Ironman day

Eindelijk een wedstrijdverslagje. In de welverdiende vakantie achteraf bleek geen tijd meer over om mijn blog even aan te vullen. So here goes:

Ironman day begon om 4 uur, met een heel raar gevoel. Van zodra ik mijn ogen opendeed overviel mij het gevoel dat ik niet klaar was. Even schrikken toch, de vorige keer had ik ondanks het feit dat het de eerste was een rustig gevoel - ik was er klaar voor. Nu niet dus. Dat beloofde...

Toch maar zo goed mogelijk mijn voorbereiding afgewerkt. Ontbijten en een laatste check van de transitiezak. Dan naar de wedstrijdsite. Wel grappig om de laatste feestvierders nog naar huis te zien waggelen als je zelf op het punt staat een ironman te doen.

Eens aangekomen snel een laatste check van de fiets en mijn wissel in orde gemaakt. Daarna nog even ontspannen en al snel was het tijd om mijn wetsuit aan te doen. Nog snel een kus van Daniëlle en naar de startzone. Die was tegenover drie jaar geleden verdubbeld in breedte. Ik vreesde al voor de trechter aan de eerst boei.

Het gevoel aan de start van een ironman is met niets te vergelijken. Geen competitief gedoe en geduw, maar gewoon 1900 atleten die verdomd goed weten hoe hard ze hier voor gewerkt hebben en die mekaar het beste wensen. Geweldig!

Vijf minuten na de profs mochten wij aan onze lange dag beginnen. Amai, wat een wasmachien! Niks trechter aan de eerste boei, meteen alles op een hoopje en dat resulteerde in een serieus pak (ongewild) slaag. De zon kwam op recht voor ons en vermits ik geen steek zag, volgde ik zo goed mogelijk het pak. Vanaf de tweede boei terug naar de kant kon ik echt profiteren van een goed groepje.

Het keerpunt rond het eiland bleek veel te smal voor onze groep en we werden dan ook in verschillende kleinere groepjes uiteengeslagen. Op de terugweg naar de eerste boei kregen we te maken met stroming die deed afdwalen naar links. Laat dat nu net de kant geweest zijn waar ik lag. Resultaat: nog eens iedereen over mij heen en een tweede pak slaag.

Uiteindelijk redelijk op schema uit het water in 59'35" zonder dat ik echt moeite had gedaan. Snel naar de fiets en meteen weg. Dat was het eerste moment van de dag waar ik het gevoel had dat alles in zijn plooi zou vallen. Na 2,5km hoorde ik in een inhaalbeweging het gevreesde "psht" van een lekke tube. De blik op die kerel zijn gezicht sprak boekdelen!

Het eerste deel van het fietsparcours in Zürich is vlak en dat heb ik geweten. Al snel raapte ik betere zwemmers op en die nestelde zich allemaal mooi in mijn wiel. Na 10km had ik al een groep van 25 man in mijn wielen hangen. 5km later kwam er gelukkig een scheidsrechter waardoor er tenminste op 7 meter gereden werd, maar ze zaten daar toch maar mooi te genieten van mijn hard labeur. Hoeveel "laatste" waarschuwingen ik gehoord heb, weet ik niet meer, maar naar mijn mening mocht er iets doortastender opgetreden worden.

Gelukkig zitten er genoeg obstakels in het parcours om de schifting te maken en op een vijftal man na kon ik iedereen afschudden op de eerste klim. Snel de bijtrapafdaling naar Egg en meteen aan het tweede klimluik begonnen. Ook daar nog wat volk opgeraapt en met een goed gevoel kon ik terug richting meer. Op de razendsnelle afdaling (94km/u) stonden een tiental scheidrechters te kijken of de "no aerobars" regel werd toegepast. Alsof iemand zo zot zou zijn...

