Zondag was het zover, de langverwachte start van mijn seizoen. En ik heb hem niet gemist! Alhoewel ik vooraf getekend had voor een plaats dichtbij de top-20, ben ik niet onverdeeld gelukkig over mijn 21ste plaats.
De bedoeling van deze wedstrijd was expliciet om de fietsconditie te testen. Na de fietsproef was mijn wedstrijd eigenlijk afgelopen en ging ik proberen om te lopen naar best vermogen. Ik besefte namelijk maar al te goed dat ik daar tekort ging komen. Al mijn looptrainingen zijn totnogtoe gericht op uithouding en in het beste geval krachtuithouding, maar geen pure snelheid. Alles in de buurt van 15km/u was goed.
De wedstrijd dan: ik kwam ongeveer als 30ste uit het water in het tweede pak. Daar was ik content mee, want ik had gewoon technisch snel gezwommen. Heel de tijd gelet op mijn hoofdpositie en doorhalen dichtbij de middellijn. De wissel verliep ook goed, enkel dat verdomde pak over mijn enkel krijgen zorgt elke keer voor frustraties.
Op de fiets meteen een hoog tempo gezocht. Ik raapte al snel de eerste enkelingen voor mij op. Op het lange rechte stuk zag ik voor mij een groep van een 15-tal atleten rijden. Het moet gezegd, de niet-stayer regels werden gerespecteerd. Een verfrissende vaststelling. Het was meteen erop en erover. Tot mijn verbazing bleef niemand in mijn wiel plakken en reed ik meteen een mooi gaatje bij mekaar. Vlak voor dat groepje reed Jeroen, maar ook hij liet me al snel rijden (later bleek dat een goede beslissing te zijn).
Ik had eigenlijk geen idee van mijn plaats. Achteraf bekeken had ik moeten beseffen dat ik redelijk vooraan zat, vermits ik een halve ronde lang niemand voor mij zag. De tweede ronde kon ik het tempo zelfs nog opdrijven en reed ik een groepje van een man of vijf voorbij. Hetzelfde scenario voltrok zich, niemand die langer dan een minuut kon aanklampen. Misschien zat mijn strategie daar voor iets tussen. Rutger had mij na de Ironman in Arizona een goede tip gegeven: passeer iemand altijd volle bak zodat de goesting om te volgen hem meteen ontnomen wordt. Ik kan bevestigen dat die strategie werkt.
In de laatste ronde passeerde ik eerst ploeggenoot Steve Aernout die als derde uit het water gekomen was. Ik riep hem nog snel wat aanmoedigingen toe, maar of hij er veel van gehoord heeft weet ik niet. De laatste keer op het lange rechte stuk naderde ik twee atleten. Een daarvan bleek Hans Moonen te zijn, toch geen sukkelaar. Op dat moment besefte ik pas echt dat ik goed bezig was. Het is nog niet dikwijls gebeurd dat ik zo'n adrenalinerush krijg in een wedstrijd. Ik vond het eigenlijk spijtig dat het fietsonderdeel bijna voorbij was.
Toen ik de wisselzone binnenreed hoorde ik pas hoe goed ik gefietst had. In de woorden van de speaker: "Op de achtste plaats een atleet die we hier niet echt verwacht hadden, Tim Peeters van TDL. Na een fenomenale fietsprestatie komt hij hier binnen op 5 minuten van leider Thierry Verbinnen.". Nog nooit zoveel kippenvel gehad in de transitiezone. Dat gevoel werd nog versterkt door het gebrek aan fietsen in de wissel.
Als je 8ste ligt in een wedstrijd kan je natuurlijk niet anders dan alles geven tijdens het lopen. Ik meteen volle bak vertrokken. Dat heeft welgeteld 1km geduurd. Toen sputterde het systeem tegen en kon ik niet meer diep gaan. De benen wilden wel, mijn ademhaling en hartslag zaten nog op normale niveaus, maar voor de een of de andere reden was de coördinatiefunctie van mijn hersenen naar mijn spieren verstoord. Al snel kwamen een aantal mensen mij voorbij, maar na de eerste ronde lag ik nog mooi 11de. Toen kwam Jeroen terug uit de achtergrond en die passeerde mij vlot. Hij werd uiteindelijk knap 13de! De wedstrijd duurde 2km te lang, want daar kwamen nog 6 atleten mij voorbij, waardoor ik nog net uit de top-20 viel.
Alhoewel ik enigszins ontgoocheld ben over mijn loopproef, moet ik eigenlijk gewoon heel tevreden zijn. Ik reed rond aan 40km/u, enkel Thierry en uiteindelijke winnaar Michael De Wilde reden sneller. Achteraf bleek dat ik exact even snel gereden heb als Koen Hoeyberghs! Gezien zijn palmares kan ik dat nog altijd amper geloven. Het zwemtempo dat ik hier aanhield, kon ik ook nog vlot 2 à 3 keer volhouden, dus dat ik ook veelbelovend.
In de komende 3 weken lag sowieso extra nadruk op het looponderdeel, ik moet dus nog lang niet panikeren. Concentreren op het positieve en leren uit de dingen die beter moeten. Volgende test binnen drie weken: 1/2 van Leuven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten