20km van Brussel

Na de finish van de 20km van Brussel kreeg ik een sticker in mijn handen geduwd van sponsor Nike+. De tekst is perfect van toepassing op mijn wedstrijd, spijtig genoeg niet alleen in de betekenis van de slogan en die las: "I ran the 20km of Brussels like never before".

Ik kon pas redelijk laat een startbewijs bemachtigen via Artsen zonder grenzen (bedankt Joeri). Een ander loper had afgehaakt en ik kon zijn nummer overnemen. Nadeel daarvan, ik kreeg nummer 25036 toebedeeld. Dan weet je dat je niet meteen hoeft te hopen op een supertijd, maar dat kon me niet echt deren. Het was een goede test om te zien hoe mijn benen gerecupereerd waren van de 31km van twee dagen geleden.

Meer dan 11 minuten na het startschot kon ik eindelijk over de startmat 'lopen'. De Wetstraat zag weer zwart van het volk. Een kippevelmoment, dat wel, maar je eigen tempo lopen en mensen voorbijsteken is daar geen sinecure. Dat blijft eigenlijk zo tot naar de tunnels. Aan het 5km punt kwam ik dan ook door in 22'40", niet echt supersnel. En dat zou gevolgen hebben...

Want in een geval van slechte plaats op een slecht moment kreeg ik in de afvalstrook van een drankpost plots een flesje Spa Reine tegen mijn hoofd geslingerd. Er stond nochtans goed mikken boven de afvalbakken. Spa Reine mag dan wel het reinigende water zijn, echt deugd deed het niet.

Aan de volgende drankpost gingen ze mij niet meer hebben. Ik zou mooi in het midden van het parcours blijven zodat ik niet in de baan van rondvliegende projectielen liep. Blijkbaar zijn er nog andere projectielen waar je voor moet opletten en wel rondvliegende vuisten. Twee deelnemers hadden hun oog laten vallen op exact hetzelfde flesje water en wilden niet loslaten. Dan maar op mekaar kloppen totdat iemand losliet! En zo liepen ze een hondertal meter verstrengeld in mekaar. Nog nooit gezien...

De rest van mijn tocht was minder bewogen en ik kon een mooie negative split lopen. Na 1u21' chiptijd kwam ik over de streep zonder echt dood te zitten. Ik had probleemloos 3 minuten sneller gekund indien ik niet constant aan slalomlopen had gedaan. Weer een geslaagde test richting Zwitserland. Aan de finish kwam ik enkele TDL-ers tegen die allemaal schitterende prestaties afleverden. Vooral Bert onderstreepte zijn ambities voor volgende week met een tijd van 1u15'!

Samen met Daniëlle, Magaly en Martine hebben we dan nog een half uur elke lopen met een rood AzG t-shirt gescand om te zien of Joeri eraan kwam. Hij deed het ook goed: 2u08', waarvan minstens een 5-tal gespendeerd werden met aanschuiven aan de finish. Volgende keer gaat de 2u-grens er gewoon aan!

The long run home

Vrijdag stond mijn langste looptraining op het programma. Een keer per ironman wil ik meer dan 30km of 2u30 gelopen hebben. Kwestie van niet volledig voor een verrassing te staan na het fietsen.

Vermits ik pas tegen 18u ten vroegste kon thuiszijn, bedacht ik het plan om de pendel naar huis te vervangen door mijn looptraining. Op mapmyrun.com stippelde ik een traject uit. Bleek dat de kortste afstand van de VUB naar huis "slechts" 27,5km was. Ik moest dus nog een lusje bijverzinnen om aan de benodigde kilometers te geraken. Het volledige traject kan je bekijken door hier te klikken.

Meteen als je de campus werd ik geconfronteerd met de heuvelachtigheid van mijn traject. Het gaat constant op en neer tot je aan het park van Tervuren komt. Inclusief verkeerslichten en Brussel centrum kwam ik na 9km door in net onder de 45', perfect op schema.

Ik kon de resterende afstand goed inschatten omdat ik hier ook geregeld fiets. Na het saaie rechte stuk naar Leefdaal komt de lange klim richting Egenhoven. Daar heb ik constant tempo aangehouden en me goed geconcentreerd op de klim. Iets te goed blijkbaar want eens boven kreeg ik het even moeilijk op het vlakkere stuk. Net voor de autostrade bereik je het halve marathonpunt. Daar kwam ik door in 1u42', nog altijd constant en op schema.

Ik had de extra lus achter het sportkot gelegd, kwestie van door het bos te kunnen lopen. Een zachte ondergrond zouden mijn benen tegen dan wel appreciëren. Waar ik niet op gerekend had, was een bende Engelsmannen die op een of andere teambuilding waren. In groepjes van drie wandelden ze rond, een volledig gekleed, een andere met enkel een broek en een derde in ondergoed (of in een geval zelfs naakt)!!! Even dacht ik dat ik aan het hallucineren was.

Eenmaal thuis klokte ik af op 2u30'47" voor 31,43km. Dat komt neer op 4'47"/km, sneller dan verwacht en dus ben ik zeer tevreden. Vooral mentaal komt zo'n resultaat van pas. Het gevoel dat ik er klaar voor ben begint stilaan te overheersen. Zo veel zelfs dat ik vrees iets te 'overconfident' te worden.

One month to go

Vandaag binnen een maand is het eindelijk zover. Dan volgt de culminatie van al mijn trainingsinspanningen in de ironman van zwitserland. Gisteren heb ik mijn langste koppeltraining uit het programma afgehandeld. Het plan was 120km fietsen en 16km lopen.
Het fietsen ging verbazend vlot, ondanks een soms stevige wind en stijve rugspieren. De benen waren duidelijk goed. 118km in 3u20' of 35,3km/u gemiddeld. Een rustige wissel thuis en op pad voor 16km, waarvan een groot stuk in het bos. De zomerse temperaturen van gisteren hielpen bij het wedstrijdspecifieke van de training. De eerste kilometers voelden echt goed aan. Ik had blijkbaar goed gedoseerd op de fiets. In het bos merkte ik toch dat mijn benen moe waren, want er zat (te) weinig 'bounce' in mijn pas. Op een bepaald moment struikelde ik zelfs over een boomwortel en voor de tweede maal dit jaar ging ik tegen de grond tijdens een looptraining!

Een duidelijk aandachtspunt blijft eten tijdens het lopen. Dat lukt me echt niet goed en na een uur kreeg ik een hongerklopje. Ik had nochtans gellekes bij, maar die opeten deed ik weer niet. Begrijpe wie begrijpe kan. Ik heb het me serieus beklaagd. Op de steile afdaling van de Pakenstraat kwam een kramp op en moest ik even stappen. Nog geen drie passen verder kreeg ik wat op een echte slag van de hamer leek. Hoofdpijn zoals ik nog niet dikwijls meegemaakt heb. Ik vreesde even dat ik verder naar huis zou moeten stappen, maar gelukkig kon ik na een kleine 6 minuten de kracht vinden om verder te lopen.

Ik was serieus leeg, want eenmaal thuisgekomen moest ik toch serieus bekomen. De training had 4u53' geduurd, inclusief transitie van 10' en 6' wandelen. Ik was content. Zeker toen bleek dat ik ondanks de wandelpauze gemiddeld 4'57"/km had gelopen. Uit zulke trainingen haal je echt vertrouwen! Tijdens de twijfelperiodes die gaan komen tijdens de taper zal ik er af en toe eens aan terugdenken.

's Avonds een grote pizza van de Marco samen met Tine (net terug) en Pepijn. Daarna nog een deugddoende rugmassage van Danielle en ik kon als een blij, maar moe man gaan slapen. Volgende 'key workout' zondag met de combinatie van tempofietstraining in de voormiddag en 20km van Brussel in de namiddag. Maar eerst donderdag 2 uur zwemmen en vrijdag 31km lopen. Grappig hoe relatief de indeling van trainingen wordt tegen het einde van een ironmanvoorbereiding...

Wauw!!!

Het afgelopen weekend was het druk voor de langeafstandsatleten van de club. Zaterdag was het de beurt aan Nico in Lanzarote. Hij eindigde mooi 14de en kwalificeerde zich voor Hawaii. Nog mooier werd het zondag toen Tine haar duivels ontbond in Florida en derde werd.

Net zoals vorig jaar schreef ze zich in voor Ironman Florida 70.3 en kon ze logeren bij mijn ouders. Die hebben haar blijkbaar goed verzorgd want Tine heeft zichzelf overstegen. Na een goede zwemproef reed ze het hele veld aan diggelen en liep ze zich naar het podium! Nu vind ik het des te spijtiger dat we niet meekonden. Afspraak volgend jaar dan maar voor haar eerste overwinning...

Klik!

Op een gegeven moment in trainingsvoorbereiding komt er een punt waarop je het gevoel hebt dat het klopt. De klik zeg maar. En hij is er.

In het begin van het jaar vraag je jezelf af hoe je in godsnaam de afstand zal bolwerken, hoe je zo snel gaat fietsen? Stilaan groeit dan je uithouding, kracht in de benen neemt toe en op een dag lijkt alles vanzelf te gaan. Vanmorgen kwam ik plots tot het besef dat ik zover ben. Na een goede start van het wedstrijdseizoen heb ik vorige week vlot 30km gelopen, een lange heuvelachtige fietstraining afgewerkt aan 33,5km/u zonder echt diep te gaan en 3800m ononderbroken gezwommen aan hetzelfde tempo.

Ik zit in mijn 'build fase' en het hoofddoel daarvan is alles in mekaar weven. De echte uithoudingsgerichte trainingen zijn voorbij, nu komt het erop neer de nadruk op intensiteit te leggen en dan nog 2 weken goed te 'taperen'.

Het moeilijkste in deze periode is blijven geloven in een goede afloop. Stilaan kruipt onzekerheid in mijn hoofd. Onzekerheid over een aantal gemiste trainingen, over voldoende volume, over mijn zwemmen, ... Ik kan er maar beter niet te veel aandacht aan besteden, ik kan er toch niets meer aan veranderen. Enkel focussen op de komende trainingen en daar het maximale uithalen.

Mentale training

Naast fysieke training vereist de voorbereiding voor een ironman ook mentale training. De wedstrijd duurt zo lang dat ergens tijdens de dag er een moment komt waarop je moeilijk hebt. Vermits lopen het laatste onderdeel is en de vermoeidheid reeds groot is, vallen de meeste mentale dreunen. Om me daar enigszins op voor te bereiden heb ik afgelopen woensdag mijn lange duurtraining gecombineerd met een mentale training.

Hoe doe je dat? Je zoekt het saaiste parcours dat je kan bedenken en loopt daar een kleine 30km op. Op en af naar Kampenhout op de vaartdijk was 'just what the doctor ordered'. Je kan je niet verstoppen, weet altijd precies waar je bent en hoever het nog terug is en bovendien stond er een fikse wind.

Al bij al ging het vlot. Het heen-stuk duurde al iets te lang naar mijn goesting, maar mijn grootste probleem was de zuurtegraad van mijn drinken. Na 1u12' kon ik beginnen aan de terugtocht. Daar ging het een paar kilometer goed, gevolgd door een paar kilometer minder goed om tenslotte in de laatste 3 kilometer echt zwaar te worden. Mijn benen begonnen te verkrampen. Achteraf bekeken liep ik nog even snel, maar het gevoel was volledig weg. Terugtocht: 1u09'.

Over het mentale aspect van de training was ik tevreden. Het werd soms moeilijk en dan kon ik me daar vlot overzetten door even terug te komen tot het eigenlijke moment. Niet denken aan hoever het nog is en hoe lang je nog gaat afzien, maar gewoon concentreren op je ademhaling en al de rest buitensluiten. Hopelijk kan ik daar 24 juni nog aan denken...

29,5km
2u20'50"
4'47"/km

De kop is eraf. En hoe...

Zondag was het zover, de langverwachte start van mijn seizoen. En ik heb hem niet gemist! Alhoewel ik vooraf getekend had voor een plaats dichtbij de top-20, ben ik niet onverdeeld gelukkig over mijn 21ste plaats.

De bedoeling van deze wedstrijd was expliciet om de fietsconditie te testen. Na de fietsproef was mijn wedstrijd eigenlijk afgelopen en ging ik proberen om te lopen naar best vermogen. Ik besefte namelijk maar al te goed dat ik daar tekort ging komen. Al mijn looptrainingen zijn totnogtoe gericht op uithouding en in het beste geval krachtuithouding, maar geen pure snelheid. Alles in de buurt van 15km/u was goed.

De wedstrijd dan: ik kwam ongeveer als 30ste uit het water in het tweede pak. Daar was ik content mee, want ik had gewoon technisch snel gezwommen. Heel de tijd gelet op mijn hoofdpositie en doorhalen dichtbij de middellijn. De wissel verliep ook goed, enkel dat verdomde pak over mijn enkel krijgen zorgt elke keer voor frustraties.

Op de fiets meteen een hoog tempo gezocht. Ik raapte al snel de eerste enkelingen voor mij op. Op het lange rechte stuk zag ik voor mij een groep van een 15-tal atleten rijden. Het moet gezegd, de niet-stayer regels werden gerespecteerd. Een verfrissende vaststelling. Het was meteen erop en erover. Tot mijn verbazing bleef niemand in mijn wiel plakken en reed ik meteen een mooi gaatje bij mekaar. Vlak voor dat groepje reed Jeroen, maar ook hij liet me al snel rijden (later bleek dat een goede beslissing te zijn).

Ik had eigenlijk geen idee van mijn plaats. Achteraf bekeken had ik moeten beseffen dat ik redelijk vooraan zat, vermits ik een halve ronde lang niemand voor mij zag. De tweede ronde kon ik het tempo zelfs nog opdrijven en reed ik een groepje van een man of vijf voorbij. Hetzelfde scenario voltrok zich, niemand die langer dan een minuut kon aanklampen. Misschien zat mijn strategie daar voor iets tussen. Rutger had mij na de Ironman in Arizona een goede tip gegeven: passeer iemand altijd volle bak zodat de goesting om te volgen hem meteen ontnomen wordt. Ik kan bevestigen dat die strategie werkt.

In de laatste ronde passeerde ik eerst ploeggenoot Steve Aernout die als derde uit het water gekomen was. Ik riep hem nog snel wat aanmoedigingen toe, maar of hij er veel van gehoord heeft weet ik niet. De laatste keer op het lange rechte stuk naderde ik twee atleten. Een daarvan bleek Hans Moonen te zijn, toch geen sukkelaar. Op dat moment besefte ik pas echt dat ik goed bezig was. Het is nog niet dikwijls gebeurd dat ik zo'n adrenalinerush krijg in een wedstrijd. Ik vond het eigenlijk spijtig dat het fietsonderdeel bijna voorbij was.

Toen ik de wisselzone binnenreed hoorde ik pas hoe goed ik gefietst had. In de woorden van de speaker: "Op de achtste plaats een atleet die we hier niet echt verwacht hadden, Tim Peeters van TDL. Na een fenomenale fietsprestatie komt hij hier binnen op 5 minuten van leider Thierry Verbinnen.". Nog nooit zoveel kippenvel gehad in de transitiezone. Dat gevoel werd nog versterkt door het gebrek aan fietsen in de wissel.

Als je 8ste ligt in een wedstrijd kan je natuurlijk niet anders dan alles geven tijdens het lopen. Ik meteen volle bak vertrokken. Dat heeft welgeteld 1km geduurd. Toen sputterde het systeem tegen en kon ik niet meer diep gaan. De benen wilden wel, mijn ademhaling en hartslag zaten nog op normale niveaus, maar voor de een of de andere reden was de coördinatiefunctie van mijn hersenen naar mijn spieren verstoord. Al snel kwamen een aantal mensen mij voorbij, maar na de eerste ronde lag ik nog mooi 11de. Toen kwam Jeroen terug uit de achtergrond en die passeerde mij vlot. Hij werd uiteindelijk knap 13de! De wedstrijd duurde 2km te lang, want daar kwamen nog 6 atleten mij voorbij, waardoor ik nog net uit de top-20 viel.

Alhoewel ik enigszins ontgoocheld ben over mijn loopproef, moet ik eigenlijk gewoon heel tevreden zijn. Ik reed rond aan 40km/u, enkel Thierry en uiteindelijke winnaar Michael De Wilde reden sneller. Achteraf bleek dat ik exact even snel gereden heb als Koen Hoeyberghs! Gezien zijn palmares kan ik dat nog altijd amper geloven. Het zwemtempo dat ik hier aanhield, kon ik ook nog vlot 2 à 3 keer volhouden, dus dat ik ook veelbelovend.

In de komende 3 weken lag sowieso extra nadruk op het looponderdeel, ik moet dus nog lang niet panikeren. Concentreren op het positieve en leren uit de dingen die beter moeten. Volgende test binnen drie weken: 1/2 van Leuven.

Rustweek: iets te letterlijk genomen

Deze week zou een rustweek worden met als orgelpunt de opener van mijn seizoen in Geel. Het rustgedeelte is een tikkeltje te lang geworden. De oorzaak daarvan is een virale infectie in mijn darmen die me twee dagen in bed hield. Donderdag en vrijdag waren sowieso als rustdagen gepland vanwege een opleidingstweedaagse op het werk. Dan blijft er niet veel tijd over om nog productief te trainen. Enkel zaterdag mijn geplande duurtraining op de fiets kunnen doen. Ik voorzag toch geen taper voor Geel.

De weersomstandigheden van zaterdag maakten die duurtraining toch ook meer een intensieve duurtraining. Er stond een constante zuid-oostenwind van 3 tot 4 beaufort die de eerste paar uren in het nadeel blies. Het constant draaien en keren in het slot van de mooie rit door de fruitstreek van Limburg maakten dat we zelfs daar niet van een welverdiende meewind konden genieten.

Nergens tijdens de rit had ik het gevoel dat het vlot draaide. En achteraf bleven mijn benen verkrampt aanvoelen. Dat deed niet meteen het beste vermoeden voor deze namiddag. 's Avonds dan maar een massage gevraagd aan Danielle om mijn benen wat los te maken. Het lome gevoel dat ik de ochtend na een massage heb is er weer, maar ik put vertrouwen uit het feit dat ik dan ook meestal goede benen heb. Afwachten dus...

Het plan voor vanmiddag is om tempo te zwemmen. Gezien het gebrek aan snelheidstrainingen in dat onderdeel zal ik blij zijn als ik tussen de 21 en 22 minuten uit het water kom. Daarna volle bak op de fiets. Gewoon van de eerste tot de laatste kilometer zo hard ik kan om tot slot te zien hoeveel ik nog over heb voor de afsluitende 10km lopen. Ik heb 2 doelstellingen voor deze wedstrijd: ten eerste het wakker maken van het lichaam voor wedstrijdinspanningen en ten tweede een materiaalrepetitie voor Zurich. Eindtijden en uitslag kunnen mij minder interesseren. Als ik mijn plan kan uitvoeren zoals beoogd, kan ik tevreden zijn over mijn wedstrijd.

Verslag van de wedstrijd volgt straks of morgen...

Opoffering

Opofferingen zijn nodig om een ironman tot een goed einde te brengen. Niet alleen de atleet in kwestie moet dingen laten, ook zijn entourage moet zich aanpassen. Daniëlle gaat daar wel erg ver in. Gisteren kom ik thuis van mijn werk, geef haar een kus en proef chips-smaak. Ik helemaal misnoegd, maar dat blijkt misplaatst te zijn. "Ik heb heel de zak opgegeten, dan kan jij niet in de verleiding gebracht worden." klonk het oprecht. Ik heb het nogal getroffen met zo'n vriendin en haar opofferingsvermogen.

Solo ride

Ik heb een gigantisch respect voor professionele langeafstandsatleten. Niet alleen vanwege hun prestaties, maar vooral vanuit hun discipline als het aankomt op trainingen uitvoeren. Op een bepaald moment beginnen trainingen namelijk zo lang te worden dat er niet te veel companen zich aandienen. Dan moet je er dus alleen op uit, dag in dag uit. Ik heb het al moeilijk als ik twee lange trainingen per week alleen moet doen.

Gisteren was het nog eens van dat. Ik ging ervan uit dat de vrije dag van 1 mei wel de nodige vrijwilligers zou opleveren om mij (gedeeltelijk) te vergezellen tijdens mijn training van 5 uur. Noppes dus! Dan maar alleen de toertocht Haasrode-Hoei-Haasrode gaan rijden. Daar zou ik wel een groepje tegenkomen om mee te rijden. Weer noppes dus!

Alleen tegen de wind naar Hoei dus. Na 20km was ik het eigenlijk al beu, de goesting om terug te draaien was immens groot. Maar zolang ik de pijltjes vond, bleef ik maar rijden. Reeds vanop 40km afstand kan je de rookpluimen van de kerncentrale bij Hoei zien, dichter komen doe je echter slechts zeer gestaag. Na 40km was ik het echt beu en kon enkel de gedachte aan Rutger Beke en Peter Reid mij overtuigen om verder te rijden. Rutger gaat soms weken aan een stuk alleen op stage in godvergeten plaatsen als Font Romeu. Zonder vrouw, zonder kind, zonder afleiding. Reid stond erom bekend dat hij in zijn opbouw naar Hawaii in 'hermit mode' ging en alleen in een gammel huis stages organiseerde. Als die mannen dat kunnen, moet ik toch wel 150km alleen kunnen rijden dacht ik maar. Uiteindelijk kwam ik in Hoei aan en leidde de weg mij terug richting Leuven. De wind draaide in mijn voordeel en in de verte zag ik een klein groepje rijden. Na een inspanning van enkele minuten waarbij ik niet onder de 45km/u kwam, had ik ze te pakken: 4 companen om naar Leuven te rijden. Het feit dat ik ruim drie kwart van het kopwerk deed, kon me geen bal schelen.

Ik heb dus nood aan sociale controle en bevestiging in mijn triatlonambities (deze blog is daar uiteraard ook een uiting van). Vorige week hoorde ik een podcast van Dean Karnazes, een Amerikaanse ultraloper die 50 marathons in 50 staten in 50 dagen liep. Hij had het steeds over zien hoever je je lichaam kan brengen, om voor jezelf te weten dat je er alles hebt uitgehaald. Dat vertrekpunt lijkt mij op dit moment vreemd en dat is confronterend. Want waarom doe ik het dan eigenlijk en vooral wanneer vinden mijn lichaam en geest dat het genoeg geweest is? Hopelijk pas na Zwitserland, dan zal ik er eens over nadenken.

Grote honger

Het is zover, ik heb de fase in mijn training bereikt waar ik constant honger heb. Op een bepaald moment train je zoveel dat je lichaam tussendoor constant in recovery-mode gaat en nood heeft aan slaap en voedsel. Dat eerste kan je het meestal wel geven, alhoewel ik bij nader inzien toch ook wel constant moe ben. Voldoende eten en vooral de juiste dingen eten is niet zo simpel. Sinds het begin van de stage in Frankrijk ben ik ruim 4 kilo afgevallen, hoewel ik niet bepaald minder of anders aan het eten ben.

Het is vooral het trainingsvolume dat de boosdoener is. Om een voorbeeld te geven, de afgelopen 3 trainingsdagen heb ik ruim 13 uur getraind! En er staan de komende dagen telkens minstens drie uur op het schema. Weken van meer dan 20 uur met daar bovenop een full-time job kosten nu eenmaal energie en die moet ik in de resterende waaktijd zien binnen te spelen. Niet evident, op een bepaald moment zit je gewoon vol! Zeker als je dan probeert om die energie uit 'nutrient dense' voedsel te halen ipv 'energy dense' eten. Groenten en fruit vormen de eerste categorie, suikerrijk voedsel de tweede. Maar aan een appel heb je niet zoveel na bijna 6 uur op de fiets. Geen simpele afweging dus...

Meestal normaliseert zich die situatie wel na enkele weken, nog even honger lijden dus...