Antwerp Ironman 70.3: vreemde teleurstelling

Om mijn seizoen terug op gang te trekken stond ik zondag aan de start van de Antwerp Ironman 70.3, de Marc Herremans zoals ze zeggen. En ik was niet alleen, maar liefst 870 deelnemers gingen om iets voor 11u te water voor 1,9km zwemmen, 90km fietsen en 21km lopen.

Althans, dat was de bedoeling, want mijn wedstrijd zat er na 2 onderdelen op. Ik had nog eens goed gezwommen en het fietsen mocht er ook zijn. Bij de tweede wisselzone bleek mijn transitiezak echter niet op zijn plaats te liggen. Lichte paniek maakte zich van mij meester, wat nu gedaan. Meteen een vrijwilliger aangeklampt en binnen de kortste keren waren ze met zijn vieren aan het zoeken naar mijn zak. Mentaal was mijn wedstrijd daar al gedaan, want om na de zware fietsproef (de wind was een marteling) atleet na atleet zien voorbij te lopen terwijl je machteloos toekijkt is geen pretje. Het voelde alsof ik daar 15 minuten stond te verdoen.

Achteraf bekeken waren het er maar 7, toen plots een vrijwilliger met mijn zak kwam aanlopen. Hij bleek 4 rijen verkeerd te liggen. Aan iemand anders zijn fiets blijkbaar, want de zak was opengescheurd en daarbij was het sluitbolletje van mijn lock laces eraf gekomen. Ik doe die altijd heel los om meteen in mijn schoenen te kunnen. Ik was nog net helder genoeg om aan een knoop te denken, maar dat bleek geen oplossing. De elastische veters kwamen telkens los en elke 50m verloor ik mijn rechterschoen. Na 500m lopen hield ik het dan ook voor bekeken. Mijn wedstrijd was gedaan.

Nu ik wat tijd heb gehad om de eerste teleurstelling weg te werken en helder over de situatie na te denken heb ik weer wat lessen geleerd. Uiteindelijk had een trip langs de EHBO-post en wat tape mij toegelaten om verder te doen en de wedstrijd alsnog te beëindigen, of gewoon een veter vragen aan een supporter, of nog iets anders... Uiteindelijk moet je op alles voorbereid zijn, maar zondag was ik dat dus niet.

Het was des te spijtiger vermits de wedstrijd eigenlijk echt wel het label Ironman waard is. Genoeg vrijwilligers overal, mooi zwemwater, fietsparcours is snel, maar tegelijk zwaar en lopen in een stad als Antwerpen is zeker een trekpleister waar je binnen- en buitenlandse triatleten mee lokt. Ook mooi van de organisatie is dat ze me een gratis herkansing geven. Ik meldde mijn probleem en luttele uren later zat er al een e-mail in mijn inbox met verontschuldigingen en gratis inschrijving voor volgend jaar. De wedstrijd staat nu reeds aangestipt in mijn agenda!!!