Rustweek: iets te letterlijk genomen

Deze week zou een rustweek worden met als orgelpunt de opener van mijn seizoen in Geel. Het rustgedeelte is een tikkeltje te lang geworden. De oorzaak daarvan is een virale infectie in mijn darmen die me twee dagen in bed hield. Donderdag en vrijdag waren sowieso als rustdagen gepland vanwege een opleidingstweedaagse op het werk. Dan blijft er niet veel tijd over om nog productief te trainen. Enkel zaterdag mijn geplande duurtraining op de fiets kunnen doen. Ik voorzag toch geen taper voor Geel.

De weersomstandigheden van zaterdag maakten die duurtraining toch ook meer een intensieve duurtraining. Er stond een constante zuid-oostenwind van 3 tot 4 beaufort die de eerste paar uren in het nadeel blies. Het constant draaien en keren in het slot van de mooie rit door de fruitstreek van Limburg maakten dat we zelfs daar niet van een welverdiende meewind konden genieten.

Nergens tijdens de rit had ik het gevoel dat het vlot draaide. En achteraf bleven mijn benen verkrampt aanvoelen. Dat deed niet meteen het beste vermoeden voor deze namiddag. 's Avonds dan maar een massage gevraagd aan Danielle om mijn benen wat los te maken. Het lome gevoel dat ik de ochtend na een massage heb is er weer, maar ik put vertrouwen uit het feit dat ik dan ook meestal goede benen heb. Afwachten dus...

Het plan voor vanmiddag is om tempo te zwemmen. Gezien het gebrek aan snelheidstrainingen in dat onderdeel zal ik blij zijn als ik tussen de 21 en 22 minuten uit het water kom. Daarna volle bak op de fiets. Gewoon van de eerste tot de laatste kilometer zo hard ik kan om tot slot te zien hoeveel ik nog over heb voor de afsluitende 10km lopen. Ik heb 2 doelstellingen voor deze wedstrijd: ten eerste het wakker maken van het lichaam voor wedstrijdinspanningen en ten tweede een materiaalrepetitie voor Zurich. Eindtijden en uitslag kunnen mij minder interesseren. Als ik mijn plan kan uitvoeren zoals beoogd, kan ik tevreden zijn over mijn wedstrijd.

Verslag van de wedstrijd volgt straks of morgen...