Race week: Tuesday

Laatste werkdag voor Zurich. Laatste dag waar er natuurlijke afleiding is voorzien. Al merk ik wel dat ik ongeveer elk half uur toch even wegdroom richting zwitserland. Wedstrijdschema's, weersverwachtingen, checklists van dingen die ik niet mag vergeten, dingen die ik nog moet doen voor de wedstrijd... Vanaf morgen is die afleiding er niet meer en kan ik echt zenuwachtig beginnen doen.

Gisteren heb ik mijn laatste tempo looptraining gedaan en zoals de laatste dagen altijd het geval is ging het weer zeer vlot. Ik hoop echt dat mijn inspanningen in het lopen resultaat gaan hebben in de wedstrijd. Dat zal vooral van mijn discipline tijdens het fietsen afhangen. Niet te snel rijden is de boodschap. Dat betekent concreet dat ik mijn hartslag onder de 145 wil houden tijdens de eerste uren en pas in de tweede helft van het fietsen mag die daar boven komen. Op die manier moet er frisheid overblijven om een 'snelle' marathon te lopen.

Terwijl ik mij zenuwachtig maak over de ironman zijn er clubgenoten die andere wedstrijden op het programma hebben staan. Er zijn wedstrijden genoeg om uit te kiezen: Thierry en Tine proberen hun vorm van Leuven over te dragen naar het EK Lange afstand in Brasschaat, Tom De Beukelaer gaat voor zijn eerste volledige in triatlonmekka Roth en Eddy Angilis beproeft zijn geluk op de 3/4 van Stein. Het wordt een druk langeafstandsweekend voor TDL-ers.

Vandaag staat de laatste echte zwemtraining op het programma. Daarna nog langsgaan bij David om mijn tijdritmachien in optimale conditie te krijgen en voor de rest rusten en eten. Wat een leven...

Race week: Monday

Nog 6 keer slapen en het is zover: de ironman van Zwitserland. Daarom vond ik het een leuk idee om elke dag een kort verslag te posten. Een verslag over de zenuwslopende laatste dagen naar mijn sportieve hoofddoel voor 2007.

Gezien de medische beslommeringen van de laatste weken is mijn mentale voorbereiding nog complexer dan anders. Enerzijds is er de anticipatie voor de wedstrijd, ik kijk er ondanks alles nog steeds naar uit. Ik wil eigenlijk gewoon aan die startlijn staan met 1800 andere atleten. Niets creëert een band als de gezonde angst voor wat komen gaat. Iedereen is zenuwachtig, heeft schrik dat ze er niet gaan geraken en tegelijk heb ik nog nooit zo'n rustige sfeer meegemaakt aan de start van een wedstrijd.

Anderzijds is er de twijfel, om mijn conditie, waartoe ik (nog) in staat ga zijn. Mijn laatste koppeltraining deed die twijfel alleen maar aanwakkeren. Op de fiets kon ik geen kracht ontwikkelen bergop, het lopen ging dan weer verrassend goed. In je hoofd schommelt je gevoel dan ook constant op en neer.

Vanmorgen ben ik nog bij Sofie geweest om alles te laten rechtzetten dat eventueel scheef stond. Blijkbaar was mijn bekken enigszins scheef gaan staan, waarschijnlijk als gevolg van de overactiviteit in mijn dikke darm. Nu alles weer vrij is, zou ik terug meer kracht in mijn benen moeten hebben.

Vandaag staat nog een looptraining op het programma. Gewoon een uurtje loslopen met enkele korte versnellingen om de benen te activeren. Ik kijk er eigenlijk al naar uit. Dat is de paradox van de taper-periode. Je weet dat je moet rusten, maar tegelijkertijd wil je toch even trainen om gerustgesteld te zijn dat je conditie niet ineens weg is. Triatleten zijn rare beestjes.

Campylobacter Jejuni

Zo ziet het beest (of de duizenden) dat mij al anderhalve week ziek maakt eruit. Mooie kleur wel, voor de rest vind ik het er niet echt aangenaam uitzien. De gevolgen van hun doortocht zijn ook niet aangenaam. Naast algemene ziekteverschijnselen die gepaard gaan met een bacteriële infectie en de misselijkheid van de antibiotica is mijn sportieve output tot een minimum herleid.

Niet dat ik geen zin heb om iets te doen, het gevoel tijdens het trainen is gewoon ronduit slecht. Na 30 minuten zwemmen ben ik misselijk, op de fiets krijg ik mijn benen amper rond, enkel lopen gaat verrassend genoeg redelijk normaal. Na een training van een uur ben ik ook steevast doodmoe. Met een ironman op minder dan 2 weken begin ik mij dan ook serieus zorgen te maken.

