Star wars

All-time great movie wordt hieronder uitgelegd door een driejarige kleuter. Ik kan wel een aantal mensen opnoemen die het niet beter gekund hadden...

Het is weeral 2 weken geleden sinds ik nog iets publiceerde en daar is spijtig genoeg geen echte reden voor. Behalve misschien de drukte op het werk, met weer zaterdagwerk. Ik heb dit jaar nog maar 2 zaterdagen niet gewerkt en dat begint serieus door te wegen. Zeker ook, omdat dit de belangrijkste periode van het jaar is, de periode van de waarheid zeg maar. Nu moeten wij onschuldige, naïeve studentjes overtuigen om aan de mooiste universiteit van het land te komen studeren.

Daardoor stond ook de trainingsarbeid op een laag pitje, van een streak is al lang geen sprake meer. Ik heb stilaan echter eerste indicaties van goesting om te trainen teruggevonden en ik kijk al uit naar de fietsstage tijdens de paasvakantie. Ik hoop tot dan nog een aantal mooie trainingsweken te hebben. Kwestie van geen te grote doelen te stellen die ik toch niet haal, waarna ik zelfmedelijden krijg, ga ik met kleine objectieven werken, minidoelen zeg maar. Eens ik die haal kan ik terug mijn pijlen richten op langere termijn denken.

Zwemmen doe ik nog steeds te weinig, al heb ik een redelijk goed gevoel in het water. De minidoelstelling is dus om in eerste instantie deze week 3 keer te zwemmen en dat dan week na week door te trekken. De clubtrainingen zijn eigenlijk uitgelezen momenten om dat te doen, dus engageer ik mij om daar zoveel mogelijk op te duiken.

Door het gebrek aan vrije tijd is mijn aantal fietskilometers zeer beperkt tot heden. Ik denk dat Tine Deckers op haar stage in Zuid-Afrika in een week evenveel gereden heeft als ik in de volledige maand februari samen. Dat heb je als je maar een keer in de week buiten kunt fietsen. Desondanks ben ik niet ontevreden over mijn vorm, de kracht ontbreekt nog enigszins, maar elke week voel ik mij beter en beter. De 130km van vorige zondag deden op het einde wel pijn, maar ik kon toch vlot blijven peddelen aan 100rpm.

Lopen is een ander paar mouwen, ik slaag er niet in daar een systematisch effort van te maken. Dat heeft voor een stuk te maken met het feit dat ik op dit moment om over de mentale barrière om te trainen te geraken vooral gezelschap zoek. En dat blijkt nu net het moeilijkst te organiseren bij het lopen. Vaste looppartner Jeroen is nog vaak gekwetst en heeft het ook al razenddruk op zijn werk. Tweede minidoel is dan ook om volgende week de nodige aandacht aan mijn lopen te besteden.

Voila, ik heb mijn schande wereldkundig gemaakt en hoop dat de virtuele controle van deze blog ervoor zorgt dat ik mijn minidoelen kan halen. Uiteraard is het uiteindelijke doel om terug genoeg intrinsieke trainingsmotivatie te vinden en die om te zetten in resulaten veel belangrijker, maar dat evalueren we wel binnen een aantal weken.

Impressive stuff

Zaterdag fungeerde ik alweer als surrogaat-ploegmaat voor Thierry, zowel op de fiets als in het zwembad. De eerste training werd de "last" nog gedragen door enkele collega's, we haspelden 100km af tegen een lekker tempo, ondertussen genietend van een stralend weer.

's Avonds stond ik er alleen voor om Thierry door zijn 'UC' te halen. Uithoudingscapaciteit is een eufimisme voor gigantisch zware kernoefening, gevolgd door een respectabele afstandsset. Op het programma: 3x400m waarvan de eerste 100m voluit! Vermits dit mijn eerste week was en ik niet meteen het nut van deze set op mijn gestel inzag, opteerde ik ervoor tijdswaarnemer van dienst te zijn om vervolgens de rustige 300m mee te zwemmen.

Wat ik als 'chronometreur' te zien kreeg was indrukwekkend. Thierry zwom alle drie de herhalingen net onder minuut, gewoon van in het water! Wat meer is, ze waren nog licht progressief ook, gaande van 59"9 naar 59"0. Ik was blijkbaar niet alleen onder de indruk, want Thierry zelf verschoot naar eigen zeggen voor het eerst sinds lang nog eens van zijn eigen zwemprestaties.

Ik kan alleen maar blij zijn dat Thierry verweesd achter bleef, zodat ik deze week mijn seizoen opnieuw kon 'kick-starten'. Hij is een van de enige toppers waarmee ik in contact kom die ook gewoon een voltijdse job heeft. Desondanks vindt hij de tijd om tot 14 trainingen per week af te werken. Daar kan ik me alleen maar aan optrekken.

En wat Thierry zelf betreft, als hij gezond blijft zal hij er wel staan het komende jaar, zeg dat ik het gezegd heb...

Blufpoker

Vrijdagavond trok ik er met Joeri op uit voor zijn intervaltraining. Sinds ongeveer een jaar begeleid ik hem bij het behalen van zijn sportieve doelen. En de gestructureerde aanpak werkt, zo is hij de afgelopen 2 jaar van een halve marathon van 2u30 geëvolueerd naar een 10km in 47 minuten.

De laatste weken lag de nadruk op het verhogen van zijn basissnelheid en de komende weken werken we aan een snellere 5km-tijd. Daar horen uiteraard intervallen bij. Zijn tempo voor die intervallen is exact 4'/km, ofwel 15km/u.

Normaal gezien draai ik mijn hand daar niet voor om en dus ging ik ervan uit dat ik ondanks mijn trainingsachterstand Joeri kon vergezellen. Nog nooit heb ik echter zo hard moeten bluffen om niet te lossen. Als ik dit alleen zou gedaan hebben, had ik na 3 intervallen de training afgebroken. Nu beet ik door en miste Joeri de uitgelezen kans om zijn 'trainer' eraf te lopen.

iBike

Wie mij een beetje kent, weet dat ik verslingerd ben aan mijn iPod en dat ik - en Dani - over het algemeen zogenaamde "early adopters" zijn als het op nieuwe technologieën aankomt.

Bovenstaande gadget gaat echter zelfs voor mij te ver. Op zich zijn er natuurlijk vele voordelen te bedenken voor een speakersysteem op je fiets. Het is onmiskenbaar veiliger dan een hoofdtelefoon die omgevingsgeluid wegmoffelt. Ook de gewichtsfreaks kunnen op beide oren slapen, het toestel weegt minder dan 85 gram. En alle bedieningstoetsen zijn bereikbaar zonder dat je je handen van het stuur moet halen. Kostprijs van dit alles €149!

Maar toch catalogeer ik de cy.fi speaker als onpraktisch. Ten eerste vrees ik dat de geluidskwaliteit niet echt fantastisch zal overkomen, rekening houdend met wind en andere weggebruikers. Daarnaast is fietsen in mijn geval te vaak een sociale aangelegenheid, waarbij zo'n speakersysteem alleen maar storend werkt.

Maar misschien is dit het moment waarop ik niet langer meekan met de nieuwe technologieën en rijden er binnen afzienbare tijd ontelbare wielertoeristen met persoonlijke jukeboxen rond. Tot de stad Hasselt deze geluidsoverlast verbiedt natuurlijk...

Lijf vol lactaat

Gisteren was het dag 2 van mijn week als "trainingsbuddy" voor Thierry en de geplande training boezemde mij enige angst in. Een setje weerstandscapaciteit van 2x4x50m beste gemiddelde is nu niet meteen spek voor mijn bek. Zeker niet gezien het gebrek aan training de afgelopen weken. Maar binnen mijn jaarobjectief om terug meer nadruk op mijn zwemcapaciteiten te leggen, zal dat niet de laatste keer zijn dat ik mij blootstel aan weerstandscapaciteitstraining.

De opbouw naar de "main set" ging ook al niet van een leien dakje, de 5km van daags voordien zaten duidelijk nog in mijn schouders. Daarbij kwam nog dat Thierry en ik de baan voor ons hadden. We konden dus naast mekaar zwemmen, hij koos strategisch voor de linkerhelft, naast de zwemclub, terwijl ik de overvolle triatlonbaan naast mij kreeg, met alle woelige gevolgen vandien.

Toch gingen de eerste herhalingen redelijk vlot. Ik hield stand aan 35"/50m, wat op dit moment in mijn opbouw goed te noemen is. De aanloop naar de keerpunten was telkens een hel: links van mij de pas gekeerde Thierry en zijn krachtige beenslag, rechts van mij 9 triatleten met zwemvliezen aan. Aan weerstand dus geen gebrek, maar dat was de bedoeling.

Na de rust tussen de 2 sets, kon ik een vlot gevoel genereren in 5de herhaling. Daarna liep mijn lijf echter vol lactaat, ik voelde mijn armen zo opzwellen. Herhaling 6 en 7 gingen krampachtiger, maar ik hield mijn tijd aan. De laatste interval werd een strijd die ik niet meer kon winnen: 2 seconden verval en technisch zeker niet het beste wat ik ooit liet zien.

Tijdens de regeneratie daarna viel mijn mond meermaals open bij het zien van zoveel zwemtalent naast mij. Op die momenten maakt een überzwemmer als Thierry toch het verschil. Op zijn dooie gemak gleed hij voorbij en kon moest ik een lengte per 200m toegeven. Vermits hij doorging tot 5km kon ik de voorziene training rustig volmaken en kijk ik na 2 dagen training aan tegen een subtotaal van 9,2km.

Mijn tweede aanloop naar het nieuwe seizoen is dus super begonnen. Ik kan wel leven met het statuut van "gezelschapstrainingsbuddy", dat zijn teamgenoten nog maar een aantal keer op stage gaan zonder hem...

Nieuwe start (revisited)

Gisteren kon ik er eindelijk nog aan beginnen, de tweede start van mijn voorbereiding op het seizoen 2008. Thierry bleef ongeveer als enige van onze toppers verweesd achter in België terwijl de rest van zijn ploeg in warmere oorden aan het trainen is. Hij heeft een zwemweek op het programma staan en zocht daarom versterking in het zwembad. Vooral mentaal is het zwaar om 35km op je eentje af te haspelen, volgens hem.

Dus doken Bart en ik gisteren samen met Thierry in het bad van Kessel-Lo. Ik alvast met enige reservaties omtrent mijn paraatheid voor deze training. Op het schema stond namelijk een kanjer van 5600m met enkele lange stukken erin. Maar alles ging wonderwel!

Slechts helemaal op het einde had ik het even lastig tijdens een reeks 6x200m, technisch was dat niet helemaal verantwoord te noemen. Maar de afsluitende 10x50m snelheid gingen dan weer fantastisch. In totaal strandde mijn teller op 5000m in 1u45, daar kon ik dus meer dan tevreden over zijn. Het is dan ook minstens 8 maanden geleden dat ik nog zo lang gezwommen heb in een training.

Enig minpunt van de training, de zeepsmaak die ik eraan over hield. Op een of andere manier was er shampoo of douchegel in het zwembad gesukkeld en dat kon je letterlijk proeven. Mijn mond en neus zijn nu - ruim 14u na de training - nog niet zeeprestvrij. Zeker niet het meest aangename gevoel, maar al bij al een voetnoot in dit eerste succesje. Over een nieuwe streak durf ik trouwens nog niet te veel zeggen. Laat ons eerst maar eens zien dat ik deze week overleef...

Crap with a capital C

Het was te mooi om waar te zijn. De streak is eraan, ondertussen heb ik er al een tweede opzitten. Eentje van inactiviteit echter. Twee weken geleden werd ik plots zwaar geveld door een hevige koortsaanval. Gedurende 6 volle dagen is mijn koorts niet onder de 39,5°C geweest. Ik kan u verzekeren, sporten is dan wel het laatste waar een mens aan denkt.

Na mijn echte platte rust ben ik terug beginnen werken, maar zat sporten er op het eind van de dag ook niet meer in. Volledig recupereren en een nieuwe start nemen voor 2008 leek mij het veiligste. Ik heb nog nooit zo weinig gefietst en gelopen als de afgelopen maand en dat verontrust mij enigszins.

Ik troost mij maar met de gedachte dat ik frisser dan ooit aan het nieuwe seizoen zal beginnen. Vooral mentaal heb ik het tijdens het seizoen wel eens moeilijk om even hard te blijven trainen, dus laat ons hopen dat die ziekte toch nog een positief punt oplevert. Afwachten maar...