Vorig jaar hebben Bert en ik een traditie gestart, de week voor de stage in St. Aygulf gaan we naar de Ardennen voor een eerste kennismaking met het fietsen bergop. In 2006 waren we nog met twee, dit jaar was de groep aangedikt tot 14 man! Het weer zal daar wel voor iets tussengezeten hebben. Vanuit Remouchamp rijden we via 2 hellingen richting Trois-Ponts om van daaruit het parcours van de "Doyenne" terug te volgen. Ik was toch wat ongerust gezien de maximale inspanningstest van de dag ervoor, maar de goesting om te klimmen en te dalen verdreef dat gevoel.
De eerste côtes deed ik op souplesse en voelde ik mij nog behoorlijk. Het was vooral enigszins demotiverend te moeten vaststellen dat Maarten Pardaens - "op een vijfde van de training die hij normaal doet" - met de pedalen speelde. Op Stockeu kan je geen verstoppertje spelen en moet je gewoon volle bak naar boven (anders val je omver). Daar reed hij rustig weg van iedereen.
Sommigen rijden blijkbaar sneller bergop dan bergaf, want na de afdaling van die kuitenbijter waren we plots Raf kwijtgespeeld. Boven op Haute-Levée hebben we dan ook een half uur verloren alvorens we ervan uit zijn gegaan dat hij de weg terug wel zou vinden.
Die Haute-Levée begon ik in het wiel van Maarten en net onder de top moest ik er toch ook onherroepelijk af. Het moment waar je benen signaal geven dat ze er wel genoeg van hebben. Meestal weet je dan tevens dat voor de rest van de training echt diepgaan voorbij is. Desondanks kwam ik nog wel als tweede boven op de resterende hellingen, maar het vet was toch stilaan van de soep.
Al bij al was ik meer dan tevreden over de rit, gezien de lactaattest van amper 24 uur eerder. Met het oog op de stage van volgende week kijk ik er al naar uit om de conditie verder aan te scherpen. Tijdens de eerste week kies ik twee dagen uit om intensiever te trainen en verder rijd ik overal vooral op harstlag naar boven, zij het af en toe in een iets te groot verzet om nog kracht bij te winnen. Tijdens de intensieve dagen tracht ik de laatste kilometer op elke col tegen het omslagpunt aan te rijden.
Het weerbericht voor St. Aygulf is positief, het mag nu echt wel gaan komen...
dinsdag 27 maart 2007
Lactaattest
Toch wel handig, iemand kennen bij een inspanningslabo. Bert had afgelopen zaterdag een sessie gepland voor TDL'ers op het sportkot in Leuven. Ik ben dus even vreemd moeten gaan, want de VUB heeft uiteraard ook een labo. Het protocol dat Bert gebruikte is toch even anders dan ik gewend ben. Gewoonlijk is zo'n test 40 watt extra per 3 à 4 minuten. Nu duurde een blok 8 minuten. Daardoor vreesde ik dat het eindresultaat iets lager zou zijn dan gewoonlijk.
Ik had het gevoel dat de conditie wel OK is, maar toch niet optimaal gezien de soms onderbroken voorbereiding. Ik had ook minder krachttraining op de fiets gedaan dan anders vanwege een defecte Tacx-trainer. Gekoppeld aan de langere blokken dacht ik dus dat de test wel eens kon tegenvallen. Daarenboven had van de andere TDL'ers niemand 340 uitgefietst.
Maar ik heb blijkbaar toch juist getraind, want tot aan 260 watt bleef mijn lactaatwaarde onder de 2mmol. Het gevoel in de benen was eveneens nog zeer goed te noemen. Pas bij 300 watt begon ik te voelen dat er echt spanning op mijn benen kwam te staan. Dat was ook de eerste blok die lang aanvoelde. De lactaatcurve geeft echter aan dat die nog volledig onder mijn overslag gebeurde. Pas halverwege de blok van 340 watt kom ik aan mijn drempelzone en kon ik nog wel even doorgaan. Na 2 minuten 380 watt heb ik het VO²max-masker maar laten opzetten, want toen begon ik toch echt wel last te krijgen, maar mits aanmoedigingen van Bert zette ik door tot het einde van de 8 minuten.
Dit resultaat was onverhoopt en zelfs Bert was toch wel onder de indruk. De mentale boost die je krijgt van zo'n bevestiging is enorm. Ik had toch verstandig getraind en de accentveranderingen ten opzichte van de voorbije jaren liet zich niet echt voelen.
De conclusie van het verslag leest: "... zeer mooi niveau om de specifieke voorbereiding mee aan te vatten". Zo voelt het ook en ik kijk nu al uit naar de komende zware weken en maanden. Als ik deze conditie kan doortrekken en vasthouden, dan zit mijn doel van sub-10 uur er echt wel in.
Ik had het gevoel dat de conditie wel OK is, maar toch niet optimaal gezien de soms onderbroken voorbereiding. Ik had ook minder krachttraining op de fiets gedaan dan anders vanwege een defecte Tacx-trainer. Gekoppeld aan de langere blokken dacht ik dus dat de test wel eens kon tegenvallen. Daarenboven had van de andere TDL'ers niemand 340 uitgefietst.
Maar ik heb blijkbaar toch juist getraind, want tot aan 260 watt bleef mijn lactaatwaarde onder de 2mmol. Het gevoel in de benen was eveneens nog zeer goed te noemen. Pas bij 300 watt begon ik te voelen dat er echt spanning op mijn benen kwam te staan. Dat was ook de eerste blok die lang aanvoelde. De lactaatcurve geeft echter aan dat die nog volledig onder mijn overslag gebeurde. Pas halverwege de blok van 340 watt kom ik aan mijn drempelzone en kon ik nog wel even doorgaan. Na 2 minuten 380 watt heb ik het VO²max-masker maar laten opzetten, want toen begon ik toch echt wel last te krijgen, maar mits aanmoedigingen van Bert zette ik door tot het einde van de 8 minuten.
Dit resultaat was onverhoopt en zelfs Bert was toch wel onder de indruk. De mentale boost die je krijgt van zo'n bevestiging is enorm. Ik had toch verstandig getraind en de accentveranderingen ten opzichte van de voorbije jaren liet zich niet echt voelen.
De conclusie van het verslag leest: "... zeer mooi niveau om de specifieke voorbereiding mee aan te vatten". Zo voelt het ook en ik kijk nu al uit naar de komende zware weken en maanden. Als ik deze conditie kan doortrekken en vasthouden, dan zit mijn doel van sub-10 uur er echt wel in.
woensdag 21 maart 2007
Loopzwemzwemlooploopzwem
Voila, net halverwege bovenstaande driedaagse met telkens een dubbel zwemmen en lopen. Gisteren met Jeroen 15km rustig afgemaald in een 'even split'. Totale tijd 1u18. Thuisgekomen snel gegeten en meteen door naar het zwembad voor 3000m met veel techniek en op het einde 900 als volgt: 100 extra rustig, 100 rustig en 100 matig. Dat ging allemaal vlotjes, maar achteraf besefte ik toch dat de serieuze trainingen aangebroken zijn.
Deze middag stond dan de wekelijkse lange continue zwemtraining op het programma. Voor het eerst moest ik 3000m ineens zwemmen, het was ook de eerste keer sinds lang dat ik twee dagen na mekaar zwom. Enigszins ongerust dus naar het VUB-zwembad. In het water en nog eens herinnerd worden aan hoe koud dat bad toch is en weg. Ik zwem de eerste 500 altijd als opwarming op het gemak (7'24"). Tot 2000 meter kon ik rustig 7'20"/500m aanhouden. De voorlaatste 500 ging iets trager, mede door het verkeer in de baan. Pas na 2500m begon mijn techniek uiteen te vallen en was het niet echt mooi meer. Resultaat: 7'30" voor de laatste 500m en een totaaltijd van 44'21". Daar ben ik in dit stadium van het jaar uiterst tevreden mee.
Anders dan andere jaren heb ik bewust minder gezwommen om de frisheid erin te houden tijdens het wedstrijdseizoen. De eerste indicaties zijn alvast positief. Zonder al te veel training zwem ik mijn vooropgestelde wedstrijdtempo en kijk ik uit naar de komende zwaardere zwemweken.
Vanavond dus nog een looptraining met de club, waarschijnlijk zal het wel weer snelheid worden. Morgenavond een rustige duurloop van een uur en 4000m in het zwembad. Vrijdag wat losrijden voor de lactaattest van zaterdag. Zondag staat de Ardennentraining op het programma en die geldt als voorbode voor de stage in Frankrijk. Laat het maar komen, ik ben er klaar voor!
Deze middag stond dan de wekelijkse lange continue zwemtraining op het programma. Voor het eerst moest ik 3000m ineens zwemmen, het was ook de eerste keer sinds lang dat ik twee dagen na mekaar zwom. Enigszins ongerust dus naar het VUB-zwembad. In het water en nog eens herinnerd worden aan hoe koud dat bad toch is en weg. Ik zwem de eerste 500 altijd als opwarming op het gemak (7'24"). Tot 2000 meter kon ik rustig 7'20"/500m aanhouden. De voorlaatste 500 ging iets trager, mede door het verkeer in de baan. Pas na 2500m begon mijn techniek uiteen te vallen en was het niet echt mooi meer. Resultaat: 7'30" voor de laatste 500m en een totaaltijd van 44'21". Daar ben ik in dit stadium van het jaar uiterst tevreden mee.
Anders dan andere jaren heb ik bewust minder gezwommen om de frisheid erin te houden tijdens het wedstrijdseizoen. De eerste indicaties zijn alvast positief. Zonder al te veel training zwem ik mijn vooropgestelde wedstrijdtempo en kijk ik uit naar de komende zwaardere zwemweken.
Vanavond dus nog een looptraining met de club, waarschijnlijk zal het wel weer snelheid worden. Morgenavond een rustige duurloop van een uur en 4000m in het zwembad. Vrijdag wat losrijden voor de lactaattest van zaterdag. Zondag staat de Ardennentraining op het programma en die geldt als voorbode voor de stage in Frankrijk. Laat het maar komen, ik ben er klaar voor!
Nieuw ros
Na 3 jaar op mijn Orbea was het tijd voor iets nieuws. Met dank aan David van Fietsen Craninckx is het een Aron geworden. Full-carbon en mooi afgewerkt met nieuwe ITM-onderdelen en mijn trouwe Ultegra groep. De eerste ritjes zijn alleszins meegevallen, ondanks het slechte weer. Benieuwd hoe hij binnenkort op stage zal reageren op de cols.
vrijdag 16 maart 2007
Mijne lieve god...
... mijn benen zijn kapot. Ik denk dat ik een anatomieles kan geven op gevoel. Voor een stuk is dat natuurlijk mijn eigen schuld, drie zware trainingen op twee dagen is misschien toch van het goede teveel.
Woensdag trok ik er voor het eerst op uit met mijn tijdritfiets, kwestie van het gevoel op die fiets stilaan terug te krijgen. De schok was groot, die houding is behoorlijk aggressief te noemen in vergelijking met mijn gewone fiets. Ander gevolg is dat ge op die fiets gewoon niet traag kunt rijden. Ik doe daar graag mijn tempotrainingen op: 15 minuten hard, dan 5 minuten rustig en repeat.
's Avonds stond de looptraining van de ploeg op het programma. Vermits ik naar de piste loop is dat voor mij een combinatie van (midden)lang en intensief. Bert vond het nodig om de snelle spiervezels grondig wakker te schudden: 8x100m technisch voluit met 100m rustinterval. Het ging verbazend goed, maar gewoonlijk betaal ik voor zo'n uitspattingen een prijs. Het was de eerste keer sinds oktober vorig jaar dat ik nog eens echt snelheidswerk deed en het is nu ook de eerste keer sinds die keer dat ik zo stijf ben.
Donderdag werd het schema enigszins aangepast, vanwege falende hartslagmeters en verkeerde tijdsinschattingen. Het werd dan maar de lange duurloop die voor vrijdagavond gepland was. Vanaf de eerste meter deed alles zeer en anderhalf uur en bijna 19km later was dat er niet op verbeterd.
Vrijdagochtend uit mijn bed rollen (letterlijk) was geen pretje. Vandaag staan er alleszins enkel heel rustige trainingen op het programma. In principe een zwemtraining over de middag en wat losrijden vanavond. Ik zal maar denken dat ik er beter van geworden ben.
Woensdag trok ik er voor het eerst op uit met mijn tijdritfiets, kwestie van het gevoel op die fiets stilaan terug te krijgen. De schok was groot, die houding is behoorlijk aggressief te noemen in vergelijking met mijn gewone fiets. Ander gevolg is dat ge op die fiets gewoon niet traag kunt rijden. Ik doe daar graag mijn tempotrainingen op: 15 minuten hard, dan 5 minuten rustig en repeat.
's Avonds stond de looptraining van de ploeg op het programma. Vermits ik naar de piste loop is dat voor mij een combinatie van (midden)lang en intensief. Bert vond het nodig om de snelle spiervezels grondig wakker te schudden: 8x100m technisch voluit met 100m rustinterval. Het ging verbazend goed, maar gewoonlijk betaal ik voor zo'n uitspattingen een prijs. Het was de eerste keer sinds oktober vorig jaar dat ik nog eens echt snelheidswerk deed en het is nu ook de eerste keer sinds die keer dat ik zo stijf ben.
Donderdag werd het schema enigszins aangepast, vanwege falende hartslagmeters en verkeerde tijdsinschattingen. Het werd dan maar de lange duurloop die voor vrijdagavond gepland was. Vanaf de eerste meter deed alles zeer en anderhalf uur en bijna 19km later was dat er niet op verbeterd.
Vrijdagochtend uit mijn bed rollen (letterlijk) was geen pretje. Vandaag staan er alleszins enkel heel rustige trainingen op het programma. In principe een zwemtraining over de middag en wat losrijden vanavond. Ik zal maar denken dat ik er beter van geworden ben.
dinsdag 13 maart 2007
Korte broekweer!!!
Vandaag was het zover, voor het eerst rijden in korte broek! Elk jaar opnieuw is dat een geweldig moment. Ik was op tijd thuis van het werk en zag de terassen in Leuven volzitten met mensen met korte mouwen. Daarom waagde ik het er ook maar op om in korte broek te vertrekken. Die frisse wind over mijn benen voelde echt hemels. Zonder echt goede benen te hebben reed het nog een stuk aangenamer ook. Nu is het enkel nog uitkijken naar het zomeruur en we zijn volledig vertrokken.
zaterdag 10 maart 2007
Het vuur is terug!
Mijne moral is terug op peil. Gisteren heeft hij een beslissende duw in de rug gekregen. De laatste onderwijsbeurs van het seizoen is bezig. Dat betekent: een hele dag rechtstaan met zware benen tot gevolg, een hele hoop stress want als coordinator van dat gebeuren moet ik niet alleen de studenten tevreden houden, maar net zo goed de proffen en assistenten. Kortom, als je dan thuiskomt, ben je leeg en heb je even nodig om de batterijen terug op te laden. Om dan nog te vertrekken op training is niet altijd evident. Zo ook gisteren, maar het draaide gelukkig anders uit.
Dani voelde zich echt rotslecht, had de hele dag in de zetel doorgebracht en had dringend nood aan wat steun, in de vorm van 'comfort food'. Ik dus naar het frituur voor een grote friet met zoete mayonaise en 2 kaaskroketten! Terug thuis heb ik een kom muesli gegeten, eerste keer gescoord!
Rond een uur of negen gebeurde dan nog iets vreemder, plots stond ik recht en begon mijn loopkledij aan te trekken. Een paar minuten later was ik klaar voor 70 minuten aan matig tempo met een versnelling in de laatste 5 km. De bedoeling is een duidelijke negative split lopen om finishen op vermoeide benen te simuleren.
Het weer was fantastisch, droog en fris, ik loop in niets liever. Het parcours was hetzelfde als bij een training vorige week, op en af naar de maltfabriek naast het kanaal, goed voor 14,5 km. De eerste 5,2 km (duidelijk merkpunt, vandaar de vreemde afstand)gingen in 24'30" (4'42"/km). Voor hetzelfde traject terug naar huis had ik maar 21'17" nodig (4'05"/km). Het trainingsopzet was dus volledig geslaagd! Totale tijd was maar liefst 5 minuten sneller dan vorige week.
Het vuur is dus terug! Tot een aantal weken geleden zou ik mij een rustdag ingelast hebben. Het is per slot van rekening een rustweek. Niet meer dus. Dat heeft met een aantal factoren te maken.
Ten eerste het besef dat de ironman nog maar 4 maanden weg is. Daarnaast het ongemak als mensen die weten dat ik triatleet ben, me geregeld vragen of ik nog zo hard train, waarop ik dan ontwijkend antwoord. En tenslotte het overweldigende gevoel dat ik het nog altijd zo graag doe. Het gevoel om altijd maar beter in vorm te geraken is gewoon hemels (sorry voor de lyrische vorm vam overdrijving). Vooral de realisatie dat ik mezelf niet moest 'omkopen', maar gewoon uit goesting ben gaan trainen doet mij plezier en doet het beste verhopen voor de komende weken. Vandaag is de laatste dag van de beurs, jullie kunnen dus voor jezelf zien of het vuur blijft branden als ik al dan niet in het zwembad verschijn...
