Aerobe efficiëntie: part 2

In mijn tweede post op deze blog liet ik mijn licht schijnen op de aërobe efficiëntie-test van Mark Allen. Ik gebruik die test als maatstaf om mijn conditie te bepalen. Bert merkte toen terecht op dat de simpele benadering van de grootste triatleet aller tijden niet noodzakelijk mijn aerobe drempel mat. Wat echter als een paal boven water staat is dat deze methode - waar je telkens op hetzelfde parcours 5km aan een vaste hartslag loopt - een perfect vergelijkingspunt biedt (tenzij ik mij weer vergis Bert?!).

Vandaar dat ik die zelf en mijn atleten op geregelde tijd laat lopen. Bij het volgen van een gestructureerd schema is het namelijk zo dat de test in het begin mooi laat zien dat je vooruit gaan. Goed voor de 'moral' heet dat. Mijn eerste looptraining in twee weken bood de perfecte gelegenheid om die training nog eens boven te halen.

Ik dus naar de piste voor 5km tegen 149bpm. De vroege aanvang van het nieuwe trainingsjaar heeft op dit moment in ieder geval als voordeel dat mijn conditie nog niet volledig weg is. Drie weken van relatieve en volledige rust hebben niet al het werk van vorig jaar teniet gedaan. Mijn testresultaat was namelijk boven alle verwachtingen.

Waar ik op 4 januari als nulmeting voor 2007 gemiddeld 4'53"/km liet optekenen, haspelde ik dezelfde afstand tegen een gemiddelde kilometertijd van 4'19" af. Het voelde niet goed aan, maar de tijden liegen er niet om. Op het eerste gezicht denk je dan dat je conditioneel goed zit. Diepere analyse doet mij vermoeden dat ik er vooral looptechnisch op vooruit gegaan ben. Het verval per kilometer is namelijk aan de hoge kant. Ik begon met een kilometer in 3'59" en de laatste was in 4'35". Dat wijst erop dat de basis nog aan de smalle kant is. De tijdswinst ten opzichte van begin dit jaar lijkt afkomstig van iets betere loopstijl, waardoor ik minder energie verbruik. Al zijn er ongetwijfeld andere hypotheses te bedenken. Al bij al ben ik uiterst tevreden met dit resultaat en nieuwsgierig naar de volgende test.