10' volle bak. Jeroen en ik gaven elkaar geen duimbreed toe en haalden een gemiddelde van om en bij de 3'30"/km. Vrijdag deed ik dan solo 6x600 in 1'54" (wat voor mij ongeveer het hoogst haalbare is zonder mijn gebrekkige looptechniek helemaal overboord te gooien) en zaterdagochtend stond alweer een pistesessie op het programma: 7x1000m rond 3'40" met slechts 200m recup. Ze gingen allemaal sneller dan 3'35", zonder dat Jeroen en ik echt in problemen kwamen. Zondag tenslotte stond een progressieve long run op het programma, van Aarschot naar Herentals. Bedoeling was de eerste 13km extensief te lopen en de laatste 7,5km te versnellen tot intensief tempo. Probleem was dat het eerste stuk al te snel was, zodat ik uiteindelijk uitkwam op een tempo dat op loopwedstrijdtempo leek, met de laatste 7,5km rond de 3'50"/km.

Kortom, het loopvertrouwen is er (om niet te zeggen dat het zich op een all-time high bevindt). Dit waren stuk voor stuk van die trainingen waar je in een wedstrijd kan aan terugdenken om je over een moeilijk moment te hijsen. Zeker voor de long run van zondag geldt dat, waar ik ook een perfecte strategie op eet- en drinkvlak kon volgen. Misschien moet ik dus in Hückeswagen ook maar met mijn eigen Fuel Belt lopen en minder afhankelijk zijn van de aid stations in de wedstrijd...

Op zwemvlak merk ik ook dat de vooruitgang met rasse schreden gebeurt. En net zoals bij het lopen had ik daar nood aan intensievere prikkels. Uiteraard is het gebrek aan consistentie daar prangender, maar dat is de afgelopen weken stilaan aan het beteren, zodat ik meer aandacht kan besteden aan snellere zwemtempo's. Daardoor kan ik terug tijden neerzetten die aan de "goeie oude tijd" doen denken en vooral mijn lichaam gewoon maken aan afzien tijdens het zwemmen.

De rustweek die vandaag begint is toch wel meer dan welgekomen, maar de goesting om er op 16 augustus nog eens echt iets van te maken is groter dan ooit.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...

Af en toe moet een zichzelf respecterende triatleet (of andere duursporter) zijn trainingsarbeid onder de loep (durven) nemen om eventuele aanpassingen te doen. De spiegel van zelfkritiek voorhouden met andere woorden en op zoek gaan naar manieren om efficiënter te trainen en een betere atleet te worden.

Gisteren hadden Jeroen en ik het er nog over op de fiets. We hebben allebei Ironman-plannen in 2009 en zoeken allebei nog naar mogelijkheden tot prestatieverbetering met het oog op mogelijke Hawaii-kwalificatie. In Ironman age groups zijn het diegenen die het minst stilvallen die zich gelukkig mogen prijzen en naar het triatlon-mekka bij uitstek kunnen. Daarom zit het geheim zich in het lopen (en tegenwoordig in het snel lopen), aldus Jeroen. Klopt natuurlijk, maar volgens mij zit het geheim in een goede afsluitende marathon in beter (en vooral efficiënter) fietsen.

Er zijn genoeg age groupers die rond de 5u kunnen fietsen. Het aandeel onder hen die daarna nog goed kunnen lopen is echter veel beperkter. Wat vooral te maken heeft met het veel te snel fietsen en een marathon moeten lopen op benen die al bijna leeg zijn.

Natuurlijk is het ook onontbeerlijk dat je daarnaast beschikt over een goede loopconditie. Dat heb ik dit jaar des te meer gemerkt. In het voorjaar stelde ik een aantal PRs significant scherper en verwachtte ik die lijn te kunnen doortrekken naar het triatlonseizoen. Na enkele wedstrijden is die illusie ondertussen ook opgeborgen. Maar intuïtief voelde ik aan dat mijn (loop)trainingen niet meer zijn wat ze waren in het begin van het jaar.

De statisticus in mij wilde dat buikgevoel wel eens bevestigd zien. Dus heb ik een overzicht gemaakt van mijn trainingsjaar. De grafief komt overeen met de zwaarste bergritten in de Tour, zelfs als ik abstractie maak van de stage in Frankrijk. Op zich is dat al een belangrijk punt, de normale graduele opbouwcurve, met elke 3à4 weken een recuperatieweek, ontbreekt volledig.

Daarnaast zijn de weekgemiddeldes ook niet om over naar huis te schrijven. Op jaarbasis kom ik aan een gemiddelde van 9u13' getrainde uren per week. Dat is op zich nog niet eens zo slecht - een mens moet zijn plaats kennen in de wereld en ik ben nu eenmaal maar een beter dan gemiddelde age grouper - maar zeker niet om over naar huis te schrijven. Ik moet zeggen dat ik daar nog enigszins aangenaam verrast door was.

Per sport zijn vooral zwemmen en lopen ondervertegenwoordigd. In beide sporten haal ik maximumpieken die kunnen tellen, maar een consequente "effort" zit er voorlopig niet in. Het besef dat ik terug te weinig loop (en te weinig kwaliteitsprikkels inlas) heeft toch zijn effect, want mijn gemiddeld aantal loopkilometers is de laatste 10 weken gestegen van 29km tot 32,3km per week. Uiteraard nog steeds veel te weinig voor een atleet die zich toelegt op halve triatlons.

De eerste trainingsweek waarvan sprake in mijn vorige post is voorlopig een breekpunt, met een hoger algemeen volume én een hoger loopvolume en -intensiteit. Het besef is echter gegroeid dat als ik een goed uitgevoerde triatlon wil afleveren en volgend jaar een echte kans wil maken op Hawaii deze opflakkering een structurele invulling dient te krijgen.

Triatleten overschatten nogal dikwijls hun werkelijk aantal getrainde uren. Daar komt bij dat langeafstands succes (hoe je dat ook voor jezelf definieert) gekoppeld is aan consequent trainen, dag in, dag uit zeg maar. Vandaar dat het nuttig is om een realistische schatting te maken van een trainingsstramien dat je effectief kan volgen - op basis van wat je in het voorbije jaar werkelijk trainde. Volgens mij ziet zo'n schema er als volgt uit:

- 3-4x zwemmen
- 3x fietsen
- 4x lopen
- 1x krachtraining

In tijd uitgedrukt komt dat neer op een gemiddelde tijdsinvestering van 12 tot 15u per week. In termen van 2008 uitgedrukt komt dat neer op een verhoging van gemiddeld 30-65% per week. En daar duikt de zichzelf te hoog inschattende triatleet weer op, want echt realistisch kan je dat niet noemen. Anderzijds is dat wel het engagement dat nodig zal zijn om Hawaii nog te halen in mijn huidige age group.

Vandaar dat het doel voor de rest van het jaar erin zal bestaan om zo consequent mogelijk aan dat aantal trainingen te geraken. Loop- en fietsgewijs ben ik daar nu al enkele weken, maar het zwemmen hinkt nog een beetje achterop. Daar ga ik pas deze week voor het eerst mijn - zelfopgelegde - quota halen. Eens ik dat stramien een tiental weken kan volhouden (aantal keren trainen, niet volume-matig) kan ik met een gerust gemoed beginnen aan de voorbereiding voor de Ironman van volgend jaar. Ik zal maar snel gaan trainen zie...

Eerste trainingsweekje

Na de mindere prestatie in Brasschaat en de beslissing om mijn kalender aan te passen was het weer zaak om zo snel mogelijk terug in gang te schieten. De afgelopen maanden trainde ik wel, maar eigenlijk nooit met de juiste focus en drive. Met het uitstel tot 16 augustus heb ik tijd om nog 2 blokken van 2 weken in te bouwen, met telkens een rustweek erna. De focus zal vooral liggen op zwemmen en lopen. Voor de eerste discipline omdat ik nog te ver van mijn normale niveau afzit. Bij het lopen omdat ik daar algemeen nog beter in moet worden.

Gisteren sloot ik de eerste trainingsweek af met de 10 mijl van Glabbeek, samen met Jeroen, Maarten en rockster Pepijn. Dit was de grappigste, meest amateuristisch georganiseerde wedstrijd waar ik ooit aan deelnam, ondanks het feit dat de wedstrijd reeds voor de 19de keer werd georganiseerd. De prijzentas aan het einde was echter meer dan gemiddeld gevuld (ere wie ere toekomt).

Het doel was om de heuvelachtige 16km in een uur af te haspelen. Ons treintje vertrok aan strak tempo, maar toch liep een omvangrijke kopgroep voor ons uit. Meer dan de helft daarvan werd in de loop van de drie rondes nog opgepeuzeld. Voor een keer maakte ik die fout eens niet.

Het parcours was eigenlijk simpel, een halve ronde bergop door de appelgaarden en dan een halve ronde bergaf op verharde wegen, met een grappige lus door het plaatselijke schooltje. Anderhalve ronde kon ik bij Maarten blijven tot die een versnelling inzette om een groepje bij te benen. Die tussenspurt kon ik niet beantwoorden en bleef gewoon mijn eigen tempo lopen. Daarop bengelde ik een volle ronde op slechts 75m van dat groepje. Ondertussen was Jeroen terug tot bij mij geraakt en konden we samen naar het hoogste punt van het parcours lopen.

In een kleine afzonk tijdens de klim had ik al gevoeld dat mijn darmen niet akkoord waren met het tempo en in de laatste 2,5km bergaf moest ik zowaar mijn tempo laten zakken om geen onverwachte detour naar de bosjes te maken. Vrij frustrerend gevoel: ik had echt de benen om mee te gaan met Jeroen maar nu werd ik genekt door mijn darmen. Door dat ongemak was ik wel de enige die erin slaagde om exact de vooropgestelde tijd te lopen. Ik drukte af in 59'59"91, veel perfecter kan niet denk ik dan.

Ex-duatleet, nieuwgeboren rockster Pepijn verdient toch ook wel een speciale vermelding. Daags voordien nog te zien op een chiro-festival als frontman van Bruised en pas laat in zijn bed, trok hij nog eens zijn loopschoenen aan om zijn intrinsiek talent ten berde te brengen. Na 2km blufte hij even door in de afdaling op kop van ons treintje te komen lopen, moest dan toch gas terug nemen maar liep toch nog maar mooi 15km/u. Rockers van tegenwoordig...

Al bij al ben ik dus supertevreden van mijn wedstrijd. Het doet namelijk het beste vermoeden voor de wedstrijd in Duitsland. Hopelijk kan ik de stijgende lijn nog enkele weken doortrekken. Ik hoop ook wel dat de maagproblemen die dag uitblijven, want ik heb nog ettelijke uren na de wedstrijd last gehad...

Zomer 2008

Bijgevoegde foto is gisteren genomen na een fietstraining van 80km met Jeroen. We hadden nu niet bepaald verwacht dat we zouden bijbruinen, maar het regenweer dat ons het laatste uur geselde was allesbehalve zomers. Lange broek, overschoentjes en regenjasje waren echt niet optioneel. Het is gødv€rdømm€ 9 juli...

Niets is gratis...

... en zeker uithouding en wedstrijdfitness niet. Mijn laatste wedstrijden liep het - letterlijk dan - voor geen meter. En dat terwijl ik in het begin van het seizoen het ene persoonlijk record na het andere brak. Dus ik op zoek naar een oorzaak. Misschien was het de balans tussen de verschillende disciplines die niet meer klopte, zit ik met een verdoken blessure of imbalans in mijn lichaam, of is de oorzaak nog meer obscuur?

Eigenlijk is het veel simpeler dan dat, ik loop gewoonweg niet genoeg meer. Waar ik deze winter veel (voor mijn doen althans) gelopen heb, met de juiste kwalitatieve prikkels, is het de laatste maanden veel minder.

Puur op mijn trainingslog afgaand, lijkt het op het eerste zicht alsof er geen verschuiving heeft plaatsgevonden op niveau totaal aantal kilometers. Een diepere analyse leert echter dat in mei en juni meer dan een kwart van mijn loopkilometers in een wedstrijdsetting plaatsvonden. Gekoppeld aan de vorige vaststelling betekent dat dus dat ik ruim een vierde minder trainingskilometers afwerkte. Dat verschil is te groot te noemen en zorgt waarschijnlijk voor een slechter loopgevoel en vooral voor mindere prestaties.

Uiteraard is het zo dat je loopprestatie in een triatlon niet alleen bepaald wordt door je trainingsarbeid, maar evenzeer door je tempo op de fiets. Zeker in Brasschaat ligt een deel van de verklaring op dat vlak, maar als ik ook in pure loopevents ondermaats presteer, kan ik enkel richting trainingsarbeid kijken.

Vandaar mijn intentie om de komende weken opnieuw voldoende te investeren in tijd op twee benen. Niet enkel om zogenaamde "junk miles" te malen, maar om elke week minstens een keer de piste op te zoeken om mijn snelheid en techniek op punt te houden. Gelet op de records van het voorjaar ben ik hoopvol dat ik snel terug op niveau kan geraken.

Brasschaat race report

Ik heb enkele dagen zitten nadenken over mijn wedstrijd in Brasschaat, waarschijnlijk in de hoop om alsnog positieve punten te vinden. Want als ik heel eerlijk ben, dan kan ik alleen maar heel ontevreden zijn over mijn wedstrijd.

Het zwemmen is het enige lichtpunt in die zin dat er terug progressie inzit en dat de - beperkte - extra inspanningen op dat vlak renderen. Ik ben dan ook vastberaden om terug mijn niveau van een aantal jaren geleden te halen.

Eens op de fiets ging het echter mis. Niet dat ik slecht gefietst heb, eerder te "goed". Na enkele kilometers zag ik een groepje voor mij uitrijden en leek het erop alsof ik die wel zou kunnen inhalen. Net op het moment dat ik echt dichtkwam ging het tempo daar omhoog en moest ik mij neerleggen bij de kracht van een groep (al dan niet op legale afstand). Enkel Jeroen hing nog in mijn buurt en die nam de tweede ronde voor zijn rekening, maar eigenlijk wist ik toen al dat ik te snel aan het gaan was om nog echt goed te kunnen lopen, waar ik nochtans een doel van gemaakt had.

Op 2 kilometer van het einde van de fietsproef kreeg ik dan ook nog eens een zwarte kaart voor vermeend stayeren. Ik ga hier zeker niet de verontwaardigde triatleet uithangen en het oordeel van de scheidsrechter in vraag trekken, maar op het moment van de kaart zat ik zeker niet te dicht. Alleen is mijn interpretatie van 10m niet van tel en die van de scheids wel. Daarenboven vind ik dat ze in België te weinig kordaat optreden tegen "draften", dus kan ik hier niet boos om zijn.

Het gooide mijn mentale balans wel even serieus in de war en de wissel plus de eerste loopronde was ik meer bezig met die "onrechtvaardigheid" (want de adrenaline laat je niet toe om nuchter naar die gebeurtenissen te kijken) dan met het uitvoeren van mijn wedstrijdplan.

Omdat ik mijn energie voor tijdens het lopen vergeten was, dronk ik dan maar gretig van de aangeboden sportdrank in de hoop dat mijn maag en ingewanden daar verder geen protest tegen zouden uiten, maar dat was dus ijdele hoop. De tweede ronde was een ware martelgang waar ik zelfs even moest stoppen en een boom vastpakken om niet om te vallen. Pas vanaf het tweede deel van de derde ronde kon ik terug op een min of meer normaal tempo lopen en dat volhouden tot aan de finish.

De ontgoocheling was dan ook groot dat ik weer niet goed gelopen had, maar de oorzaken daarvan zijn enkel aan mezelf te wijten. Ik had een plan en heb me er in de verste verte niet aan gehouden. Eigen schuld, dikke bult!

Ik heb weer een paar lessen die kan trekken uit dit fiasco. Hopelijk doe ik dat ook eens echt, want dat staat mijn ontwikkeling als triatleet in de weg.

Tot slot nog een dienstmededeling, IM 70.3 Antwerp heb ik geschrapt en vervangen door een halve triatlon in Duitsland op 16 augustus.

Late night tempo

Vrijdagavond, net thuis van het werk en het immer gekende "bweuh-gevoel" (you know what I mean) had zich weer meester van me gemaakt. Ik geraakte niet buiten en de aantrekkingskracht van de zetel was te groot. Maar ergens tijdens X-men 3 (het zal de niet altijd subtiele boodschap dat je moet gaan voor wat je gelooft geweest zijn) kreeg ik een aanval van berouw, niet trainen was geen optie.

Dus trok ik alsnog mijn loopschoenen aan om half elf en vertrok ik naar de piste (de enige plaats waar je in het donker op een zachte ondergrond kan lopen). Blijkbaar reageer ik zoals een renpaard dat een renbaan ziet, want meteen maakte een drang om wat te versnellen zich meester van mij. Dan maar 4km "als-mijn-dag-fantastisch-gaat-brasschaat-tempo" ofwel 4'/km. Maar na de eerste kilometer versnelde ik nog een beetje en de laatste kilometer van de tempoblok ging in 3'32".

Onderweg naar huis kreeg ik de perfecte setting op de berg voorgeschoteld: 2 meisjes op 50m voor mij en nog eens 50m daarvoor een drietal mannelijke fietsers. "Daar kan ik nog naartoe" maakte het brein de benen wijs en zo geschiedde. Moe maar voldaan kon ik toch nog een training bij in mijn log neerschrijven.

