Endurance for Life

We zijn online!!! Heeft toch nog meer voeten in de aarde gehad dan gepland, maar eindelijk is het zover: mijn trainingssite is actief.

Sinds enkele jaren heb ik de eer en het genoegen om een aantal atleten te begeleiden. Hun vooruitgang zien en in de hand werken geeft echt een enorm gevoel van voldoening. En dat smaakt naar meer, dus hoop ik in de toekomst het selecte clubje uit te breiden met enkele nieuwe zielen.

Daarnaast is de bedoeling van de site een verzamelplaats van nuttige informatie voor uithoudingsatleten te maken die gratis beschikbaar is voor iedereen. Zo heb ik er naast mijn actieve triatloncarrière een uitdaging bij.

http://www.enduranceforlife.be

Kwakkelweken

De onderwijsbeurzen hebben dan toch gewonnen, zij het later dan de vorige jaren. De afgelopen 3 weken waren op professioneel vlak zo druk, dat we op trainingsvlak niet veel voorstelden. Jammer maar helaas, niets meer aan te doen. Enkel blij zijn dat die periode achter mij ligt en vooruit kijken.

Van paniek is er nooit sprake geweest, ik besef dat ik nog tijd zat heb voor Lake Placid. Het besef dat ik niet nog eens zo'n periode kan verdragen is echter des te groter. Vandaar dat ik een plan heb! Eigenlijk past het perfect binnen de grote lijnen die ik voor mezelf uitzette bij het begin van het seizoen, maar heb ik het zeer meetbaar gemaakt.

Er resten nog bijna 7 weken tot de trainingsstage aan de Cote d'Azur. Nog bijna 7 keer 3 sessies van de 3 sporten als minimum per week dus, ofwel 20 zwemtrainingen, 20 fietstrainingen en 20 looptrainingen. Per sessie reken ik gemiddeld 3km zwemmen, 60km fietsen en 10km lopen. Dan kom ik op 60km zwemmen, 1200km fietsen en 200km lopen. Als ik die afstanden kan halen, ben ik zeker dat ik met een mooie minimumconditie naar de stage kan. Dan 10 dagen hard trainen en mijn seizoen kan beginnen.

Bring it...

Aanvaarding

Ze zitten erop, de onderwijsbeurzen van de afgelopen weken. Naast het feit dat ik daardoor telkens 6 op 7 werkte en beschikbare trainingstijd schaars werd, gaat die periode vaak gepaard met een kwakkelende gezondheid. En dat was dit jaar niet anders. De voorbije jaren resulteerde dat ook steevast in minstens een week gemiste trainingen door ziekte. Wat uiteindelijk neerkwam op een negatief saldo voor mijn conditie.

Vermits ik dit jaar al vroeger met gestructureerde trainingen begon, wilde ik dat scenario ten alle prijzen vermijden. Na de eerste beurs waar ik goed trainend doorkwam, kreeg ik de week daarna af te rekenen met een serieuze griep. Uitzieken was de boodschap. Daarna kon ik meteen terug een goede week draaien (zonder beurs). Waarschijnlijk kwam die trainingsweek iets te vroeg na de ziekte en daardoor begon ik niet helemaal 100% aan de tweede reeks beurzen.

In dat eerste moment van teleurstelling kwam echter het besef dat ik maar beter op "onderhoudsmode" kon overschakelen. Gewoon zorgen dat ik daar waar mogelijk sessies gericht op uithouding kon afwerken zonder enig risico. Opnieuw ziek worden door te gaan forceren was absoluut wat ik wilde vermijden. Zo kwam ik uit op 8 trainingen over 2 weken, wat eigenlijk veel te weinig is. Maar daar zit nu net het verschil met vorig jaar: ik besef maar al te goed dat het nog "maar" februari is en dat er tijd genoeg rest voor Lake Placid.

Gewoon aanvaarden en vooruitkijken naar de volgende weken. De opdracht is nu een aantal goede weken aan mekaar te breien, zodat ik tegen de stage in St. Aygulf op punt sta om de echte voorbereiding voor de Ironman aan te vatten.