Mijn excuses voor de stripverhaal-stijl van schelden, maar ik ben gefrustreerd. Mijn linkerhamstring zorgt voor meer problemen dan ik gewoon ben. Een tweetal weken geleden liep ik een verrekking op tijdens een tempotraining met Jeroen. 10 dagen niet kunnen lopen want telkens voelde ik nog een reactie.
Dinsdag kon ik dan eindelijk nog eens vrij lopen. Wat een zalig gevoel. De eerste kilometers lag er een serieuze laag stof op mijn loopspieren, ondanks het vele fietsen, maar daarna liep het - letterlijk - fantastisch.
Vanmorgen stond ik op voor een rustige 12km en dat heb ik me al meermaals beklaagd. Halverwege kreeg ik plots een pijnscheut in de geteisterde hamstring die meteen ook weer wegebde. Spijtig genoeg was dat maar de voorbode van nog een tiental pijnlijke samentrekkingen van mijn bil. Ijs leggen en weer wat rust en als er zondag na de wedstrijd opnieuw reactie is, zal er niets anders opzitten dan een dokter te raadplegen.
Ondertussen komt mijn marathontraining serieus in gevaar en moet ik overwegen dat plan af te blazen. Nog maar 7 weken en ik heb noch de snelheid, noch de uithouding die ik op dit moment wilde hebben om onder de 3 uur te gaan.
Niet kunnen lopen sucks, maar vanuit breder perspectief gezien stelt dat natuurlijk niets voor. Ik zal maar positief blijven en hopen dat alles goedkomt.
vrijdag 24 augustus 2007
maandag 13 augustus 2007
Ploegleider voor een dag
Sinds het einde van zijn actieve carrière als wielerprof is Kurt Van De Wouwer ploegleider bij het beloftenteam van Davo. Zaterdag was ik uitgenodigd om een rit uit de ronde van Anwerpen te volgen vanuit de auto. Een uitgesproken kans en ik heb geen twee seconden moeten nadenken om erop in te gaan.
's Morgens gingen we nog eerst een beetje 'losrijden', maar ondanks zijn 'ex-prof' statuut betekent dat nog iets anders dan bij een doorsnee amateur triatleet. Losrijden gebeurt tegen 35km/u, omdat hij "al drie dagen niet gereden had, dan sta ik hevig". Komt daarbij dat Kurt zich misrekent had in het parcours, waardoor we ons moesten haasten om tijdig terug te zijn. De laatste 30km zijn we dan ook niet veel onder de 40km/u geweest met de wind op kop. Halverwege dat blokje kon ik niet meer op kop komen en was ik blij dat ik in het wiel zat.
Na een supersnelle douche en maaltijd in de auto om het materiaal te halen. Fietsen op het dak, koffer vol wielen, bidons in de koelbox, ... en op naar de start. Daar was een kleurrijke drukte van jewelste, er stonden maar liefst 30 ploegen van 6 renners aan de start.
De Litouwse nationale ploeg reed in ronde van Antwerpen iedereen naar huis en bepaalde ploegleiders smeedden samen plannen om die hegemonie te doorbreken. Op een smal wegje in de eerste ronde zouden ze met een aantal ploegen wegrijden en het veld lamleggen door over de breedte van de weg te rijden. We waren nog niet vertrokken en "we zaten al in de slag".
Stipt 2u vertrok de caravaan en ging het tempo meteen de hoogte in. Het plan zou gelukt zijn, ware het niet dat een van 'onze' renners tegen de grond ging en het peleton volledig in 2 stukken brak. Snel depanneren en de gevallen renner terug in de groep brengen. Fenomenaal om te zien hoe zo'n belofte op luttele centimeters van de achterbumper tegen 75km/u (!) terugkomt.
Ondertussen was er een kopgroep van 29 renners ontstaan met 4 Davo-renners. Slechts een ploeg deed beter, de Litouwers. Alles samenhouden en met snelle men Michael Van Staeyen op een sprint gokken, zo oordeelde Van De Wouwer. Opvallend trouwens hoe goed je een koers kan volgen puur op basis van "Radio Tour". Als 6de volgwagen zie je de renners maar 25% van de tijd, maar geen detail van de wedstrijd gaat verloren, door de communicatie van de wedstrijdleiding. Halverwege de race had onze sprinter dorst en moest ik zelfs in actie schieten, bus aannemen (niet zoals bij de profs weggooien) en een volle afgeven met professionele duw. Van pure spanning vergat ik ze bijna los te laten.
Ook opvallend is de technisch lage kwaliteit van het oortjessysteem. Met drie mensen in de auto konden we niet eens altijd verstaan wat de renners trachtten te communiceren. Volgens de ploegleider was dit materiaal nochtans top-of-the-line. In de Tour gaat het er ook zo aan toe blijkbaar. Primitieve toestanden.