Mijn ambities heb ik al bijgewerkt: de stiekeme droom van hawaii te halen en de expliciete wens om onder de 10u te gaan zijn vervangen door op een gezonde manier uitdoen en zien waar het schip strandt. Ik kan u verzekeren dat zulke denkoefening geen deugd doet. Een half jaar ben ik nu bezig met mijn voorbereiding, zonder grote problemen overigens. Ik zat in de vorm van mijn leven. Mentaal was mijn voorbereiding ook al gericht op bepaalde onderliggende doelen. Om die dan op minder dan 2 weken voor de belangrijkste wedstrijd van het jaar te wijzigen vergt enige inspanning. Te meer omdat ik mezelf niets te verwijten heb.

Maar er zijn ergere dingen in het leven dan het missen van PR of een hawaii-slot. Alleen zal het even duren eer ik dat perspectief kan laten doorschijnen.

Laatste test: 1/2 Leuven

Het wedstrijdverslag van de eerste editie van een halve triatlon in Leuven heeft even op zich laten wachten. Spijtig genoeg is die vertraging een rechtstreeks gevolg van de wedstrijd. Net zoals een aantal andere atleten lig ik namelijk al drie dagen plat met een of andere infectie aan mijn spijsverteringsstelsel. Zo erg zelfs dat ik meerdere disciplines moest combineren op het toilet, als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik heb het aan mezelf te wijten, het zwemmen was weeral niet goed en ik ben langer dan nodig bloodgesteld aan ongezond water. Ik heb in Leuven nog maar een keer degelijk gezwommen en zondag was het weer niet goed. Pas na 36 minuten uit het water, in de buurt van clubgenoten die ik normaal achter mij kan houden. Dat is natuurlijk ook hun verdienste. Vooral Bart deed het meer dan goed. Snel gewisseld en meteen aan de inhaalrace begonnen. Nog voor het eerste keerpunt had ik al een twintigtal atleten te pakken. Wat echter meteen opviel was het grote gat dat Thierry Verbinnen al geslagen had. Niet zozeer op mij, maar op de andere toppers. Het zou een voorbode zijn van wat moest komen.

Ik kon mijn tempo goed vasthouden, maar vanaf het einde van de tweede ronde begon mijn rug serieus pijn te doen, zo erg zelfs dat ik het gevoel had enkel dat enkel mijn rechterbeen nog kracht ontwikkelde. Daardoor bleef het gat naar voren constant en kon ik niet verder wegrijden van de groepjes achter mij. Al bij al werd er eerlijk gereden, maar het verschil van in een groep te zitten of alles volledig alleen te rijden is niet te onderschatten. Volhouden was de boodschap, ik zou wel zien waar het schip strandde.

De pijn werd enkel erger en ik vreesde dat het lopen een ware calvarietocht zou worden. Toen ik vlak voor de laatste beklimming van de Keizersberg ook nog eens voelde dat mijn achterband leegliep zag ik het even niet meer zitten. Ik geraakte heelhuids in de wissel en tot mijn grote verbazing ging het lopen vrij vlot. Ik kon ongeveer gelijke tred houden met de atleten voor mij en er kwam niet direct een golf achterblijvers over mij heen gespoeld.

Twee looprondes kon ik aan een gelijk tempo lopen, maar tijdens de derde ronde kreeg ik het plots heel moeilijk. Mijn passen werden korter en het ging niet meer vooruit. Even gewandeld om tot rust te komen en het ging weer veel beter. De laatste ronde kon ik terug mijn initieel tempo aanhouden en op het einde zelfs nog wat atleten oprapen. Ik finishte in 4u17'56" als 28ste. Daar kan ik tevreden mee zijn, zeker gezien de foutjes die ik maakte.

Inspectie van mijn fiets na de wedstrijd leerde mij dat mijn zadel ruim 2 cm gezakt was en volledig achterover helde. Ik had mijn fiets nog wel nagekeken voor de wedstrijd, maar mijn zadel stond duidelijk niet vast genoeg. Te voorzichtig geweest bij het aandraaien. Weer een les geleerd, controleren en dan dubbelchecken. Beter nu dan in Zwitserland.

De wedstrijd werd gewonnen door Thierry Verbinnen die er fenomenaal uitzag, in alle drie de disciplines. Van een breakthrough performance gesproken! Ik hoop echt dat hij nu goed en wel vertrokken is. Bij de vrouwen won Tine Deckers makkelijk, wat Daniëlle extra blij maakte omdat beiden bij haar op tafel hadden gelegen. Aan mijn masseuse zal het dus niet liggen!

Hopelijk recupereer ik snel van mijn virus of bacterie-aanval, want het zou echt zonde zijn deze vorm niet mee te nemen naar Zwitserland. Op basis van deze tijden moet ik mijn plan kunnen uitvoeren, maar dan kan ik geen week in de lappenmand liggen. Afwachten dus...