Drup, miezer, drash, zonneschijn...

... het zou een verloren gewaand gedicht van Van Ostaeyen kunnen zijn (al geef ik mezelf dan wel heel veel credit), maar het is een superkorte beschrijving van de donderdagtraining. Jeroen en ik hadden afgesproken om samen onze lange duurloop te gaan doen. Ik was letterlijk 3 passen uit de deur of de eerste druppels vielen uit de hemel. Naar het einde van de straat toe zat ik in een miezerbuitje en toen Jeroen en ik mekaar uiteindelijk vonden (liep een beetje verkeerd) was het goed en wel aan het drashen (excuseer voor het dialectwoord, maar in het equivalent in Algemeen Nederlands zou volgens mij douchen zijn). Kletsnat waren we toen we uiteindelijk in het bos aankwamen en konden genieten van enige verschuiling onder het groene bladerdek. Eens we terug de bebouwde wereld betraden had het weerspectrum zich weer helemaal omgeslagen en scheen de zon op volle kracht. Dit is Belgisch zeker? Enkele seizoenen in 19km...

Afzien voor aardbeien

Afgelopen zondag deed ik samen met Jeroen mee aan de Aardbeijogging in Wezemaal. Ik deed daar al eens mee in een ver verleden en herinnerde mij naast het zware parcours enkel dat je een bakje aardbeien kreeg aan de finish. Daar kan een mens zich al eens moe voor maken op een luie zondag, toch?!

De bedoeling was om 's morgens mee te gaan fietsen en dan in de namiddag (startuur was pas 4u) nog eens volle bak te gaan. Maar dat draaide anders uit, de vermoeidheid waar ik al een paar dagen last van had, overmeesterde mij helemaal zondagmorgen en ik besloot dan maar om uit te slapen. Het was blijkbaar nodig, want ik kan me niet meer herinneren hoe lang het geleden was dat ik nog eens tot na 10u in mijn bed lag.

Het werd meer en meer een luie zondag, ik had mijn trainingsplan al helemaal omgegooid naar een lange duurloop, tot Jeroen belde om te vragen waar die aardbeijogging precies was. Dus toch maar naar Wezemaal...

Rustig opgewarmd en vooraan plaatsgenomen. Het begint met 2 vlakke ronden van 1,5km om het veld uiteen te ranselen alvorens in het bos te duiken. Liefst drie keer moet je daar over een lange, zware helling. Jeroen en ik hingen nog aan de kopgroep toen we voor het eerst omhoog moesten, maar daar ging het tempo (in werkelijkheid waarschijnlijk eerder de intensiteit) serieus de hoogte in. Meteen na de eerte klim volgt een afdaling en alweer een klim. Ondertussen was Jeroen opgerukt naar de tweede plaats en bengelde ik nog steeds in 12de positie achteraan het groepje. Op die 2de klim heb ik me vergallopeerd en was de wedstrijd voor mij over. Het werd een ware calvarietocht in de hitte. Een na een kwamen enkele lopers terug uit de achtergrond en het enige wat ik kon doen was gewoon blijven afzien en ze laten passeren. Snelheid zat er niet meer in mijn benen...

In de laatste honderden meters begon ik letterlijk zwarte vlekken te zien en vreesde ik zelfs even dat ik tegen een afsluiting zou lopen. Uiteindelijk finishte ik als 22ste, niet fantastisch als je na 4km nog voor de top-10 meedoet. Ik was echter supercontent dat ik zo blijven afzien ben en werkelijk voor elke meter gestreden heb. Dat was al lang geleden, zeker in het lopen.

Na ettelijke uithijgminuten kwam Jeroen mij opzoeken en vertelde hij me dat hij 2de geworden was. Schitterende prestatie natuurlijk, en moest hij geweten hebben waar hij zat, denk ik dat hij zelfs gewonnen had. Die kerel is werkelijk super goed bezig. In Niederbronn was hij al uitmuntend (top-25 op 1000 deelnemers!), maar nu mocht hij echt het podium op. Hopelijk kan hij zijn vorm nog enkele weken aanhouden voor Brasschaat en daar weer knallen. Dat de profs dan maar oppassen. Zeg dat ik het gezegd heb...

Seingevers in een nieuw licht...

Tijdens de halve triatlon van Leuven mocht ik dagje in de schoenen van een seingever staan. Onze club organiseerde en dus werden alle beschikbare leden ingeschakeld op allerlei plaatsen. Er was nog een seingever tekort op een belangrijk kruispunt waar zowel het fiets- als loopparcours passeerde en dus werd ik daar afgevaardigd. Vanwege de lokatie van het kruispunt kreeg ik de assistentie van een politieagent (of was het omgekeerd?). En dat is nodig gebleken...

Ik moet eerst en vooral opmerken dat de meeste mensen het nieuws dat ze tijdelijk niet door konden uiterst rustig opnamen en er geen probleem van maakten dat ze een klein ommetje moesten maken. Het is zoals zo vaak de "luidruchtige minderheid" die voor problemen zorgden en mijn respect voor vrijwillige seingevers deed versterken.

Blijkbaar is empathie of inlevingsvermogen een vervlogen kwaliteit aan het worden, want bij het horen van de uitleg dat er een triatlon bezig was en dat de weg gedurende een halve dag verkeersvrij zou zijn, kreeg ik de meest belachelijke verwijten en excusen naar mijn hoofd geslingerd, meestal begeleid door enkele niet voor publicatie vatbare woorden.

Op zo'n momenten vraag ik mij af hoe het kan dat in een samenleving als de onze, waar iedereen dagelijks met SMS en e-mail bezig is, elementaire communicatie tussen twee mensen zo stroef kan lopen. Eens de boodschap overgekomen was, bleek dat slechts bij de helft daadwerkelijk ook nog eens geregistreerd te zijn, want zonder de aanwezigheid van bovenvermelde politieagent zou ik een aantal mensen gewoonweg niet tegengehouden hebben.

Opvallend daarbij is zeker dat de ergste gevallen stuk voor stuk wielertoeristen bleken te zijn (vanaf een bepaald uur konder er wel geen auto's meer tot bij ons geraken, waardoor die categorie wegvalt). Net van die mensen verwacht je toch enig begrip voor een sportmanifestatie.

Kortom, de volgende keer zal ik proberen om niet alleen mijn dankbaarheid aan de algemene vrijwilligers op wedstrijden kenbaar te maken, maar ook aan de seingevers die hun zich in hun vrije tijd gratis ter beschikking stellen zodat wij onze favoriete hobby kunnen beoefenen. Ik verwacht van iedereen hetzelfde...

Challenge France

Vermits de - fantastische - organisatie van deze wedstrijd de start pas om 9u30 had gelegd, konden we "uitslapen" tot 6u30 voor het ontbijt. Met verstomming en ook wel bewondering zag ik hoe Rutger 10 boterhammen met confituur naar binnen speelde. Mijn teller geraakt echt niet verder dan 4. Het verschil tussen pro's en age groupers uit zich echt overal ;-)

Na een korte rit kwamen we aan in Mouterhouse en konden we onze fiets snel in orde maken en voorzien van drank en energie. De energie die opsteeg vanuit het wisselpark was weer enorm en tegelijkertijd een uitdaging om niet overdreven zenuwachtig te worden. Het meer in Mouterhouse is aan de smalle kant, dus werd er in waves gestart. Die waren best grappig ingedeeld. Na de pro's en dames age groupers, vertrokken de Franse age groupers, dan de buitenlandse age groupers en tot slot de masters en trio's. Blijkbaar moeten Franse mannen onder mekaar kunnen uitvechten wie de beste is ;-)

Ik was enigszins voorbereid op de temperatuur van het water, maar mijn lijf schrok er niet minder om toen ik erin sprong. Het stilliggen aan de startlijn maakte dat ik mijn armen niet meer voelde toen we uiteindelijk weg mochten. De eerste paar honderd meter deed ik het dan ook maar relatief rustig wegens geen gevoel, maar daarna geraakte ik in een deftig ritme en al snel haalde we de eerste Franse mannen in.

Ik heb trouwens een nieuwe theorie ontwikkeld over zwemmen in waves. Dat is volgens mij in het voordeel van de latere groepen. Als er 500 mannen en vrouwen voor u in het water liggen en "en masse" stroming creëren ga je daardoor sneller vooruit. Je moet er natuurlijk wel het nadeel bijnemen dat je tragere atleten inhaalt uit vroeger gestarte waves. Maar genoeg theorie, terug naar de praktijk...

Na 27 minuten uit het water en snel (althans dat dacht ik) door de wissel. Bij het buitenlopen van de wissel zag ik een Franse referee met hand en tand proberen uit te leggen aan een verstrooide deelnemer dat zijn helm achterstevoren opstond...