Vooraan veranderde er niets meer en gingen we naar de verwachte spurt. Van Staeyen kreeg de directieven in het wiel van Goddaert te kruipen en zo geschiedde. Alleen geraakte hij er niet meer uit en won de jonge renner van Jong Vlaanderen. De Davo-renner eindigde 3de en met nog 3 anderen in de top-20 deed de ploeg het schitterend.
Mijn dag was alleszins geslaagd, een blik op de koers van binnenuit, een blik ook op de toekomst van het wielrennen, want het staat vast dat een aantal van deze jonge mannen op termijn zullen doorgroeien naar de profs. Kan ik binnen een paar jaar zeggen dat ik die mannen nog heb zien koersen bij de beloften.
's Morgens gingen we nog eerst een beetje 'losrijden', maar ondanks zijn 'ex-prof' statuut betekent dat nog iets anders dan bij een doorsnee amateur triatleet. Losrijden gebeurt tegen 35km/u, omdat hij "al drie dagen niet gereden had, dan sta ik hevig". Komt daarbij dat Kurt zich misrekent had in het parcours, waardoor we ons moesten haasten om tijdig terug te zijn. De laatste 30km zijn we dan ook niet veel onder de 40km/u geweest met de wind op kop. Halverwege dat blokje kon ik niet meer op kop komen en was ik blij dat ik in het wiel zat.
Na een supersnelle douche en maaltijd in de auto om het materiaal te halen. Fietsen op het dak, koffer vol wielen, bidons in de koelbox, ... en op naar de start. Daar was een kleurrijke drukte van jewelste, er stonden maar liefst 30 ploegen van 6 renners aan de start.
De Litouwse nationale ploeg reed in ronde van Antwerpen iedereen naar huis en bepaalde ploegleiders smeedden samen plannen om die hegemonie te doorbreken. Op een smal wegje in de eerste ronde zouden ze met een aantal ploegen wegrijden en het veld lamleggen door over de breedte van de weg te rijden. We waren nog niet vertrokken en "we zaten al in de slag".
Stipt 2u vertrok de caravaan en ging het tempo meteen de hoogte in. Het plan zou gelukt zijn, ware het niet dat een van 'onze' renners tegen de grond ging en het peleton volledig in 2 stukken brak. Snel depanneren en de gevallen renner terug in de groep brengen. Fenomenaal om te zien hoe zo'n belofte op luttele centimeters van de achterbumper tegen 75km/u (!) terugkomt.
Ondertussen was er een kopgroep van 29 renners ontstaan met 4 Davo-renners. Slechts een ploeg deed beter, de Litouwers. Alles samenhouden en met snelle men Michael Van Staeyen op een sprint gokken, zo oordeelde Van De Wouwer. Opvallend trouwens hoe goed je een koers kan volgen puur op basis van "Radio Tour". Als 6de volgwagen zie je de renners maar 25% van de tijd, maar geen detail van de wedstrijd gaat verloren, door de communicatie van de wedstrijdleiding. Halverwege de race had onze sprinter dorst en moest ik zelfs in actie schieten, bus aannemen (niet zoals bij de profs weggooien) en een volle afgeven met professionele duw. Van pure spanning vergat ik ze bijna los te laten.
Ook opvallend is de technisch lage kwaliteit van het oortjessysteem. Met drie mensen in de auto konden we niet eens altijd verstaan wat de renners trachtten te communiceren. Volgens de ploegleider was dit materiaal nochtans top-of-the-line. In de Tour gaat het er ook zo aan toe blijkbaar. Primitieve toestanden.
Vooraan veranderde er niets meer en gingen we naar de verwachte spurt. Van Staeyen kreeg de directieven in het wiel van Goddaert te kruipen en zo geschiedde. Alleen geraakte hij er niet meer uit en won de jonge renner van Jong Vlaanderen. De Davo-renner eindigde 3de en met nog 3 anderen in de top-20 deed de ploeg het schitterend.
Mijn dag was alleszins geslaagd, een blik op de koers van binnenuit, een blik ook op de toekomst van het wielrennen, want het staat vast dat een aantal van deze jonge mannen op termijn zullen doorgroeien naar de profs. Kan ik binnen een paar jaar zeggen dat ik die mannen nog heb zien koersen bij de beloften.
dinsdag 7 augustus 2007
Antwerp Ironman 70.3: vreemde teleurstelling
Om mijn seizoen terug op gang te trekken stond ik zondag aan de start van de Antwerp Ironman 70.3, de Marc Herremans zoals ze zeggen. En ik was niet alleen, maar liefst 870 deelnemers gingen om iets voor 11u te water voor 1,9km zwemmen, 90km fietsen en 21km lopen.
Althans, dat was de bedoeling, want mijn wedstrijd zat er na 2 onderdelen op. Ik had nog eens goed gezwommen en het fietsen mocht er ook zijn. Bij de tweede wisselzone bleek mijn transitiezak echter niet op zijn plaats te liggen. Lichte paniek maakte zich van mij meester, wat nu gedaan. Meteen een vrijwilliger aangeklampt en binnen de kortste keren waren ze met zijn vieren aan het zoeken naar mijn zak. Mentaal was mijn wedstrijd daar al gedaan, want om na de zware fietsproef (de wind was een marteling) atleet na atleet zien voorbij te lopen terwijl je machteloos toekijkt is geen pretje. Het voelde alsof ik daar 15 minuten stond te verdoen.
Achteraf bekeken waren het er maar 7, toen plots een vrijwilliger met mijn zak kwam aanlopen. Hij bleek 4 rijen verkeerd te liggen. Aan iemand anders zijn fiets blijkbaar, want de zak was opengescheurd en daarbij was het sluitbolletje van mijn lock laces eraf gekomen. Ik doe die altijd heel los om meteen in mijn schoenen te kunnen. Ik was nog net helder genoeg om aan een knoop te denken, maar dat bleek geen oplossing. De elastische veters kwamen telkens los en elke 50m verloor ik mijn rechterschoen. Na 500m lopen hield ik het dan ook voor bekeken. Mijn wedstrijd was gedaan.
Nu ik wat tijd heb gehad om de eerste teleurstelling weg te werken en helder over de situatie na te denken heb ik weer wat lessen geleerd. Uiteindelijk had een trip langs de EHBO-post en wat tape mij toegelaten om verder te doen en de wedstrijd alsnog te beëindigen, of gewoon een veter vragen aan een supporter, of nog iets anders... Uiteindelijk moet je op alles voorbereid zijn, maar zondag was ik dat dus niet.
Het was des te spijtiger vermits de wedstrijd eigenlijk echt wel het label Ironman waard is. Genoeg vrijwilligers overal, mooi zwemwater, fietsparcours is snel, maar tegelijk zwaar en lopen in een stad als Antwerpen is zeker een trekpleister waar je binnen- en buitenlandse triatleten mee lokt. Ook mooi van de organisatie is dat ze me een gratis herkansing geven. Ik meldde mijn probleem en luttele uren later zat er al een e-mail in mijn inbox met verontschuldigingen en gratis inschrijving voor volgend jaar. De wedstrijd staat nu reeds aangestipt in mijn agenda!!!
Althans, dat was de bedoeling, want mijn wedstrijd zat er na 2 onderdelen op. Ik had nog eens goed gezwommen en het fietsen mocht er ook zijn. Bij de tweede wisselzone bleek mijn transitiezak echter niet op zijn plaats te liggen. Lichte paniek maakte zich van mij meester, wat nu gedaan. Meteen een vrijwilliger aangeklampt en binnen de kortste keren waren ze met zijn vieren aan het zoeken naar mijn zak. Mentaal was mijn wedstrijd daar al gedaan, want om na de zware fietsproef (de wind was een marteling) atleet na atleet zien voorbij te lopen terwijl je machteloos toekijkt is geen pretje. Het voelde alsof ik daar 15 minuten stond te verdoen.
Achteraf bekeken waren het er maar 7, toen plots een vrijwilliger met mijn zak kwam aanlopen. Hij bleek 4 rijen verkeerd te liggen. Aan iemand anders zijn fiets blijkbaar, want de zak was opengescheurd en daarbij was het sluitbolletje van mijn lock laces eraf gekomen. Ik doe die altijd heel los om meteen in mijn schoenen te kunnen. Ik was nog net helder genoeg om aan een knoop te denken, maar dat bleek geen oplossing. De elastische veters kwamen telkens los en elke 50m verloor ik mijn rechterschoen. Na 500m lopen hield ik het dan ook voor bekeken. Mijn wedstrijd was gedaan.
Nu ik wat tijd heb gehad om de eerste teleurstelling weg te werken en helder over de situatie na te denken heb ik weer wat lessen geleerd. Uiteindelijk had een trip langs de EHBO-post en wat tape mij toegelaten om verder te doen en de wedstrijd alsnog te beëindigen, of gewoon een veter vragen aan een supporter, of nog iets anders... Uiteindelijk moet je op alles voorbereid zijn, maar zondag was ik dat dus niet.
Het was des te spijtiger vermits de wedstrijd eigenlijk echt wel het label Ironman waard is. Genoeg vrijwilligers overal, mooi zwemwater, fietsparcours is snel, maar tegelijk zwaar en lopen in een stad als Antwerpen is zeker een trekpleister waar je binnen- en buitenlandse triatleten mee lokt. Ook mooi van de organisatie is dat ze me een gratis herkansing geven. Ik meldde mijn probleem en luttele uren later zat er al een e-mail in mijn inbox met verontschuldigingen en gratis inschrijving voor volgend jaar. De wedstrijd staat nu reeds aangestipt in mijn agenda!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)