Heartbreak hill was net zoals drie jaar geleden weer kippenvel van beneden tot boven. Op een heikel moment na, in de haarspeldbocht naar rechts steek ik iemand langs links voorbij op het moment dat hij beslist van rechtdoor te rijden. In mekaar gehaakt en alle moeite van de wereld moeten doen om recht te blijven. Sommige mensen maken het zichzelf wel heel moeilijk. Het steile stuk van 17% stond weer vol en ik kon enkel bovenkomen met een brede glimlach op mijn gezicht, wat een rush!

Snel mijn tweede bus voeding gekregen van Daniëlle en op weg voor nog een rondje. Ik was goed aan het drinken want al snel moest ik plassen. Dat zou toch moeten wachten tot in de afdaling naar Egg. Verder was de tweede ronde eerder "uneventful". Ik reed 90% van de tijd alleen en daar was ik blij om. De ironman is tenslotte een wedstrijd tegen jezelf.

In het begin van de derde ronde kwam er mij iemand voorbijgeraasd op impressionante wijze. Zijn rugnummer las Laurent. Zijn kuiten leerde mij dat het om Jalabert ging. Geen haar op mijn hoofd die er nog maar aan dacht om te volgen. Hij zou uiteindelijk in 4u38' binnenkomen, oftewel 38km/u rijden. Niet slecht voor een "age grouper" ;-)

De derde ronde kon ik vlot mijn tempo blijven volhouden, maar vanaf kilometer 150 begon mijn houding op de fiets lastig te worden. Vermits ik niet trager reed uit mijn beugels heb ik laatste stuk maar zo gereden. Eten lukte ook niet echt meer, maar ik wist dat ik nog energie nodig zou hebben.

Uiteindelijk rondde ik mijn fietsproef af in 5u08', net boven de 35km/u. Dat was een kleine 7 minuten sneller dan mijn schema. Goed bezig dus. Weer goed gewisseld en meteen op pad voor de resterende 42km. Ik vond direct een goed ritme en passeerde de eerste ronde een tiental atleten. Toen kreeg ik af te rekenen met krampen in mijn buikje en een pitstop drong zich op. De paar minuten die ik daar verloor zijn van goudwaarde gebleken, want daarna kon ik terug "soepel" (alles is relatief he) lopen.

Mijn doel om onder de 10 uur te finishen was nog steeds haalbaar en vanaf de derde ronde maakte ik menig rekensommetje om te zien of ik nog op schema lag. Na 26km kreeg ik het even lastig, de gebruikelijke wandelpauze door de langste bevoorading bleef maar duren. Uiteindelijk deed de teleurgestelde blik van een van de menige volunteers mij terug in looppas vervallen en ik was door mijn zwartste gat heen.

De laatste ronde was lastig, maar tegelijk supermooi omdat ik wist dat ik mijn doel ging halen. De marathon in een ironman is dus vooral mentaal zwaar, anders kan ik mijn versnelling niet verklaren.

Pas helemaal op het einde komt het echte genieten als je na de turnaround de finish chute in mag lopen. Honderden zotte Zwitsers die de longen uit hun lijf schreeuwen, begeleidende cheerleaders die je naar de finish loodsen en het verlossende getsjirp van de chipmat. Ik was weer een ironman!!! Na een marathon van 3u44' finishte ik als 131ste in 9u55'12".

Ik kan alleen maar supercontent zijn met die tijd. Ik ben een sub-10 uur ironman, ondanks de Leuvense vaartbacterie. Voor Hawaii weeg ik nog net te licht. En als ik eerlijk ben, had dat ook zo geweest zonder ziekte. Mijn lopen is nog niet competitief in vergelijking met mijn zwemmen en fietsen. Ik weet dus waar ik aan moet werken.

Muchas gracias uiteraard aan Queen Dani, maar ook aan Jef en Annie voor de fysieke steun. Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel deugd een bekend gezicht kan doen tijdens de marathon. Ook een dikke merci aan iedereen die vanop het thuisfront gevolgd heeft en ons overstelpte met sms-jes en e-mails!