Het zwaartepunt van het fietsen lag eigenlijk in het begin, met na 5km al meteen de langste klim van de dag. Daar was het lekker druk en haalde ik makkelijk 200 à 300 collega's in. Daardoor werd het snel rustig en fietste ik relatief gezien op mijn dooie eentje gedurende het grootste deel van het parcours. Pas in de laatste 15km zag ik meer dan een enkele atleet voorbijkomen. 12 Fransen en een Duitser reden doodleuk in peletonvorm voorbij. Mijn opmerkingen dat dit een niet-stayer race was werden enkel weggelachen. Ergernis alom bij mij, maar ik onthield het adagio van Gordo: niet druk maken in dingen die je niet kan controleren en dus liet ik me uitzakken tot op 15m.

Maar toen de (Franse) scheidsrechter voorbijreed en deed alsof zijn neus bloedde, had ik het toch even moeilijk. Op de slotklim liet ik al de "valsspelers" achter en kon ik alleen aan de afdaling naar Niederbronn beginnen. Aan de tijdelijke loopbrug over het fietsparcours nog een grappige situatie meegemaakt. Daar stond iedereen teken te doen dat we moesten bukken want echt hoog was die brug niet :-)

Voor ik het goed en wel besefte had er iemand mijn fiets vast en moest ik alleen nog maar wisselen. Dat ging vlot en ik kon meteen beginnen aan mijn afsluitende halve marathon. Ik zou snel weten of ik genoeg gespaard had op de fiets. (Zie eerdere blog voor beschrijving van het loopparcours.)

De eerste 2 vlakke kilometers verliepen vlot in 8 minuten en de eerste keer de steile klim verteerde ik ook nog goed. Na 4 slopende klimkilometers kon ik eindelijk aan de afdaling beginnen. Daar werd ik voor de tweede keer geconfronteerd met het tijdelijke brugje en dat ga ik nog lang onthouden. Dat ding was zo steil dat ik even schrik had dat ik niet zou boven geraken. Maar dat was niets in vergelijking met de afdaling: pure vrije val.

De eerste rond kwam ik door in 46 minuten en dat was eigenlijk min of meer op schema. Tussen kilometer 12 en 14 kreeg ik het echter lastig. Spijtig genoeg lag daar net de steile klim. Daar nam ik de "executive decision" om even te stappen, kwestie van mezelf niet op te blazen. Eigenlijk ging ik niet veel trager vooruit en kon ik daarna snel terug in een min of meer deftig ritme geraken. De laatste kilometer klimmen kon ik zelfs terug "voluit" doorlopen.

De afdaling op het eind van de rit liep ik nog alles uit de kast en kon ik terug een echt respectabel tempo aanhouden. Eindelijk beneden was het dan genieten van de slotkilometer met veel volk om uiteindelijk te finishen in 4u35'11" op een 58ste plaats in het algemene klassement.

Mentale rust

Mijn hoofd zit tegelijkertijd vol en leeg rommel als ik zaterdag opsta. Vol met snot (een verkoudheid kon er ook nog wel bij), maar mentale rommel zit er niet meer in. De stomme diefstal van mijn spullen laat niet te veel sporen na en ik probeer bewust het meeste te maken van dit weekend.

Het is tenslotte niet elke dag dat je in het zog van een wereldtopper een wedstrijd kan voorbereiden. De dag begint vroeg, want om 8u is er al de pro-meeting met aansluitend de persconferentie. Grappig zicht, een twintigtal pro triatleten die niet genoeg geslapen hebben begroeten elkaar desondanks hartelijk. Nog grappiger was de opgetrommelde tolk die vergat te vertalen en steeds in dezelfde taal als de spreker hervatte.

Daarna snel geregistreerd en samen met Rutger en Luke Dragstra naar Mouterhouse gereden om te zwemmen in het meer. De wetsuits van Rutger paste toch niet echt super, het enige waar ik vrijheid en flexibiliteit in mijn armen had, was een sleeveless. Vermits het water maar 16°C was, vreesde ik voor het ergste. De confrontatie met het koude water was dan ook een schok, maar na enkele minuten was ik geacclimatiseerd en konden we een half uurtje los zwemmen.

Daarna gegeten en onze fietsen in orde gemaakt. Dat was misschien nog wel het meest stresserende moment van de dag, want Rutger staat niet bekend om zijn handigheid als het op fietsreparaties aankomt. Dus vroeg hij mij te helpen bij het installeren van zijn carbon remblokken voor de tijdritwielen. Nu is dat op zich niet zo'n moeilijke klus, maar de wetenschap dat als ik fout deed, dat voor hem kapitale gevolgen kon hebben, maakte mijn hand iets minder vast dan gewoonlijk. Alles verliep vlot en Rutger gaf zelfs enkele tips over hoe je best aero drinkbussen kan bevestigen.

Toen alles in orde was reden we op ons gemak los naar de eerste transitiezone om onze fietsen te plaatsen. Ondertussen was het aan het regenen en hoopten wij allebei dat het morgen beter zou zijn. De wissel stond al goed vol en de organisatie had het regenscenario voorzien want iedereen kreeg een overtrekzak voor zijn fiets.

De mentale rust die ik voelde en die mij vertrouwen gaf dat ik een goede wedstrijd ging doen bleek besmettelijk (of is het andersom), want Rutger was ook opvallend rustig. Dat uitte zich nog het meest toen we na het plaatsen van de fietsen op Daniëlle wachtten. We vonden mekaar niet meteen (ondanks het feit dat we op minder dan 20 meter van mekaar stonden) maar Rutger trok het zich niet aan. Naar eigen zeggen zou dat in het verleden wel eens anders kunnen geweest zijn. De honger naar een goede prestatie bij Rutger was nochtans groot, maar ook hij zag in dat hij de bagage van de ontgoochelingen uit het verleden moest afgooien. Gordo Byrn heeft dat ooit mooi omschreven: "Control the controllables, the rest is clutter". En dat motto blijft mij steeds bij.

's Avonds - ondertussen was Rutgers familie aangekomen - nog samen gegeten en onspannen gebabbeld en op tijd in ons bed. Laat de race maar komen...

Valse start

Vrijdag moest het begin zijn van onze trip naar de Challenge France Triathlon in Niederbronn-les-bains. Na een ochtendlijke vergadering snel naar huis gereden om de auto in te pakken en op tijd naar de Vogezen. Maar toen ging het mis...

Tijdens het inpakken van de wagen is mijn transitiezak gepikt!!! Met al mijn triatlongerief erin: wetsuit, fietsschoenen, loopschoenen, wedstrijdpakje, zwemgerief, trainingsspullen, de zak zelf... Alles samen goed voor ongeveer €1200 aan spullen. En wat op dat moment veel erger is, een hoop miserie - want aangifte doen bij de politie - en geen gerief om de wedstrijd mee te doen.

Op automatische piloot naar Sofie gebeld - die gelukkig nog niet mee was met Rutger - en binnen 5 seconden zei die: "Kom maar af en we regelen dat wel". Soms is een pro kennen een voordeel, want een wetsuit was mijn grootste probleem. Rutger had gelukkig nog wat testpakken liggen, die ik zomaar meekreeg. Blijkbaar dacht Sofie helderder dan ik, want ook een wedstrijdpak, pet en zonnebril lagen al klaar. En dus konden Dani en ik toch nog naar Frankrijk vertrekken om mijn eerste triatlon van het seizoen te betwisten.

Onderweg konden we het al enigszins relativeren en vroegen we ons zelfs al af hoe groot de deceptie bij de dief geweest moet zijn als hij de zak thuis opendeed. Want triatlongerief is redelijk specifiek, dus kan je er niet zoveel mee doen. En een bloeiende markt voor het gestolen waar lijkt mij ook niet te bestaan. De komende weken eBay maar in het oog houden, misschien kan ik mijn eigen gerief nog terugkopen...

T minus 4 days

Nog vier dagen en dan is het zo ver, de Challenge France in Niederbronn-les-bains (schitterende plaatsnaam vind ik dat). De wedstrijdzenuwen beginnen zich stilaan te roeren en ik denk iets meer dan gemiddeld aan checklists, wedstrijdstrategieën en voedingsschema's. De laatste week voor een wedstrijd is eigenlijk de minst leuke. Je kan geen significante bijdrage meer aan je conditie toevoegen maar toch moet je bezig blijven met wat intensieve prikkels, die soms heel je mentale voorbereiding in de war sturen.

Gisteren heb ik de laatste keer zo'n fietsprikkel ingelast. Samen met Jeroen trok ik - hoe kan het ook anders als hij erbij is - naar Mechelen om 4à5 korte blokjes te doen boven wedstrijdintensiteit. En mijn benen draaiden op volle toeren kan ik wel zeggen. Na de eerste blok van drie kilometer draaide ik me om en tot mijn grote verbazing zat er een gat van 75m tussen mij en Jeroen. Zijn benen draaiden blijkbaar voor geen meter.

Hij herpakte zich enigszins bij het tweede interval, maar na het derde had ik een voorsprong van bijna 150m. De laatste keer tegen de wind in viel ik halverwege een beetje stil (als je van 47km/u naar 44km/u stilvallen kunt noemen) en kon hij zijn wagonnetje nog eens aanpikken.

De bottomline van dit verhaal is niet dat ik Jeroen eraf kon rijden - alhoewel dat stiekem toch altijd een beetje deugd doet - maar dat we alletwee een heel andere perceptie overhouden aan deze training. Ik voel mij goed, heb vertrouwen in zondag en hoef niets te wijzigen aan mijn plan. Jeroen daarentegen - en daarmee bedoel ik mijn gevoelens indien ik de geloste zou geweest zijn - hoopt dat zijn benen zondag beter zullen zijn, zal met minder vertrouwen het zware parcours tegemoet kijken en twijfelt enigszins aan zijn vooropgestelde wedstrijdindeling.

De vraag is of die gevoelens op hun plaats zijn? Waarschijnlijk niet, de kans dat de rollen zondag omgedraaid zijn, blijft reëel. Precies dat is het moeilijke aan de laatste wedstrijdweek. Je moet je voor een stuk overgeven aan de situatie. Er is nog maar weinig dat je kan doen om je conditie te veranderen, je zal het moeten doen met de bagage die je momenteel draagt, maar tegelijkertijd moet je ook durven vasthouden aan geplande doelstellingen. Zowel in positieve als negatieve zin.

Waar ik gisteren toch even flirtte met de idee om wat minder conservatief te fietsen, gezien de laatste geslaagde test, moest ik mezelf meteen met beide voeten terug op de grond zetten. Een beetje uitgerust en in iets dat voor piekconditie moet doorgaan zou ik geneigd kunnen zijn om de situatie verkeerd te lezen. Waar ik ondertussen uit ervaring weet is dat ik sowieso meer moet durven sparen voor het lopen, geldt dat dubbel en dik voor dit zware loopparcours. Daarom blijft het plan om zondag nooit diep te gaan tijdens het fietsen en goede wedstrijd te lopen. Hopelijk kan ik die discipline ook opbrengen tijdens de wedstrijd...

TDL crasht

Nog nooit eerder meegemaakt, maar de eerste valpartij in groep is een feit. Zondag tijdens de traditionele groepstraining van TDL hoorde ik tijdens een beklimming plots een ongewoon geluid achter mij. Ik kon het geluid echter meteen plaatsen: het ging om de onzacht over mekaar schuivende combinatie van carbon, aluminium, menselijk weefsel en beton.

Kortom, voor het eerst in de 5 jaar dat ik meefiets tijdens die zondagsritten lag een significant deel van onze groep op de grond. Correcter is te stellen dat ze over de breedte van een rijvak een soort lasagne vormden waarbij de fietsen de pasta waren en de ledematen en bloed de saus vormden. In totaal lagen er 4 TDL-ers op de grond en leek de schade op het eerste zicht redelijk groot te zijn. Dat viel al bij al nog mee, alleen Johan Roskams had toch wat recuperatietijd nodig. Gelukkig was er geen schade aan het materiaal en konden we vrij snel terug op pad.

Op ons tempo had de valpartij geen invloed: ik kwam thuis na 115km met een gemiddelde van 34km/u. De benen beginnen op wedstijdtempo te draaien...

Wijgmaalse feesten

Afgelopen zaterdag stond eigenlijk de Rivierenhofloop in Antwerpen op mijn programma. Daags voordien ontdekte ik echter dat in Wijgmaal, vlak bij huis dus, een 12km stratenloop op het programma stond. Een last-minute change aan het wedstrijdschema diende zich dus aan. Ik had namelijk nog een aantal andere belangrijke trainingen met het oog op de Quelle Challenge France gepland tijdens het weekend.

Enig nadeel was dat de wedstrijd om 11u startte en ik te laat uit mijn bed was. Niet helemaal wakker schoof ik toch geduldig aan om een startnummer te bemachtigen. Ook Maarten Pardaens, Bart en Nele en nog een paar bekende gezichten uit de triatlonwereld deden mee. Klokslag 11u waren we weg voor 6(!) rondjes onder de kerktoren van Wijgmaal.

Van in de start was ik meteen mee in de kopgroep en liep ik soepel. Misschien zou alles dan toch nog loskomen. Na 2 rondes kwamen we door in 14'30", perfect op schema om mijn beoogde tijd te lopen. Maar toen ging het mis, opeens kon ik het tempo niet meer aan en moest ik een aantal lopers laten gaan. Ik voelde de kracht zo uit mijn benen sijpelen. Ook slechte wedstrijden kunnen hun voordeel hebben, praatte ik op mezelf in, dus volhouden en de schade beperken.

Door de verschillende afstanden was het niet helemaal duidelijk op welke plaats ik nog liep, maar uiteindelijk finishte ik als 5de op de 12km. Puur op plaats gezien is dat natuurlijk weer zonder meer goed te noemen, ook al was het een zeer recreatieve bedoening. Maar over mijn wedstrijd kon ik allerminst tevreden zijn.

Toch heb ik niet gepanikeerd met het oog op de Quelle Challenge France van komende zondag. Een slechte dag kan iedereen overkomen, mijn algemene conditie is nog zeker op peil. In de namiddag deed ik nog 3x10' tempoblokken op de tijdritfiets en 's avonds breide ik er nog een zwemtraining aan.

Blijkbaar is ervaring toch een belangrijke factor in atletische evolutie. Een jaar geleden zou ik nu nog zwaar twijfelen aan mijn paraatheid voor de eerste triatlon van het jaar. Tenzij ik natuurlijk overmoedig geworden ben en dit een eerste indicatie van een conditiedip is...

Parcoursverkenning

Zondag trok ik met Rutger en Tine naar Niederbronn-les-bains in de Franse Vogezen om het parcours van de Quelle Challenge France te verkennen. De wedstrijd is binnen 2 weken, nog 14 dagen om me neer te leggen bij het feit dat zondag 25 mei pijn gaat doen.

Met een proftriatleet op verkenning gaan heeft zo zijn voordelen, bij aankomst kwam de 'race director' himself ons begroeten om ons te begeleiden op het loopparcours. We kregen meteen ook alle details over de aankomst en wissels mee. Het lopen is eigenlijk heel simpel, een vlakke aanloopstrook van 2km, dan een klim van 2km, een korte afdaling, nog eens een klim van 1,5km en vandaar alleen nog bergaf, met als toetje in de laatste 2km een stuk afdaling van 400m aan 15%!!! En dat doen we twee keer. De boodschap is dus om energie te sparen voor het lopen. Beter nog, voor de tweede ronde van het lopen...

Lunch kregen we ook nog aangeboden bij Guy thuis: lekkere pasta met verse kerstomaatjes, gekruid met toffe verhalen over alle proftriatleten die hij begeleidt. Die kerel heeft een echte droomjob...

Daarna trokken wij naar de zwemstart in Mouterhouse om aan de verkenning van het fietsparcours te doen. Daar zit het venijn hem eens niet in de staart. Na 5km krijg je meteen de langste klim van de dag voorgeschoteld met maximaal 10% stijgingspercentage. Na een stukje op de kam volgt een tweede deel van de klim, meteen het steilste klimwerk van de dag. De afdaling terug naar de zwemstart is snel, maar niet bochtig, dus is de tijdritfiets het aangewezen ros.

De tweede lus is vooral in het begin zwaar, met een 20-tal kilometer vals plat bergop, gevolgd door een even lange afstand vals plat bergaf en een lang stuk door het bos. Tot slot nog de eindklim van 2km in drie etappes en een razendsnelle afdaling naar de tweede transitiezone.

Conclusie: je kan hier snel fietsen, maar dan vrees ik dat de afsluitende 21,1km een ware calvarietocht zullen worden. Het woord 'Challenge' in de naam van de wedstrijd misstaat in ieder geval niet. Maar op een vreemde manier heb ik eens zoveel zin in de wedstijd als voordien. Bring it on...

Ich bin ein Roemer

Na mijn eerste positieve ervaring met de Duitse duursportevenementen, trok ik anderhalve week later al terug naar onze oosterburen voor een wedstijdprikkel. Ditmaal werd het de Schweinelauf in Düssel, een boerengat bij Wuppertal.

