Klik!

Op een gegeven moment in trainingsvoorbereiding komt er een punt waarop je het gevoel hebt dat het klopt. De klik zeg maar. En hij is er.

In het begin van het jaar vraag je jezelf af hoe je in godsnaam de afstand zal bolwerken, hoe je zo snel gaat fietsen? Stilaan groeit dan je uithouding, kracht in de benen neemt toe en op een dag lijkt alles vanzelf te gaan. Vanmorgen kwam ik plots tot het besef dat ik zover ben. Na een goede start van het wedstrijdseizoen heb ik vorige week vlot 30km gelopen, een lange heuvelachtige fietstraining afgewerkt aan 33,5km/u zonder echt diep te gaan en 3800m ononderbroken gezwommen aan hetzelfde tempo.

Ik zit in mijn 'build fase' en het hoofddoel daarvan is alles in mekaar weven. De echte uithoudingsgerichte trainingen zijn voorbij, nu komt het erop neer de nadruk op intensiteit te leggen en dan nog 2 weken goed te 'taperen'.

Het moeilijkste in deze periode is blijven geloven in een goede afloop. Stilaan kruipt onzekerheid in mijn hoofd. Onzekerheid over een aantal gemiste trainingen, over voldoende volume, over mijn zwemmen, ... Ik kan er maar beter niet te veel aandacht aan besteden, ik kan er toch niets meer aan veranderen. Enkel focussen op de komende trainingen en daar het maximale uithalen.