Vuurdoop

Afgelopen zondag stond ik voor mijn vuurdoop. Niet als atleet - toegegeven het was de eerste keer dat ik een halve marathon liep enkele uren na het Hawaii-feestje van de club - maar als trainer. Sinds enkele maanden 'begeleid' ik 3 atleten richting halve marathon van Brussel. Danielle is ondertussen afgevallen met slechte bloedwaarden, maar Sheron en Joeri liepen vorige week hun 2de halve marathon en ze wilden allebei een PR.

Stilletjes werden richttijden vooropgesteld die voor beiden een significante verbetering inhield. Sheron wilde binnen 2u30 aankomen (10 minuten sneller dan vorige keer) en Joeri dacht zelfs in 1u45 de Grote Markt van Brussel te bereiken, maar liefst 40 minuten sneller dan in 2005!

Steile ambities dus, maar de reacties op de trainingsarbeid rechtvaardigden die. Toch ging het voor beiden net mis. Joeri maakte een echte 'beginnersfout' door iets te snel te vertrekken. Hij kwam door aan het 10km-punt in 50'20" en betaalde vanaf kilometer 15 de prijs voor zijn overmoedigheid. Totaal uitgeput kwam hij aan.

Meteen kon ik een extra dimensie van het coach-zijn aanspreken: emotionele opvang voorzien. "Uiteraard mag je teleurgesteld zijn, maar deze tijd is nog steeds ruim een half uur sneller dan je vorige poging. Dat is maar liefst anderhalve minuut sneller PER kilometer." probeerde ik. Enkele uren na de wedstijd zag hij het gelukkig ook zo en keek hij al uit naar een volgende opdracht. Mission accomplished dus.

De eerste reactie van Sheron nadat ze binnenkwam in 2u33' was dat ze sneller had gekund, maar dat ze enkele kilometers had moeten stappen, vanwege een vreemde pijn in haar lies na kilometer 15. Desondanks deed ze dus toch nog 7 minuten van haar tijd af en daar was ze blij om. Ook hier opdracht geslaagd dus.

Ik moet zeggen dat ik pas bij het overschrijden van de finish van Sheron de stress van mij af voelde vallen. Op voorhand was ik er gerust in, ze trainden allebei reeds enkele maanden op voorzichtig opbouwende schema's, maar in een wedstrijd van deze lengte kan er vanalles gebeuren. En de opbouw was niet 100% perfect verlopen. Sheron was 2 weken voor de wedstrijd ziek en kon niet lopen en Joeri miste enkele belangrijke trainingen tijdens zijn verhuis. Life happens, nietwaar?!

Ook daar was dus enige flexibiliteit van mijn kant nodig om hun trainingen langsheen al die hindernissen te begeleiden. Al bij al is dat goed gelukt en is het geweldig om de evolutie van 'mijn' atleten te volgen. Ik wil Joeri en Sheron dan ook bedanken voor hun vertrouwen in mij en hoop dat ze ook voor hun volgende doelen bij mij terecht kunnen. Kortom, dat trainersgedoe is fantastisch.