Op het programma stond 11,6km met een berg zoals wij die in België niet hebben, aldus de Duitse familie. Daarom wilde ik wel eens met eigen ogen zien wat voor een obstakel in onze weg zou liggen. Na de zelfgemaakte pizza van Fito dus in de auto voor een parcoursverkenning. Na goed 2 km draaiden we inderdaad scherp links en meteen ferm omhoog, maar om nu te zeggen dat dit buitenaards was... Een klim van 1,7km in twee stukken, met naar schatting ongeveer 5% gemiddeld stijgingspercentage. Niet van de poes, maar loopbaar. Ik had meer schrik van de laatste 2,5km die glooiend waren, met een drietal korte, steile knikjes.

Race morning was een gezellig drukke bedoening, alle Roemer mannen liepen naar traditie mee en vooral papa Fito was behoorlijk zenuwachtig. Hij had serieus getraind en was 10kg afgevallen, zijn zonen konden maar beter oppassen. Ook bij mij lag er druk, want op basis van de tijden van de vorige jaren, zat een mooie klassering erin. Ik probeerde mij rustig te houden, maar om de vijf minuten kreeg ik wel van iemand de vraag of ik zou winnen. Voor een doorsnee triatleet is dat een vreemd gevoel...

Bij de registratie liep ik een Duitse duatleet tegen het lijf die ook in Mettmann aan de start had gestaan. Kort babbeltje geslagen en ik wist meteen wie ik in de gaten moest houden. Als ik in zijn buurt kon blijven, zou ik een mooi resultaat lopen, dacht ik nog.

De start was op de middenlijn van het plaatselijke voetbalterrein, dat betekende dat we ongeveer een trechter van 50m hadden om door de poort op het einde van het terrein te lopen. Zonder echt te moeten spurten kwam ik daar als 4de door en na goed 200m liepen we met zijn drieën in de kopgroep. De klim viel zoals ik vermoedde wel mee, gewoon gelijkmatig tempo lopen en zeker niet vergalloperen. Resultaat: als tweede boven en meteen in een goed ritme voor de geleidelijke afdaling. Daarna kwam er een lang stuk op de kam, tegen de wind, waar we allen om beurten kop deden. Vlak voor de echte afdaling kwam er uit de achtergrond nog een atleet terug. Die had dus echt wel een mooie inspanning geleverd, tegen de wind in alleen terugkomen op een groepje.

Dat was het sein voor de bovengenoemde duatleet (Chris Anger) om er een snok aan te geven in de onverharde afdaling. Dwars over het erf van een boerderij gingen we om daarna door iemands tuin terug op verharde wegen uit te komen. Grappige parcours hebben ze hier. Geen van ons kon die demarrage beantwoorden en dus bleven we nog met drie over voor de resterende podiumplaatsen. Gedurende 2km probeerde ik mijn metgezellen los te lopen, maar ik kreeg nooit meer dan een paar meter en toen ze op het laatste knikje vol doorgingen, moest ik er onherroepelijk af. Gespeeld en verloren heet dat, maar bij gebrek aan ervaring vooraan in wedstrijden, was dat het beste wat ik kon verzinnen.

De vierde plaats was dus mijn deel, op amper 10" (in de uitslag, het was minder) van plaats 2 en 3. Wel weer een dik nieuw PR, ik was aan 10km doorgekomen in 35'37", bijna 2' sneller dan ooit tevoren. Ik moest dus wel tevreden zijn, maar toch voelde ik ook wat ontgoocheling, zo dicht kom ik misschien nooit meer bij het podium. Er was geen tijd om er lang over na te denken, want de rest van de familie moest nog finishen. Meteen na mij kwam Nils over de finish (die de korte wedstrijd liep), daarna Nicki en Max broederlijk naast mekaar en tot slot Fito, die 10' van zijn besttijd afdeed en met zijn armen in de lucht de finish overschreed. Iedereen tevreden dus! En dus konden we aan de Duitse apres-wedstrijd rituelen beginnen. Taart eten, halfliters bier drinken, Wurst eten... Grappig volk, die Duitsers.

En we zijn vertrokken...

...het wedstrijdseizoen 2008 is op gang geschoten. Gisteren vond de Grundfos Duatlon in Mettmann plaats. Deze sprintduatlon was ideaal in alle aspecten om het seizoen mee te starten. Hij is vlakbij de Duitse familie (die wel nog niet thuis waren, met uitzondering van Dominique, bedankt voor de aanmoedigingen), heeft een zeer heuvelachtig parcours (dat ligt me beter) en Joeri kon zijn duatlon-debuut maken in alle kalmte, zonder bekende gezichten om hem heen die extra zenuwen met zich meebrengen.

Wij dus om 7u op pad richting Mettmann om toch het fietsparcours eens te verkennen. De term "anspruchsvoll" was zeker niet overdreven want er was geen meter vlak te bespeuren met als apotheose een klim tot 15% stijgingspercentage. Hopelijk zou Joeri dat verteren, want zijn eerste kennismaking met de bergjes van Leuven was niet helemaal rimpelloos verlopen...

Epicentrum van het gebeuren was het "voetbalterrein" van Mettmann. Nu ja voetbalterrein, een veld vol gravel doet bij mij andere sporten voor de ogen verschijnen, maar in Duitsland helemaal niet abnormaal. In ieder geval veel plaats in de wisselzone en fietsen plaatsen was zelfs naar keuze. Iedereen opeengepropt aan de uitgang naar het fietsen, dus opteerden wij voor de andere kant waar we een aantal extra meters plaats hadden. Opwarmen voor de start was ook makkelijk, want er lag een piste naast het veld.

Er werd gestart in 2 "waves": voor competitieve en recreatieve atleten. In Duitsland blijken multisporters zichzelf beter in te schatten dan bij ons, want iedereen stelde zich correct op. De start zelf behoort tot de grappigste die al meemaakte. Terwijl er nog een aantal atleten enkele meters voor de startlijn stonden te keuvelen, hoorde ik plots iemand langs de kant aftellen. De meerderheid van de atleten schrok zich dan ook een hoedje toen de start gegeven werd, misschien daarom dat het meteen snoeihard ging. De ronde op de piste kwamen we door in 1'12" en aan het eerste kilometerpunt zag ik 3'08" op mijn horloge. Toen was het veld al uit mekaargeslagen en vormden zich de eerste groepjes. Twee enkelingen op kop, gevolgd door de eerste kopgroep met de favorieten en vlak daarachter nog een tweede groepje, waar ik net mijn wagonnetje niet kon bij aanpikken.

Het loopparcours was ook verre van vlak, tot aan het keerpunt vooral in dalende lijn, om daarna gestaag terug te klimmen. Een aantal lopers hadden zich vergallopeerd in de afdaling, want die raapte ik op tijdens de klim terug naar de piste. Na 17'18" kwam ik terug aan de wisselzone!!! Een dik persoonlijk record op de afstand (die vrij accuraat zou zijn). Ik wist niet wat ik zag, want echt voluit was ik nu ook weer niet gegaan. Desondanks dit record kon ik geconcentreerd wisselen: schoenen uit, bril op, helm vast en weg. Duatlonwissels zijn peanuts...

Ook in het fietsen werden we meteen op wat dalende hectometers getracteerd, ideaal om mijn fietsschoenen aan te doen. Daarna ging het meteen steil bergop waar ik meteen twee voorgangers bij de lurven had. Meteen werd ook duidelijk dat dit een parcours was waar je jezelf op moest tegenkomen want het was afwisselend een (paar) kilometer omhoog en omlaag. Op de eerste stukken moest je wel de grote plateau blijven rondkrijgen en dalend was het zaak om vooral in een hoog tempo te blijven zodat niemand uit de achtergrond kon terugkomen.

Na 10km kwamen we dan aan het echte bergje van het parcours: 800m bergop met een maximaal stijgingspercentage van 15%. De overgang van de grote plaat naar mijn 42-25 was brutaal en ik kon op geen enkel moment bijschakelen tot boven. Op de kam van de klim stijgt het dan nog een dikke kilometer verder en zag ik nog drie man voor mij rijden (iets te dicht bij mekaar volgens mij, maar ja). Daar moest ik nog naartoe, pepte ik mezelf op. En op de laatste lange hellende strook kon ik ze inderdaad voorbij fietsen. Net op het einde van het fietsen werd ik dan zelf door een atleet bijgehaald.

Terug in de wissel moest ik mijn eerdere opmerking over duatlonwissels meteen herzien, want ik was vergeten mijn schoenen terug open te zetten en in het gesukkel om mijn rechterschoen aan te doen, zag ik nog een achterligger passeren. Voorbijgestoken in de wissel, nog nooit gebeurd. Het tweede lopen was een aangepaste versie van het eerste rondje, met ongeveer evenveel hoogtemeters, alleen in half de afstand gepropt. Op de derde en voorlaatste klim zat ik echt dood en ging ik bijna niet meer vooruit toen de snelste loper van de dag mij terug voorbij snorde. Gelukkig was het niet ver meer en kon ik zonder al te veel problemen finishen in 1u04'05" op een 11de plaats. Meteen een knalprestatie en dat ondanks een mindere goede voorbereiding. Ik was werkelijk supercontent (eens ik terug op adem was althans).

Daarna meteen voor Joeri gesupporterd en die bleek zijn eerste duatlon bijzonder goed te verteren. Goede tweede wissel en meteen in een deftig ritme voor het tweede lopen. Hij kon ook nog een hoop atleten inhalen en finishte in 1u22", boven alle verwachtingen dus. Tweede keer op rij dat ik supercontent kon zijn, want dat betekende dat hij mijn trainingsschema's goed verteerd had. Belangrijker nog, hij was zelf tevreden en keek meteen uit naar zijn volgende uitdagingen in de duatlonwereld!

Tevreden atleet en tevreden coach dus. De dag kon niet meer stuk. En dat bleef ook zo, de rest van de dag doorgebracht met de familie (die terugwaren uit Berlijn), stukske Kuchen gegeten, genoten van het zonnetje, kortom superdagje. De rit naar huis kon ik voor de tweede keer in een week op een wolkje doen...

Snelheid is relatief

Met het oog op het nakende wedstrijdseizoen - zondag begin ik eraan - en vooral omdat duatlon toch een stuk onbekend is voor mij, testte ik afgelopen vrijdag de loopbenen over 5km. Op die manier hoopte ik zicht te krijgen op een degelijk wedstrijdtempo voor het eerste lopen. Traditioneel zal de eerste kilometer toch geweldig hard gaan om daarna in een haalbaar tempo te vallen. Daar ben ik op voorbereid, maar hoe hard is "te" hard?

Eerder arbitrair kwam ik uit bij 3'45"/km als wedstrijdtempo (omdat ik dat al wel eens gelopen heb over langere afstanden en omdat ik dit jaar behoorlijk loop, maar ook omdat ik nog niet zo veel snelheidswerk deed). Ik dus weg om 12,5 ronde op de piste te lopen, elk in 1'30". De eerste kilometer ging inderdaad te snel (3'33") maar ook daarna kon ik vrij vlot onder de 3'40" blijven om te eindigen in 18'07". Ik was nooit echt voluit gegaan, maar echt duatlontempo kan ik het ook niet noemen, tenzij ik in Mettmann een halve minuut aan mijn fiets wil staan hijgen.

Door gebrek aan veel wedstrijdervaring op de afstand is dat een dik PR. Ook Joeri deed de test en kwam ook al op een nieuwe besttijd uit. Ik dus op een wolkje naar huis want dat had ik niet echt verwacht. Echt lang heb ik toch niet gezweeft, want het afgelopen weekend werd er verschroeiend hard gelopen op de marathon. Zowel in London als Rotterdam finishte de winnaar onder de 2u06'. Dat komt neer op een 5km-split van onder de 15 minuten, 8 keer na mekaar!

Uiteraard dien ik mezelf niet te meten aan wereldtoppers in een discipline, maar het plaatst alles toch enigszins in perspectief. Ik denk niet dat ik het tempo van die mannen ook maar een kilometer kan volgen, terwijl ik als triatleet toch niet bepaald tot een onfitte categorie mensen behoor. En daardoor kom je toch weer tot de essentie van waarom je dit doet: om jezelf tot het uiterste te drijven en nieuwe barrières te doorbreken. Volgende barrière: de 18 minuten grens op de 5km, wie weet volgende zondag al...

Stageverslag: part three

Tot slot van de stageverslagen een vergelijkende studie tussen de recreatieve - alhoewel dat ook een rekbaar begrip is - triatleten, waartoe ik mezelf reken en de toppers waar caravangenoot Tine een voorbeeld van is.

Het belangrijkste verschil zit vervat in het opzet van de stages. Voor ons is het vooral een fietsstage, voor hen is het een totale stage. Waar iemand als Jeroen 700km fietste in de eerste week en slechts 3 maal zwom en liep, haalde Tine slechts 400km fietsen, maar ook 20km zwemmen en 60km lopen.

Voor het eerst probeerde ik ook een meer gebalanceerde aanpak op stage, met minder fietsen, maar hoewel ik - vooral in de eerste week - ook veel liep, slaagde ik er niet in om de drie sporten in evenredigheid te beoefenen. Dat was deels te wijten aan mijn gebrekkige voorbereiding. Daardoor was ik halverwege de stage al vermoeider dan ik wilde laten uitschijnen. Voor het eerst voelde ik ook echt dat het op was tegen het einde van de stage.

Anderzijds is dat een probleem dat zich al veel langer stelt. In een goede trainingsweek zal ik praktisch altijd slechts 2 van de 3 sporten echt goed getraind hebben. En dat is dus de belangrijkste les die ik meeneem uit deze stage, dat ik nog beter een balans tussen de drie sporten dien te vinden, met andere woorden, 3 keer zwemmen, 3 keer fietsen en 4 keer lopen. Dat wordt de focus van de komende weken...

Stageverslag: part two

In deel twee van mijn stageverslag wil ik het hebben over de uitschieters. De opvallende gebeurtenissen zeg maar, dingen die ik mij binnen een paar jaar nog zal herinneren.

Het grappigste voorval van de stage speelde zich af in de afdaling van de Tanneron. Door de passages van Parijs-Nice aldaar is de weg voorzien van een splinternieuwe asfaltlaag die uitnodigt om snel te gaan. Ik zat in een goed ritme en reed tegen de 60km/u toen ik een bordje van werkzaamheden zag staan. Automatisch zet je je wat rechter en vertraag je dus enigszins, maar ik was absoluut niet voorbereid op wat er na de volgende bocht zou gebeuren...

Net om die bocht stond een seingever die behoorlijk schrok van mijn verschijning (een fiets maakt niet veel lawaai op nieuwe asfalt), maar meteen in actie schoot. Hij sprong op het midden van de baan en maande mij luidruchtig aan tot stoppen. Ik dus alles dicht, op het randje van slippen aan, klaar om in alle talen te beginnen vloeken tegen deze idioot. Net op het moment dat ik stilstond en mijn eerste niet voor publicatie vatbare woord wilde uitroepen viel echter een 25-tal meter voor mij een boom dwars over de weg. De blik in mijn ogen moest totale verbazing en opluchting vertoond hebben, want de - plots niet meer zo idiote - seingever knikte met zijn hoofd alsof hij leek te vragen of ik nu begrepen had.

Een ploeg bosbeheerders was langsheen het traject de dode en gevaarlijke bomen aan het verwijderen zodat ze geen gevaar meer vormden voor het verkeer. Een efficiënt groepje mannen, want binnen de 2 minuten nadat de boom het wegdek raakte, kon alle verkeer terug door. Achteraf is dat dus best grappig, want ik denk niet dat mijn helm de vallende boom had kunnen tegenhouden...

De mooiste training was zonder enige twijfel wat ik de "foo fighters-extreme trail run" heb gedoopt. Om niet altijd dezelfde parcours te gebruiken trok ik de "petits maures" in, zonder te weten wat me te wachten stond. Dat werd echter al snel duidelijk toen ik na enkele kilometers op een rotsachtig wandelpad terechtkwam. Steil bergop - en soms ook weer af - op een pad dat je soms moest zoeken en waar lopen niet altijd mogelijk was. Na enkele kilometers zwoegen kom je dan op iets beter beloopbare paden en word je vooral getrakteerd op een schitterend uitzicht op het natuurgebied naast de camping en de kustlijn van St. Aygulf. Net op dat moment begon Dave Grohl aan Everlong en vroeg hij zich af "If everything could ever be this good again?". Het mannetje in de iPod deed het weer (misschien topic voor een andere blog?!).

Na iets minder dan een uur kom je dan boven op de Col de Bougnon en kon ik aan de afdaling beginnen. Daar heb ik dan maar wat tempokilometers in gelopen om mijn vermoeide benen wat specifieke training te geven. Zonder enige twijfel de mooiste training van de veertiendaagse. Spijtig dat ik ze niet kon delen...

Stageverslag: part one

De fietsstage in St. Aygulf zit er weeral een weekje op, hoog tijd dus om een verslag te schrijven. Ik was van plan om een dagelijks dagboek bij te houden en hier te posten, maar hoe langer de stage duurde, hoe minder ik effectief neerschreef en dus lijkt het mij beter om de highlights van de 2 weken te bundelen in een aantal thema's:

Eerste topic kan alleen maar het weer zijn.

Op enkele hier onder besproken uitzonderingen na, hebben we nog eens lekker weer gehad in la douche France. De zon was veelvuldig aanwezig en het aantal keer dat we met been- of kniestukken moesten rijden was op een hand te tellen, in tegenstelling tot het aantal namiddagen aan het zwembad. Ik ben dan ook de trotse eigenaar van streepjes op mijn armen en benen...

