Het wedstrijdverslag van de eerste editie van een halve triatlon in Leuven heeft even op zich laten wachten. Spijtig genoeg is die vertraging een rechtstreeks gevolg van de wedstrijd. Net zoals een aantal andere atleten lig ik namelijk al drie dagen plat met een of andere infectie aan mijn spijsverteringsstelsel. Zo erg zelfs dat ik meerdere disciplines moest combineren op het toilet, als je begrijpt wat ik bedoel.
Ik heb het aan mezelf te wijten, het zwemmen was weeral niet goed en ik ben langer dan nodig bloodgesteld aan ongezond water. Ik heb in Leuven nog maar een keer degelijk gezwommen en zondag was het weer niet goed. Pas na 36 minuten uit het water, in de buurt van clubgenoten die ik normaal achter mij kan houden. Dat is natuurlijk ook hun verdienste. Vooral Bart deed het meer dan goed. Snel gewisseld en meteen aan de inhaalrace begonnen. Nog voor het eerste keerpunt had ik al een twintigtal atleten te pakken. Wat echter meteen opviel was het grote gat dat Thierry Verbinnen al geslagen had. Niet zozeer op mij, maar op de andere toppers. Het zou een voorbode zijn van wat moest komen.
Ik kon mijn tempo goed vasthouden, maar vanaf het einde van de tweede ronde begon mijn rug serieus pijn te doen, zo erg zelfs dat ik het gevoel had enkel dat enkel mijn rechterbeen nog kracht ontwikkelde. Daardoor bleef het gat naar voren constant en kon ik niet verder wegrijden van de groepjes achter mij. Al bij al werd er eerlijk gereden, maar het verschil van in een groep te zitten of alles volledig alleen te rijden is niet te onderschatten. Volhouden was de boodschap, ik zou wel zien waar het schip strandde.
De pijn werd enkel erger en ik vreesde dat het lopen een ware calvarietocht zou worden. Toen ik vlak voor de laatste beklimming van de Keizersberg ook nog eens voelde dat mijn achterband leegliep zag ik het even niet meer zitten. Ik geraakte heelhuids in de wissel en tot mijn grote verbazing ging het lopen vrij vlot. Ik kon ongeveer gelijke tred houden met de atleten voor mij en er kwam niet direct een golf achterblijvers over mij heen gespoeld.
Twee looprondes kon ik aan een gelijk tempo lopen, maar tijdens de derde ronde kreeg ik het plots heel moeilijk. Mijn passen werden korter en het ging niet meer vooruit. Even gewandeld om tot rust te komen en het ging weer veel beter. De laatste ronde kon ik terug mijn initieel tempo aanhouden en op het einde zelfs nog wat atleten oprapen. Ik finishte in 4u17'56" als 28ste. Daar kan ik tevreden mee zijn, zeker gezien de foutjes die ik maakte.
Inspectie van mijn fiets na de wedstrijd leerde mij dat mijn zadel ruim 2 cm gezakt was en volledig achterover helde. Ik had mijn fiets nog wel nagekeken voor de wedstrijd, maar mijn zadel stond duidelijk niet vast genoeg. Te voorzichtig geweest bij het aandraaien. Weer een les geleerd, controleren en dan dubbelchecken. Beter nu dan in Zwitserland.
De wedstrijd werd gewonnen door Thierry Verbinnen die er fenomenaal uitzag, in alle drie de disciplines. Van een breakthrough performance gesproken! Ik hoop echt dat hij nu goed en wel vertrokken is. Bij de vrouwen won Tine Deckers makkelijk, wat Daniëlle extra blij maakte omdat beiden bij haar op tafel hadden gelegen. Aan mijn masseuse zal het dus niet liggen!
Hopelijk recupereer ik snel van mijn virus of bacterie-aanval, want het zou echt zonde zijn deze vorm niet mee te nemen naar Zwitserland. Op basis van deze tijden moet ik mijn plan kunnen uitvoeren, maar dan kan ik geen week in de lappenmand liggen. Afwachten dus...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten