Sick days

Lap, de eerste onderbreking wegens ziekte is al een feit. Sinds vorige week zit ik met een stom virus dat maar niet van buigen wil weten. En daardoor heb ik een aantal dagen moeten "brossen" op training. Maar woensdag had ik er genoeg van en ben ik terug in gang gevlogen. Ondertussen zitten mijn eerste back-to-back zwemdagen erop en mijn armen hebben het geweten. Die stijfheid in armen en schouders zorgt er wel voor dat ik de eerste vooruitgang kan voelen en ook de lange weg die nog voor mij ligt opnieuw juist kan inschatten.

Paniek over dat ziek zijn is er gelukkig nooit geweest. Het is uiteindelijk nog maar december, tijd genoeg om mij deftig te prepareren voor Lake Placid. Maar prettig is het allesbehalve. Uiteindelijk is een van de hoofdbedoelingen van mijn eerste base-weken om - naast uithouding opbouwen - gewend te geraken aan gestructureerd trainen op een dagelijkse basis.

Uit een eerlijke analyse van mijn vorige Ironmans is namelijk gebleken dat ik eigenlijk aan de lage kant van het trainingspectrum zat. En met het oog op een gooi naar kwalificatie, kan ik daar maar beter verandering in brengen. Zo'n verplichte break wegens ziekte gooit dan meteen roet in het eten en daarom vond ik het vervelend. Maar ondertussen ben ik weer vertrokken en kijk ik al uit naar de rest van het trainingsblok. Met de vrije periode tussen kerst en nieuwjaar kan ik meteen een eerste stagemoment inlassen. Bring it on!!!

Aangenaam verrast...

...ben ik na de eerste test van het nieuwe seizoen. Om niets te missen van de clash tussen Pepijn en Jeroen reserveerde ik een plaats op de eerste rij; midden in de wedstrijd. Op het einde van mijn eerste trainingsblok van 3 weken kon een testje geen kwaad dacht ik. Gewoon, zonder verwachtingen starten en proberen zo lang mogelijk, zo hard mogelijk lopen.

En ik moet zeggen dat het resultaat van deze test beter uitviel dan verwacht. In 3 weken tijd had ik wel elke week een long run en een korte pistesessie gedaan, maar of ik al 16km voluit kon gaan, zou nog moeten blijken.

Na een hectische voorbereiding en start zaten we meteen in een ritme en het aanzienlijke deelnemersveld dunde snel uit. Zo erg zelfs dat ik na minder dan 3km enkel Pepijn nog bij mij in de buurt had. De kopgroep van ongeveer een man of 10 was weg en ook achter ons viel een relatief groot gat. Net voor halfweg hoorde ik het "pitter-patter" van Pepijn niet meer en stond ik er dus nog een hele tijd helemaal alleen voor.

Aan de hand van mijn Garmin kon ik mijn exacte kilometersplits aflezen en merkte ik dat ik vanaf kilometer 12 toch wat trager begon te lopen. Het verwachte gebrek aan uithouding dus. Maar desondanks kon ik blijven doorzetten en kraakte ik nooit echt. Enkel de laatste kilometer, waarin nog 2 man passeerde, was er te veel aan. Van aanpikken was geen enkele sprake, overleven was de boodschap.

Redelijk leeg kwam ik over de streep in 1u02'35". Wat mij sinds vorig jaar opvalt, is dat ik steeds vaker echt vooraan in dit soort wedstrijden finish. Uiteindelijk stelt dat niet zoveel voor, maar het is altijd een beetje een "moral-booster".

Deze week volgt een rustweek met inspanningstest op de fiets. En daarna kunnen we aan het tweede trainingsblok beginnen. Op dit moment ziet het ernaar uit dat de Eindejaarscorrida in Leuven mijn volgende wedstrijd wordt.

The Clash

Afgelopen zaterdag was het zover! Na alle trash-talk van de afgelopen weken stond eindelijk de langverwachte tweestrijd tussen Jeroen en Pepijn op het programma. Plaats van het slagveld: de natuurloop in Lier. Over 10 mijl zou beslist worden wie over de snelste benen beschikt, een actief triatleet in training of een rockster in wording met een duatlonverleden.

Opvallende vaststelling: vlak voor de wedstrijd was er plots geen sprake meer van verbale oorlogsvoering. De zenuwen voor de start zeker? Enkel een kleine sneer over Jeroen zijn overdaad aan kledij kon er nog snel af.

Zoals zo vaak met "top-affiches" en andere gehypte sportevenementen was er eigenlijk nooit sprake van een clash. Van bij de start vielen beiden in een tempo, Jeroen als een pijl uit een boog mee met de kopgroep, Pepijn iets verstandiger binnen zijn wedstrijdplan, in de hoop dat Jeroen zou stilvallen. De keuze van de ratio haalde het deze keer echter niet, want Jeroen viel niet stil en zette een schitterende 58'28" neer, goed voor een 9de plaats. Pepijn had 5 minuten meer nodig voor zijn 16km, wat nog altijd goed is voor een tempo boven de 15km/u.

Meteen na de wedstrijd waren de protagonisten van "The Clash" ook nog heel lief voor mekaar. Allebei toch diep gegaan, of is de woordenstrijd achteraf pas losgebarsten? Ik kijk in ieder geval al uit naar het privé-concert dat Jeroen hiermee gewonnen heeft...