De rit naar het zuiden was nochtans al een hele beproeving, tot onder Dijon werden we getrakteerd op sneeuw, die soms zeer hevig uit de lucht kwam vallen. Menig ongeluk gezien, maar gelukkig zelf gespaard gebleven.

En alsof we nog niet genoeg wit spul gezien hadden onderweg, werden we de eerste rit getrakteerd op een sneeuwstorm in de afdaling van de Bourigaille. Niemand was daar echt op voorbereid kleidingsgewijs, dus werd er zelfs even geschuild in een lokaal bushokje.

Verder beperkte de neerslag zich tot een dag hevige regens. En dat hebben we geweten. Nog nooit zo nat geweest op de fiets, er stond letterlijk water in mijn schoenen. Spijtig genoeg heb ik toen aan den lijve moeten ondervinden dat water en elektronica niet samengaan, want zowel mijn iPhone als mijn hartslagmeter zijn tijdens dat ritje naar de eeuwige jachtvelden verhuisd. Vooral aan dat eerste toestel was ik nogal gehecht en kon ik me wel voor het hoofd slaan dat ik mijn regenjasje niet tijdig heb aangedaan.

Tenslotte werden we nog twee dagen getrakteerd op snoeiharde Mistralwinden, zo erg dat ik een nacht gedacht heb dat de caravan op het punt stond op te stijgen. Op de fiets is zoiets natuurlijk ook niet echt aangenaam te noemen, op sommige momenten leek het alsof we letterlijk achteruit werden geblazen. Maar gelukkig had Mr. Blowhard er na een aantal dagen al genoeg van en konden we de rest van de stage genieten van aangenamere windsnelheden.

Inventaris revisited

Zelfde parcours, zelfde vroege tijdstip, alleen geen weekend, maar gewone woensdag. Geen van vorige keer beschreven fenomenen waren veelvuldig aanwezig, behalve de zatlap...

Blijkbaar past de dierenwereld zich aan aan het tempo van de mens, want van katten, konijnen, eenden en andere vogels was quasi geen sprake. Half zeven tijdens de week is dus een heel ander gegeven dan tijdens het weekend. Het aantal auto's met halfwakkere zielen die zich naar hun werk sleurden was ook exponentieel veel groter.

De mens, of beter een subgroep van de mens, met name de zatlappen hebben lak aan die humane kalender. Zij zuipen zich ongeacht de dag vol en verschijnen dan - in dit geval luidkeels "zingend" - op mijn weg naar een betere conditie.

Ik vraag mij af hoe zij mij percipiëren...

Decompressie

Typisch, alleen zo kan ik het beschrijven. De onderwijsbeurzen zitten erop, ik haal opgelucht adem en merk dat ik ziek begin te worden. Iedereen kent het wel, je laat jezelf niet toe om ziek te zijn zolang er een drukke, belangrijke periode bezig is, maar eens je stoom aflaat naderhand, riskeer je een terugval.

Gisteren kwam ik thuis en voelde ik me echt niet super. De long run maar meteen geschrapt, ook al vanwege het hondenweer. Maar toen ik enkele uren later rechtstond om te gaan zwemmen, merkte ik dat er meer aan de hand was. Direct beslist om een preventieve rustdag in te bouwen, in de hoop dat ik het alsnog de kop kan indrukken.

Voorlopig lukt dat nog enigszins, maar ik zal toch maar extra vitamines en mineralen in de vorm van fruit en groenten innemen. Hopelijk kan ik dan straks terug de draad oppikken en een rustig loopje gaan doen.

Tempo

Tempo #1
Vermits het wedstrijdseizoen voor de deur staat (nog 7 weken) begint stilaan de tijd te komen om specifieke dingen te trainen. Een van de objectieven die ik mezelf oplegde was om beter te lopen, dus moet een mens leren wedstrijdintensiteit aan te kunnen. Vandaar dat ik een wekelijkse temporun plan (minidoel #3, kunnen jullie nog volgen?). Zondagmiddag stond de eerste op het programma en ik had het geluk dat Jeroen ook net wilde lopen. Wij dus naar de piste om 2x10' aan 1'30"/ronde te doen. Ondanks de strakke wind, die er eigenlijk een halve ronde hard, halve ronde cruisen van maakte, haalde we vlot die doelstelling. 2700m voor de twee intervallen is echt beter dan verhoopt.

Misschien is het door het gebrek aan fietsen, misschien gewoon tijdelijk, maar mijn loopcapaciteiten zitten op abnormaal hoog niveau in vergelijking met de trainingsarbeid die ik er al instak. Ik kan alleen maar hopen dat ik die lijn doortrek. Beter gezegd, ik kan alleen maar hard blijven werken aan dat lopen en ervoor zorgen dat ik die tempo's kan doorzetten in wedstrijdsituaties.

Tempo#2
In de namiddag bekeek ik op mijn gemak de wedstrijdkalenders van het komende triatlonseizoen, bedoeling was om reeds voor een aantal wedstrijden in te schrijven. Kwestie van er vroeg bij te zijn. Wat blijkt, Geel is reeds volzet!!! Vorig jaar heb ik me daar ongeveer 2 weken op voorhand voor aangemeld en nu alles vol. Het lijkt een trend te worden die komt overgewaaid uit de Verenigde Staten. Ook de 20km van Brussel zat op 3 dagen vol. Uithoudingssporten zijn populair en triatlon ontsnapt niet aan die evolutie.

De amateuristische organisaties van triatlonclubs allerhande zullen dus ook hier op termijn moeten plaats ruimen voor organisaties van professionele evenementenbureaus. Enkel die kunnen op zo'n grote schaal wedstrijden organiseren met meer dan 300 deelnemers. Dat zal uiteraard te voelen zijn aan de prijzen van het inschrijvingsgeld. Ik zal de komende dagen maar tempo inbouwen bij het inschrijven in wedstrijden voor dit seizoen.

Inventaris

Tsjirpende vogels (onbepaald, aantal onbekend), vijftien bomen in bloesem , een overstekende kat, twee konijnen, een bonte specht (en ja, de ornitoloog in mij herkent dat beest), een tiental eenden, twee bekvechtende eksters, drie kraaien (of raven, toch niet zo'n schitterende ornitoloog), vier rode lichten, 3 groene, 1 zatlap. En dat allemaal in een vetloopje van acht kilometer om 7u zaterdagmorgen. Soms kan het leven van een triatleet wondermooi zijn...

Energy drain

Gisteren dompelde ik me weer onder in 4000 laatstejaars secundair onderwijs tijdens de laatste informatiebeurs van het jaar. En dat blijkt een vermoeiende bezigheid te zijn. Lawaai en heel veel dezelfde vragen (wat logisch is natuurlijk) zuigen de energie zo weg uit uw lijf. Dat is niet alleen hun schuld hoor, de accomodatie is veel te klein, waardoor lawaai en slechte luchtkwaliteit toenemen.

Al bij al kwam ik dus doodop thuis gisterenavond en miste ik meteen een geplande looptraining. Ik denk niet dat ik tot het einde van de straat zou geraakt zijn. Enkele uren later wel naar de zwemtraining getrokken en dat heeft zoveel deugd gedaan dat ik me toch afvraag of ik die looptraining niet had moeten doen. "No use crying over spilled milk" zeggen ze in het Engels, dus zal ik daar verder maar niet over inzitten.

Goed nieuws gekregen, Rutger heeft mij in de Quelle Challenge France binnengekregen, dus mijn wedstrijdkalender is niet langer onder voorbehoud. Nog 11 weken scheiden mij van het eerste hoofddoel van het jaar. Tijd dus om mijn schema om te bouwen tot die datum en ervoor te zorgen dat ik in goede doen aan de start kan komen.

De zwemtraining zelf verliep ook (weeral) meer dan goed. Ik heb mijn jaarlijkse zwemklik gemaakt. Een tiental trainingen heb ik nodig om de normale trainingsafstand in mijn armen te krijgen en echt te verbeteren. Eens ik die kaap gerond heb, gaat het nog eens zoveel trainingen elke keer significant beter. Daarna wordt de winst uiteraard steeds kleiner, maar ik ben hoopvol om opnieuw mijn zwemniveau van een aantal jaren geleden terug te vinden.

En zo was het dat mijn van energie beroofde lijf, na de training plots weer boordevol van het goedje zat. Ik kijk dan ook al uit naar de tempolooptraining van vanavond. Twee blokken van 10min aan wedstrijdtempo zullen er wel afkunnen. Vreemd genoeg (ik heb te weinig kilometers in de benen) lukt lopen ook al wonderwel, mijn long run tempo ligt zelfs aan de hoge kant. Hopelijk kan ik die progressiecurve ook mooi doortrekken en dan zit die perfecte triatlon er nog wel eens in...