Dani voelde zich echt rotslecht, had de hele dag in de zetel doorgebracht en had dringend nood aan wat steun, in de vorm van 'comfort food'. Ik dus naar het frituur voor een grote friet met zoete mayonaise en 2 kaaskroketten! Terug thuis heb ik een kom muesli gegeten, eerste keer gescoord!
Rond een uur of negen gebeurde dan nog iets vreemder, plots stond ik recht en begon mijn loopkledij aan te trekken. Een paar minuten later was ik klaar voor 70 minuten aan matig tempo met een versnelling in de laatste 5 km. De bedoeling is een duidelijke negative split lopen om finishen op vermoeide benen te simuleren.
Het weer was fantastisch, droog en fris, ik loop in niets liever. Het parcours was hetzelfde als bij een training vorige week, op en af naar de maltfabriek naast het kanaal, goed voor 14,5 km. De eerste 5,2 km (duidelijk merkpunt, vandaar de vreemde afstand)gingen in 24'30" (4'42"/km). Voor hetzelfde traject terug naar huis had ik maar 21'17" nodig (4'05"/km). Het trainingsopzet was dus volledig geslaagd! Totale tijd was maar liefst 5 minuten sneller dan vorige week.
Het vuur is dus terug! Tot een aantal weken geleden zou ik mij een rustdag ingelast hebben. Het is per slot van rekening een rustweek. Niet meer dus. Dat heeft met een aantal factoren te maken.
Ten eerste het besef dat de ironman nog maar 4 maanden weg is. Daarnaast het ongemak als mensen die weten dat ik triatleet ben, me geregeld vragen of ik nog zo hard train, waarop ik dan ontwijkend antwoord. En tenslotte het overweldigende gevoel dat ik het nog altijd zo graag doe. Het gevoel om altijd maar beter in vorm te geraken is gewoon hemels (sorry voor de lyrische vorm vam overdrijving). Vooral de realisatie dat ik mezelf niet moest 'omkopen', maar gewoon uit goesting ben gaan trainen doet mij plezier en doet het beste verhopen voor de komende weken. Vandaag is de laatste dag van de beurs, jullie kunnen dus voor jezelf zien of het vuur blijft branden als ik al dan niet in het zwembad verschijn...
donderdag 8 maart 2007
Wedstrijdschema
Het internationale triatlonseizoen is op gang geschoten. In realiteit kan je tegenwoordig het hele jaar door wedstrijden doen, als je bereid bent naar Chili of Australië te reizen. In Belgenland is de kalender beperkt van mei tot september. Daarbinnen kan je wel bijna elke week ergens een wedstrijd vinden.
Uiteraard zal voor 24 juni alles in het teken staan van de ironman. Maar ik vind het toch nodig een aantal testwedstrijden in te lassen. Vandaar volgende voorlopige kalender:
- 13 mei: 1/4 niet-stayer Geel (in de hoop dat er niet gestayerd wordt)
- 27 mei: 20km van Brussel (in de voormiddag rij ik dan 3 uur 'los')
- 3 juni: 1/2 Leuven (test voor Zurich)
- 24 juni: IRONMAN ZWITSERLAND
Alle wedstrijden hebben zo hun functie voor Zurich. Zo is Geel de eerste keer dat alle remmen los gaan en ik hoop voluit te fietsen en daarna een scherpe 10km te lopen. Gewoon om die registers eens aan te spreken en het lichaam wakker te maken voor het nieuwe wedstrijdseizoen.
De 20km van Brussel is een traditie tijdens ironmanjaren (als je van een traditie kan spreken bij de tweede keer). Dan rijd ik in de voormiddag tussen de 2u30 en 3u los met enkele stukken wedstijdtempo, om in de namiddag op zoek te gaan naar een PR in Brussel. Deze training heeft als doel snel lopen op vermoeide benen te simuleren.
Leuven tenslotte wordt de bepaling van wedstrijdzones voor Zurich. Ik ga daar voluit zwemmen (wat ik in Zurich uiteraard niet zal doen) om het systeem in zuurstofnood te brengen. Tijdens het fietsen is er een hartslagplafond opgelegd (nog te bepalen via lactaattest) en de afsluitende halve marathon moet dan binnen de 4 minuten van mijn halve marathon-PR uitkomen. Volgens Gordo Byrn heb je te snel gefietst als dat niet meer lukt.
Er valt ongetwijfeld vanalles aan te merken op die strategie, maar als ik een ding herinner van drie jaar geleden, is het wel dat 10 minuten trager fietsen een tijdswinst van ruim een half uur kan opleveren in de marathon. Vandaar dat ik het een keer zo zal proberen. Mijn lichaam reageert doorgaans zeer positief op de Gordo-methode.
Na de ironman gaat de riem er even af en zien we wel waar we aan de start komen. Wedstrijden waar ik graag aan de start kom zijn Viersel, Eupen, Mechelen en de off-road wedstrijd in Lanklaar. Misschien kan ik dan nog een buitenlandse wedstrijd meepikken op het einde van het seizoen. Maar zover vooruitkijken en -plannen is nog niet al te dikwijls gelukt.
Uiteraard zal voor 24 juni alles in het teken staan van de ironman. Maar ik vind het toch nodig een aantal testwedstrijden in te lassen. Vandaar volgende voorlopige kalender:
- 13 mei: 1/4 niet-stayer Geel (in de hoop dat er niet gestayerd wordt)
- 27 mei: 20km van Brussel (in de voormiddag rij ik dan 3 uur 'los')
- 3 juni: 1/2 Leuven (test voor Zurich)
- 24 juni: IRONMAN ZWITSERLAND
Alle wedstrijden hebben zo hun functie voor Zurich. Zo is Geel de eerste keer dat alle remmen los gaan en ik hoop voluit te fietsen en daarna een scherpe 10km te lopen. Gewoon om die registers eens aan te spreken en het lichaam wakker te maken voor het nieuwe wedstrijdseizoen.
De 20km van Brussel is een traditie tijdens ironmanjaren (als je van een traditie kan spreken bij de tweede keer). Dan rijd ik in de voormiddag tussen de 2u30 en 3u los met enkele stukken wedstijdtempo, om in de namiddag op zoek te gaan naar een PR in Brussel. Deze training heeft als doel snel lopen op vermoeide benen te simuleren.
Leuven tenslotte wordt de bepaling van wedstrijdzones voor Zurich. Ik ga daar voluit zwemmen (wat ik in Zurich uiteraard niet zal doen) om het systeem in zuurstofnood te brengen. Tijdens het fietsen is er een hartslagplafond opgelegd (nog te bepalen via lactaattest) en de afsluitende halve marathon moet dan binnen de 4 minuten van mijn halve marathon-PR uitkomen. Volgens Gordo Byrn heb je te snel gefietst als dat niet meer lukt.
Er valt ongetwijfeld vanalles aan te merken op die strategie, maar als ik een ding herinner van drie jaar geleden, is het wel dat 10 minuten trager fietsen een tijdswinst van ruim een half uur kan opleveren in de marathon. Vandaar dat ik het een keer zo zal proberen. Mijn lichaam reageert doorgaans zeer positief op de Gordo-methode.
Na de ironman gaat de riem er even af en zien we wel waar we aan de start komen. Wedstrijden waar ik graag aan de start kom zijn Viersel, Eupen, Mechelen en de off-road wedstrijd in Lanklaar. Misschien kan ik dan nog een buitenlandse wedstrijd meepikken op het einde van het seizoen. Maar zover vooruitkijken en -plannen is nog niet al te dikwijls gelukt.
Slaaptekort
Nog een teken waaraan je merkt dat je in vorm begint te geraken: een verhoogde nood aan slaap. Eigenlijk is de redenering niet helemaal correct. Het verband ligt vooral tussen verhoogde trainingsarbeid en slaap, maar meer training gaat gelukkig hand in hand met betere conditie.
Ik merk de laatste weken stilaan dat ik het niet meer kan maken om later dan 11u te gaan slapen. Dan ben ik gewoon niet uitgerust tegen de volgende dag. Bijgevolg begin ik vermoeid aan mijn trainingen en zo zijn we vertrokken... Gelukkig leert de ervaring van drie jaar geleden me dat wat vroeger gaan slapen de oplossing is. Zo simpel kan dat zijn. Met alle trainingsgizmo's en internetcoaches zou een mens nog gaan vergeten dat rust zonder enige twijfel het vierde onderdeel is in een succesvolle voorbereiding op een triatlon.
Ondertussen draait mijn training bijna op volle toeren. Enkel zwemmen hinkt zowel kwantitatief als kwalitatief wat achterop. Fietsen en lopen beginnen stilaan goed te gaan. Deze week is een rustweek en in de volgende trainingsblok zal de pees er serieus op gelegd worden, voor wat betreft volume althans.
Per week staan er minimum 4 trainingen per sport op het programma, inclusief een zwemtraining van bijna 6km, een fietstraining van 120km in de Ardennen en de eerste 2-uren loop van het jaar. De intensiteit ligt nog steeds aan de lage kant, met af en toe een prikkel om de snelle spiervezels wakker te schudden. Dan een weekje rusten en op stage. Ik kan bijna niet wachten om nog eens in korte broek en dito mouwen te rijden...
Happy training
Ik merk de laatste weken stilaan dat ik het niet meer kan maken om later dan 11u te gaan slapen. Dan ben ik gewoon niet uitgerust tegen de volgende dag. Bijgevolg begin ik vermoeid aan mijn trainingen en zo zijn we vertrokken... Gelukkig leert de ervaring van drie jaar geleden me dat wat vroeger gaan slapen de oplossing is. Zo simpel kan dat zijn. Met alle trainingsgizmo's en internetcoaches zou een mens nog gaan vergeten dat rust zonder enige twijfel het vierde onderdeel is in een succesvolle voorbereiding op een triatlon.
Ondertussen draait mijn training bijna op volle toeren. Enkel zwemmen hinkt zowel kwantitatief als kwalitatief wat achterop. Fietsen en lopen beginnen stilaan goed te gaan. Deze week is een rustweek en in de volgende trainingsblok zal de pees er serieus op gelegd worden, voor wat betreft volume althans.
Per week staan er minimum 4 trainingen per sport op het programma, inclusief een zwemtraining van bijna 6km, een fietstraining van 120km in de Ardennen en de eerste 2-uren loop van het jaar. De intensiteit ligt nog steeds aan de lage kant, met af en toe een prikkel om de snelle spiervezels wakker te schudden. Dan een weekje rusten en op stage. Ik kan bijna niet wachten om nog eens in korte broek en dito mouwen te rijden...
Happy training
donderdag 1 maart 2007
Windkracht 10?!
Amai mijne frak... Gisteren trok ik erop uit voor een regeneratietraining op de fiets. Daar is dus weinig van in huis gekomen. Ik was - zo dacht ik toch - slim geweest en tegen de wind in vertrokken. Ik had er wel geen rekening mee gehouden dat het om rukwinden tot 90km/u ging. Op sommige momenten las ik nog 21km/u op mijn computerke, terwijl ik zo hard trapte als mogelijk. Eenmaal die wind van opzij kwam, was het nog erger, heel de tijd scheef hangen om niet weg te waaien was de boodschap. Op een bepaald moment was ik aan het drinken - stuur dus maar 1 hand vast - en hop mijn stuur stond loodrecht op mijn rijrichting. Hoe ik recht gebleven ben weet ik nog altijd niet.
Alsof dat nog niet erg genoeg was kreeg ik er nog een hagelbui bovenop. Mijn linker gezichtshelft was op een bepaald moment helemaal verlamd van de kou. Dit was het ergste weer waar ik ooit in getraind heb. Dat zegt waarschijnlijk meer over de salon-triatleet die ik ben, maar het kon toch tellen.
Gelukkig werden we tijdens de looptraining van 's avonds gespaard van nattigheid. In mijn lange looptraining van anderhalf uur vond Bert het nodig 3X600 aan comfortabel hard tempo te lopen. Ze gingen allemaal onder 2'10" zonder dat ik iets voelde. Dat komt overeen met 3'36"/km, oftewel fucking hard voor mij. Op zo'n momenten ervaar je de vruchten van je basistraining. Zonder enig intervalwerk kan ik nu toch al leuke tempo's lopen. Goed voor de moral, zeggen ze dan, en dat vlak voor het openingsweekend van het Belgisch wielrennen, dat ik ooit anders geweest.
Alsof dat nog niet erg genoeg was kreeg ik er nog een hagelbui bovenop. Mijn linker gezichtshelft was op een bepaald moment helemaal verlamd van de kou. Dit was het ergste weer waar ik ooit in getraind heb. Dat zegt waarschijnlijk meer over de salon-triatleet die ik ben, maar het kon toch tellen.
Gelukkig werden we tijdens de looptraining van 's avonds gespaard van nattigheid. In mijn lange looptraining van anderhalf uur vond Bert het nodig 3X600 aan comfortabel hard tempo te lopen. Ze gingen allemaal onder 2'10" zonder dat ik iets voelde. Dat komt overeen met 3'36"/km, oftewel fucking hard voor mij. Op zo'n momenten ervaar je de vruchten van je basistraining. Zonder enig intervalwerk kan ik nu toch al leuke tempo's lopen. Goed voor de moral, zeggen ze dan, en dat vlak voor het openingsweekend van het Belgisch wielrennen, dat ik ooit anders geweest.
Introspectie
De looptraining van maandag ging me niet af. Had te maken met de zware trainingen in het weekend en vooral met het weer. De wind en regen waar we de laatste dagen mee te maken hebben zijn van het ergste waar ik al in getraind heb. Mijn benen draaiden niet zoals normaal, mijn ademhaling was ook niet rustig en regelmatig. Als je dat meemaakt in het begin van een training moet je het een en ander verzinnen om het geplande parcours volledig af te leggen. Meestal zet ik dan een paar dingen op een rijtje, om jezelf wijs te maken dat de training zo erg nog niet is.
Zo ook maandag en zonder het goed en wel te beseffen kwam ik steeds uit op een aantal mensen in mijn directe en minder directe omgeving die te maken hebben met levensbedreigende ziektes. Een familielid die bij een routinecontrole te horen kreeg dat hij longkanker heeft, een nieuwe collega met een hersentumor, een reeds invalide kennis die een aantal dagen in coma heeft doorgebracht wegens een hersenvliesontsteking en zo kan ik spijtig genoeg nog wel even doorgaan.
Mijn training verliep direct een stuk makkelijker, so what dat ik niet optimaal presteerde, ik kon tenminste zonder al te veel zorgen trainen. Zonder te fatalistisch te klinken, wij staan daar met zijn allen te weinig bij stil. Als onze benen of armen zeer doen van een zware trainingsweek voelen we dat in het besef dat die pijn zal overgaan. Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt als dat besef er niet meer is, als je geconfronteerd wordt met 'het Einde'.
Ik nam me dus voor voortaan minder te mopperen over weer een zware training of slechte benen. Tegelijkertijd vroeg ik me af of ik niet een stap verder kon gaan en mijn vrijwillig afzien in dienst kon stellen van mijn vrienden, kennissen en totaal onbekenden met kanker en andere ongeneeslijke aandoeningen. Originaliteit is daarbij niet belangrijk, dus ga ik centjes inzamelen, me laten sponsoren per kilometer of zoiets...
Welk onderzoeksfonds het wordt, hoe ik dat moet organiseren, wat daar de wettelijke implicaties van zijn weet ik nog allemaal niet. Maar jullie zijn verwittigd, binnenkort krijgen jullie allemaal een mail met de vraag om jullie portefeuilles open te doen. Uiteraard verdien ik daar zelf niets aan en gaat alles integraal naar het gekozen doel. Voorstellen zijn welkom...
Zo ook maandag en zonder het goed en wel te beseffen kwam ik steeds uit op een aantal mensen in mijn directe en minder directe omgeving die te maken hebben met levensbedreigende ziektes. Een familielid die bij een routinecontrole te horen kreeg dat hij longkanker heeft, een nieuwe collega met een hersentumor, een reeds invalide kennis die een aantal dagen in coma heeft doorgebracht wegens een hersenvliesontsteking en zo kan ik spijtig genoeg nog wel even doorgaan.
Mijn training verliep direct een stuk makkelijker, so what dat ik niet optimaal presteerde, ik kon tenminste zonder al te veel zorgen trainen. Zonder te fatalistisch te klinken, wij staan daar met zijn allen te weinig bij stil. Als onze benen of armen zeer doen van een zware trainingsweek voelen we dat in het besef dat die pijn zal overgaan. Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt als dat besef er niet meer is, als je geconfronteerd wordt met 'het Einde'.
Ik nam me dus voor voortaan minder te mopperen over weer een zware training of slechte benen. Tegelijkertijd vroeg ik me af of ik niet een stap verder kon gaan en mijn vrijwillig afzien in dienst kon stellen van mijn vrienden, kennissen en totaal onbekenden met kanker en andere ongeneeslijke aandoeningen. Originaliteit is daarbij niet belangrijk, dus ga ik centjes inzamelen, me laten sponsoren per kilometer of zoiets...
Welk onderzoeksfonds het wordt, hoe ik dat moet organiseren, wat daar de wettelijke implicaties van zijn weet ik nog allemaal niet. Maar jullie zijn verwittigd, binnenkort krijgen jullie allemaal een mail met de vraag om jullie portefeuilles open te doen. Uiteraard verdien ik daar zelf niets aan en gaat alles integraal naar het gekozen doel. Voorstellen zijn welkom...
Abonneren op:
Posts (Atom)
