Zo ziet het beest (of de duizenden) dat mij al anderhalve week ziek maakt eruit. Mooie kleur wel, voor de rest vind ik het er niet echt aangenaam uitzien. De gevolgen van hun doortocht zijn ook niet aangenaam. Naast algemene ziekteverschijnselen die gepaard gaan met een bacteriële infectie en de misselijkheid van de antibiotica is mijn sportieve output tot een minimum herleid.
Niet dat ik geen zin heb om iets te doen, het gevoel tijdens het trainen is gewoon ronduit slecht. Na 30 minuten zwemmen ben ik misselijk, op de fiets krijg ik mijn benen amper rond, enkel lopen gaat verrassend genoeg redelijk normaal. Na een training van een uur ben ik ook steevast doodmoe. Met een ironman op minder dan 2 weken begin ik mij dan ook serieus zorgen te maken.
Mijn ambities heb ik al bijgewerkt: de stiekeme droom van hawaii te halen en de expliciete wens om onder de 10u te gaan zijn vervangen door op een gezonde manier uitdoen en zien waar het schip strandt. Ik kan u verzekeren dat zulke denkoefening geen deugd doet. Een half jaar ben ik nu bezig met mijn voorbereiding, zonder grote problemen overigens. Ik zat in de vorm van mijn leven. Mentaal was mijn voorbereiding ook al gericht op bepaalde onderliggende doelen. Om die dan op minder dan 2 weken voor de belangrijkste wedstrijd van het jaar te wijzigen vergt enige inspanning. Te meer omdat ik mezelf niets te verwijten heb.
Maar er zijn ergere dingen in het leven dan het missen van PR of een hawaii-slot. Alleen zal het even duren eer ik dat perspectief kan laten doorschijnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten