Random observations

Ik zit in de laatste trainingsweek van mijn eerste trainingsblok. En ik snak stilaan naar een rustweek. Het systeem is terug wakker geschoten met een schok en daarom is een beetje rust welgekomen.

Volgens mij zit het winterweer er ook voor iets tussen. De kou zorgt ervoor dat je extra energie verbruikt alleen al om een beetje op temperatuur te blijven. Verder brengt de tijd van het jaar nog een bijkomend probleem met zich mee, namelijk het aantal beschikbare uren daglicht neemt nu echt zienderogen af. Gisteren werd ik verrast door de vallende duisternis tijdens een fietstraining. De afstand Wijgmaal-Leuven is niet meer te overbruggen in de tijd dat het daglicht naar schemer gaat. Misschien moet ik toch maar eens lichtjes aanschaffen voor mijn fiets.

Nog een nadeel aan het weer tijdens deze tijd van het jaar is dat je makkelijk 3 keer zo lang bezig bent om klaar te geraken voor fietstrainingen. De hoeveelheid extra kleren die je moet aandoen is zo enorm dat je niet anders kan dan vroeger te beginnen met alles aan te doen. Tijdens een training zelf, heb ik gelukkig geen last van de extra lagen en als ik zeg dat ik al uitkijk naar de eerste korte broekenrit is dat dus vooral voor de bespaarde tijd voor en na een training. Want ook achteraf ben je langer bezig en heb je meer plaats nodig om alles te laten wassen en/of drogen.

Ik voel na bijna 3 weken dat de conditie aan het stijgen is. Dezelfde hartslagen leveren snellere tempo's op dan enkele weken geleden. Anderzijds is mijn gevoelstempo trager geworden. Waar ik enkele weken nog rond de 4'45"/km als "normaal" tempo haalde, loop ik nu instinctief reeds een stukje trager. Ik wen dus blijkbaar aan de opgelegde hartslagzones en ga dat normaal vinden.

Voorlopig slaag ik er goed in om de opgelegde doelstellingen te halen. De frequentie van het aantal trainingen ligt al hoger dan tijdens vorige seizoenen en momenteel breng ik mezelf daar nog niet mee in problemen. Het standaardschema dat ik nastreefde (zie vorige posts) krijgt stilaan vorm en ik ben vast van plan om me daaraan te houden zodat ik op 26 juli aan de start kan staan zonder dat ik me enig verwijt kan maken.

Een watt is een watt

Gisteren was het St. Ve, oftewel de stichtingsdag van de Vrije Universiteit Brussel. En hoewel ik mijn alma mater een zeer warm hart toedraag, krijg ik het niet bepaald warm noch koud van die dag. Het is een vrije dag, wat me toeliet een eerste dubbele trainingsdag in te lassen. In de voormiddag stond een fietstraining met Rutger op het programma. 's Avonds volgde dan nog de zwemtraining van TDL. En mijn lijf heeft het geweten...

Bij het afspreken voor de fietstraining zei Rutger dat we 90km gingen rijden. Dat waren er 10 meer dan op mijn planning stonden, maar anderzijds zag ik er geen graten in. Ik was echter een ding vergeten. Rutger traint op een andere manier dan de meeste triatleten. Vermits hij beschikt over een SRM-systeem kan hij een constant wattage trappen - wat eigenlijk de enige manier van trainen is die je altijd kan vergelijken, want een watt is een watt, ongeacht de omstandigheden.

Waar wij gewone stervelingen meestal te snel en krachtig bergop rijden om dan te recupereren in de afdaling, rijdt hij eerder traag bergop om dan in de afdaling gewoon te blijven trappen. 200 watt duwen in een afdaling is niet altijd even makkelijk, zeker als je dat niet gewend bent. Je krijgt hoe dan ook een egalere verdeling van je inspanning, maar een training wordt er gevoelsmatig een pak zwaarder door.

Zo begon ik mijn benen de eerste keer te voelen na 55km en vreesde ik even dat het nog een lange tocht zou worden. Gelukkig meldde mijn compaan 10km later dat hij het ook begon te voelen en dat er een hongerklopke zat aan te komen. Zelfs toptriatleten hebben eten nodig op de fiets en mijn extra koekske kwam van pas. Verder was de rit "uneventful" en klokte ik af op 95km. Douchen, eten en een dutje stonden daarna op het programma...

Dat de herfst goed en wel bezig is, kan je tegenwoordig ook zien aan je fiets na een training. Maar gisteren was het toch heel erg, getuige bijgevoegde foto. En de voorspelling voor het weekend belooft al niet veel beter. Misschien toch eens overwegen of ik de wasbeurten van mijn fiets niet kan laten meetellen in mijn trainingslog...

Start

Terwijl de winter zich stilaan meer en meer meester maakt over het land, en het kalenderjaar 2008 rustig verderkabbelt naar zijn eindpunt, is de officiële start van mijn seizoen 2009 gegeven. Na een gedwongen rustperiode om de wonden van mijn zware val te laten genezen en een verdiende vakantie, stond ik eigenlijk terug te trappelen om erin te vliegen.

Nog voor het seizoen bezig was had ik al mijn eerste trofee uit mijn carrière beet. Op bezoek bij mijn ouders deden Dani en ik mee aan een 5km-wedstrijdje en ik eindigde als 9de overall en 2de in mijn age group. Iedereen die de Amerikanen een beetje kent, weet dat age group awards bestaan en dus kreeg ik onverhoopt een mooie trofee in mijn handen gestopt achteraf (zal binnenkort wel eens een foto posten). Wat die "hardware" echter niet kon verhullen is dat mijn eigen prestatie eerder matig was: 18'55" op 5km is niet slecht, maar zelfs voor mij niet fenomenaal. De conditie en vooral beensnelheid hebben de rustpauze dus niet zonder kleerscheuren overleefd. Tijd om opnieuw aan de slag te gaan.

En zo geschiedde vorige week. Nog geen 3u na landing in Zaventem zat ik al op mijn fiets voor een tochtje van 60km dat er 75 werden. Misschien toch iets te veel van het goede om mee te beginnen. Maar na een week zijn er goede en slechte dingen op te merken.

Ik ben meteen terug van start kunnen gaan in de drie sporten, zonder noemenswaardige problemen. Enkel de confrontatie met het koude VUB-zwembad na meer dan 2 maanden liep niet van een leien dakje. Voor de rest zijn (vooral) mijn benen enorm stijf, maar dat is een normaal gevoel in deze fase van je trainingsopbouw. En bij het lopen voel ik de rechter ITB iets te "tight" zijn ter hoogte van mijn heup. Maar dat zijn kleine kwaaltjes die ik er bijpak.

Grootste probleem blijft het verzoenen van trainen en mijn wispelturige agenda. Daardoor gaan sommige trainingen al eens de mist in. Alhoewel deze week mijn verstrooidheid op de trein en een lekke band op mijn stadsfiets 2 zwemtrainingen in het water deden vallen (als dat geen contradictio in terminis is).

Het stramien staat op papier, de aanpassing per week ook, de eerste lactaattest is ingepland, nu enkel nog de uitvoering op punt stellen.