Late night tempo

Vrijdagavond, net thuis van het werk en het immer gekende "bweuh-gevoel" (you know what I mean) had zich weer meester van me gemaakt. Ik geraakte niet buiten en de aantrekkingskracht van de zetel was te groot. Maar ergens tijdens X-men 3 (het zal de niet altijd subtiele boodschap dat je moet gaan voor wat je gelooft geweest zijn) kreeg ik een aanval van berouw, niet trainen was geen optie.

Dus trok ik alsnog mijn loopschoenen aan om half elf en vertrok ik naar de piste (de enige plaats waar je in het donker op een zachte ondergrond kan lopen). Blijkbaar reageer ik zoals een renpaard dat een renbaan ziet, want meteen maakte een drang om wat te versnellen zich meester van mij. Dan maar 4km "als-mijn-dag-fantastisch-gaat-brasschaat-tempo" ofwel 4'/km. Maar na de eerste kilometer versnelde ik nog een beetje en de laatste kilometer van de tempoblok ging in 3'32".

Onderweg naar huis kreeg ik de perfecte setting op de berg voorgeschoteld: 2 meisjes op 50m voor mij en nog eens 50m daarvoor een drietal mannelijke fietsers. "Daar kan ik nog naartoe" maakte het brein de benen wijs en zo geschiedde. Moe maar voldaan kon ik toch nog een training bij in mijn log neerschrijven.

Drup, miezer, drash, zonneschijn...

... het zou een verloren gewaand gedicht van Van Ostaeyen kunnen zijn (al geef ik mezelf dan wel heel veel credit), maar het is een superkorte beschrijving van de donderdagtraining. Jeroen en ik hadden afgesproken om samen onze lange duurloop te gaan doen. Ik was letterlijk 3 passen uit de deur of de eerste druppels vielen uit de hemel. Naar het einde van de straat toe zat ik in een miezerbuitje en toen Jeroen en ik mekaar uiteindelijk vonden (liep een beetje verkeerd) was het goed en wel aan het drashen (excuseer voor het dialectwoord, maar in het equivalent in Algemeen Nederlands zou volgens mij douchen zijn). Kletsnat waren we toen we uiteindelijk in het bos aankwamen en konden genieten van enige verschuiling onder het groene bladerdek. Eens we terug de bebouwde wereld betraden had het weerspectrum zich weer helemaal omgeslagen en scheen de zon op volle kracht. Dit is Belgisch zeker? Enkele seizoenen in 19km...

Afzien voor aardbeien

Afgelopen zondag deed ik samen met Jeroen mee aan de Aardbeijogging in Wezemaal. Ik deed daar al eens mee in een ver verleden en herinnerde mij naast het zware parcours enkel dat je een bakje aardbeien kreeg aan de finish. Daar kan een mens zich al eens moe voor maken op een luie zondag, toch?!

De bedoeling was om 's morgens mee te gaan fietsen en dan in de namiddag (startuur was pas 4u) nog eens volle bak te gaan. Maar dat draaide anders uit, de vermoeidheid waar ik al een paar dagen last van had, overmeesterde mij helemaal zondagmorgen en ik besloot dan maar om uit te slapen. Het was blijkbaar nodig, want ik kan me niet meer herinneren hoe lang het geleden was dat ik nog eens tot na 10u in mijn bed lag.

Het werd meer en meer een luie zondag, ik had mijn trainingsplan al helemaal omgegooid naar een lange duurloop, tot Jeroen belde om te vragen waar die aardbeijogging precies was. Dus toch maar naar Wezemaal...

Rustig opgewarmd en vooraan plaatsgenomen. Het begint met 2 vlakke ronden van 1,5km om het veld uiteen te ranselen alvorens in het bos te duiken. Liefst drie keer moet je daar over een lange, zware helling. Jeroen en ik hingen nog aan de kopgroep toen we voor het eerst omhoog moesten, maar daar ging het tempo (in werkelijkheid waarschijnlijk eerder de intensiteit) serieus de hoogte in. Meteen na de eerte klim volgt een afdaling en alweer een klim. Ondertussen was Jeroen opgerukt naar de tweede plaats en bengelde ik nog steeds in 12de positie achteraan het groepje. Op die 2de klim heb ik me vergallopeerd en was de wedstrijd voor mij over. Het werd een ware calvarietocht in de hitte. Een na een kwamen enkele lopers terug uit de achtergrond en het enige wat ik kon doen was gewoon blijven afzien en ze laten passeren. Snelheid zat er niet meer in mijn benen...

In de laatste honderden meters begon ik letterlijk zwarte vlekken te zien en vreesde ik zelfs even dat ik tegen een afsluiting zou lopen. Uiteindelijk finishte ik als 22ste, niet fantastisch als je na 4km nog voor de top-10 meedoet. Ik was echter supercontent dat ik zo blijven afzien ben en werkelijk voor elke meter gestreden heb. Dat was al lang geleden, zeker in het lopen.

Na ettelijke uithijgminuten kwam Jeroen mij opzoeken en vertelde hij me dat hij 2de geworden was. Schitterende prestatie natuurlijk, en moest hij geweten hebben waar hij zat, denk ik dat hij zelfs gewonnen had. Die kerel is werkelijk super goed bezig. In Niederbronn was hij al uitmuntend (top-25 op 1000 deelnemers!), maar nu mocht hij echt het podium op. Hopelijk kan hij zijn vorm nog enkele weken aanhouden voor Brasschaat en daar weer knallen. Dat de profs dan maar oppassen. Zeg dat ik het gezegd heb...

Seingevers in een nieuw licht...

Tijdens de halve triatlon van Leuven mocht ik dagje in de schoenen van een seingever staan. Onze club organiseerde en dus werden alle beschikbare leden ingeschakeld op allerlei plaatsen. Er was nog een seingever tekort op een belangrijk kruispunt waar zowel het fiets- als loopparcours passeerde en dus werd ik daar afgevaardigd. Vanwege de lokatie van het kruispunt kreeg ik de assistentie van een politieagent (of was het omgekeerd?). En dat is nodig gebleken...

Ik moet eerst en vooral opmerken dat de meeste mensen het nieuws dat ze tijdelijk niet door konden uiterst rustig opnamen en er geen probleem van maakten dat ze een klein ommetje moesten maken. Het is zoals zo vaak de "luidruchtige minderheid" die voor problemen zorgden en mijn respect voor vrijwillige seingevers deed versterken.

Blijkbaar is empathie of inlevingsvermogen een vervlogen kwaliteit aan het worden, want bij het horen van de uitleg dat er een triatlon bezig was en dat de weg gedurende een halve dag verkeersvrij zou zijn, kreeg ik de meest belachelijke verwijten en excusen naar mijn hoofd geslingerd, meestal begeleid door enkele niet voor publicatie vatbare woorden.

Op zo'n momenten vraag ik mij af hoe het kan dat in een samenleving als de onze, waar iedereen dagelijks met SMS en e-mail bezig is, elementaire communicatie tussen twee mensen zo stroef kan lopen. Eens de boodschap overgekomen was, bleek dat slechts bij de helft daadwerkelijk ook nog eens geregistreerd te zijn, want zonder de aanwezigheid van bovenvermelde politieagent zou ik een aantal mensen gewoonweg niet tegengehouden hebben.

Opvallend daarbij is zeker dat de ergste gevallen stuk voor stuk wielertoeristen bleken te zijn (vanaf een bepaald uur konder er wel geen auto's meer tot bij ons geraken, waardoor die categorie wegvalt). Net van die mensen verwacht je toch enig begrip voor een sportmanifestatie.

Kortom, de volgende keer zal ik proberen om niet alleen mijn dankbaarheid aan de algemene vrijwilligers op wedstrijden kenbaar te maken, maar ook aan de seingevers die hun zich in hun vrije tijd gratis ter beschikking stellen zodat wij onze favoriete hobby kunnen beoefenen. Ik verwacht van iedereen hetzelfde...