De laatste rechte lijn richting Lake Placid is ingezet. En net op tijd heb ik mijn training op het juiste niveau gekregen. In plaats van de inconsequente soms wel, soms niet weken van de afgelopen maanden, heb ik net de eerste 2 weken van mijn trainingsblok afgewerkt zonder al te veel problemen.
2 weken van 15 uur op 6 dagen (verplichte rustdagen wegens andere verplichtingen) zijn wat een mens nodig heeft om zichzelf naar een hoger niveau te tillen. Afgelopen woensdag werd dat bewezen toen Jeroen en ik een derde plaats wegkaapten op de estafetteloop in Bierbeek. Net geen 18km op een uur en nooit echt doodgegaan, mijn loopsnelheid is dus ook terug van de partij.
Vanwege de ietwat gebrekkige voorbereiding tijdens de wintermaanden zijn 2 weken van 15 uur ook genoeg om een mens serieus moe te maken. Zondagavond na de zeer geslaagde triatlon in het centrum van Leuven was ik dan ook redelijk "cassé" en blij dat ik een verlofdag had ingelast op maandag. Aan de geplande training kwam ik niet toe, vanwege een geblokkeerde zenuw in mijn rechterschouder, die ervoor zorgde dat ik redelijk immobiel was. En zo werd maandag een "Blahhh-day".
Mijn definitie van zo'n dag is: rondhangen in de zetel zonder doel terwijl er een hoop rotzooi door je mond naar binnen gaat. Op basis van die definitie zou je niet meteen zeggen dat een "Blahhh-day" optimaal is in de voorbereiding voor een Ironman, maar ik zie dat anders.
Toegegeven, ik zal er niet sneller door zwemmen, fietsen of lopen, maar mentaal is zo'n dat ideaal om de batterijen op te laden. Ook mijn fysieke vermoeidheid van de afgelopen weken is significant gedaald. Zo kijk ik stilaan weer uit naar de zware trainingsweek die me rest: telkens een dubbel lopen en fietsen (wegens niet zwemmen door schouder). En zo is de "Blahhh-day" een absoluut nuttige en nodige toevoeging aan mijn trainingsregime, op voorwaarde dat je ze heel sporadisch gebruikt.
Eén raad toch: best niet op voorhand inplannen, maar gewoon toepassen wanneer nodig. Eens zien hoeveel overplande en hypergedreven triatleten dit advies ter harte zullen nemen...
woensdag 20 mei 2009
maandag 4 mei 2009
All systems go...
Eindelijk nog eens een post. De gebeurtenissen van de afgelopen maanden waren er niet naar om veel te trainen, laat staan te bloggen over triatlon. Eerst was er de hele IVF-procedure die niet meteen aanzette tot training. Toen het uiteindelijk lukte (joepie, ik word papa!) bleek dat ook niet echt een motivator om te gaan trainen. Maar de klap op de vuurpijl is de - gelukkig - foute kankerdiagnose van de pa van Daniëlle. Ik denk dat de term "emotional rollercoaster" is uitgevonden door iemand die een soortgelijke ervaring trotseerde...
Enfin, er lijkt rust op komst, vooral in onze hoofden. Net op tijd waarschijnlijk om nog in respactabele vorm te geraken voor de Ironman. En om meteen te testen waar ik sta, dook ik in mijn eerste wedstrijd van het jaar: de Schweinelauf bij de familie in Duitsland. Vorig jaar was ik daar goed voor een persoonlijke toptijd en een 4de plaats. Dit jaar waren de ambities bijgeschroefd tot voluit lopen van start tot finish.
Ik was duidelijk vergeten hoe heuvelachtig die race is. Na een vlakke aanloop van bijna 2km krijg je een klim van dezelfde afstand voor de kiezen met een maximaal stijgingspercentage van 11,5%! Aan de top kwam ik nog door als 2de, maar voelde meteen dat het beste er al af was. De golvende stroken naar de finish waren dan ook een serieuze opgave. Vreemd genoeg kon ik vooral bergaf niet volgen (beensnelheid ontbrak nog). Uiteindelijk finishte ik als 5de iets meer dan 2 minuten trager dan vorig jaar. Niet echt om supervrolijk van te worden, maar gezien de hitte waren alle tijden minder snel en ik ben nooit echt gebroken, dus zijn er lichtpunten. Mijn benen waren niet echt fan van de wedstrijd en ik was dus behoorlijk stijf achteraf.
Daags nadien trok ik er al op uit met Tine en Thierry naar de Ardennen voor 120km. Snel op gpsies.com een route gefabriceerd die gebaseerd is op onze normale trainingstocht. Vreemd genoeg had ik frisse benen en klom ik redelijk dartel op de verschillende "côtes" van Luik-Bastenaken-Luik. Blijkbaar was dat goede gevoel in de benen toch enigszins misleidend, want eens van mijn fiets voelde ze allerminst fris aan.
Maar het koffiekoeken-buffet van Tine maakte veel goed - het weer was ook allesbehalve onaangenaam. Na een dik half uur luieren konden we terug naar huis en was mijn trainingsweekend al geslaagd. Nu nog 12 weken volhouden en ik kan in Lake Placid finishen met een glimlach op mijn gezicht...
donderdag 26 februari 2009
Endurance for Life
We zijn online!!! Heeft toch nog meer voeten in de aarde gehad dan gepland, maar eindelijk is het zover: mijn trainingssite is actief.
Sinds enkele jaren heb ik de eer en het genoegen om een aantal atleten te begeleiden. Hun vooruitgang zien en in de hand werken geeft echt een enorm gevoel van voldoening. En dat smaakt naar meer, dus hoop ik in de toekomst het selecte clubje uit te breiden met enkele nieuwe zielen.
Daarnaast is de bedoeling van de site een verzamelplaats van nuttige informatie voor uithoudingsatleten te maken die gratis beschikbaar is voor iedereen. Zo heb ik er naast mijn actieve triatloncarrière een uitdaging bij.
http://www.enduranceforlife.be
Sinds enkele jaren heb ik de eer en het genoegen om een aantal atleten te begeleiden. Hun vooruitgang zien en in de hand werken geeft echt een enorm gevoel van voldoening. En dat smaakt naar meer, dus hoop ik in de toekomst het selecte clubje uit te breiden met enkele nieuwe zielen.
Daarnaast is de bedoeling van de site een verzamelplaats van nuttige informatie voor uithoudingsatleten te maken die gratis beschikbaar is voor iedereen. Zo heb ik er naast mijn actieve triatloncarrière een uitdaging bij.
http://www.enduranceforlife.be
dinsdag 17 februari 2009
Kwakkelweken
De onderwijsbeurzen hebben dan toch gewonnen, zij het later dan de vorige jaren. De afgelopen 3 weken waren op professioneel vlak zo druk, dat we op trainingsvlak niet veel voorstelden. Jammer maar helaas, niets meer aan te doen. Enkel blij zijn dat die periode achter mij ligt en vooruit kijken.
Van paniek is er nooit sprake geweest, ik besef dat ik nog tijd zat heb voor Lake Placid. Het besef dat ik niet nog eens zo'n periode kan verdragen is echter des te groter. Vandaar dat ik een plan heb! Eigenlijk past het perfect binnen de grote lijnen die ik voor mezelf uitzette bij het begin van het seizoen, maar heb ik het zeer meetbaar gemaakt.
Er resten nog bijna 7 weken tot de trainingsstage aan de Cote d'Azur. Nog bijna 7 keer 3 sessies van de 3 sporten als minimum per week dus, ofwel 20 zwemtrainingen, 20 fietstrainingen en 20 looptrainingen. Per sessie reken ik gemiddeld 3km zwemmen, 60km fietsen en 10km lopen. Dan kom ik op 60km zwemmen, 1200km fietsen en 200km lopen. Als ik die afstanden kan halen, ben ik zeker dat ik met een mooie minimumconditie naar de stage kan. Dan 10 dagen hard trainen en mijn seizoen kan beginnen.
Bring it...
Van paniek is er nooit sprake geweest, ik besef dat ik nog tijd zat heb voor Lake Placid. Het besef dat ik niet nog eens zo'n periode kan verdragen is echter des te groter. Vandaar dat ik een plan heb! Eigenlijk past het perfect binnen de grote lijnen die ik voor mezelf uitzette bij het begin van het seizoen, maar heb ik het zeer meetbaar gemaakt.
Er resten nog bijna 7 weken tot de trainingsstage aan de Cote d'Azur. Nog bijna 7 keer 3 sessies van de 3 sporten als minimum per week dus, ofwel 20 zwemtrainingen, 20 fietstrainingen en 20 looptrainingen. Per sessie reken ik gemiddeld 3km zwemmen, 60km fietsen en 10km lopen. Dan kom ik op 60km zwemmen, 1200km fietsen en 200km lopen. Als ik die afstanden kan halen, ben ik zeker dat ik met een mooie minimumconditie naar de stage kan. Dan 10 dagen hard trainen en mijn seizoen kan beginnen.
Bring it...
zondag 8 februari 2009
Aanvaarding
Ze zitten erop, de onderwijsbeurzen van de afgelopen weken. Naast het feit dat ik daardoor telkens 6 op 7 werkte en beschikbare trainingstijd schaars werd, gaat die periode vaak gepaard met een kwakkelende gezondheid. En dat was dit jaar niet anders. De voorbije jaren resulteerde dat ook steevast in minstens een week gemiste trainingen door ziekte. Wat uiteindelijk neerkwam op een negatief saldo voor mijn conditie.
Vermits ik dit jaar al vroeger met gestructureerde trainingen begon, wilde ik dat scenario ten alle prijzen vermijden. Na de eerste beurs waar ik goed trainend doorkwam, kreeg ik de week daarna af te rekenen met een serieuze griep. Uitzieken was de boodschap. Daarna kon ik meteen terug een goede week draaien (zonder beurs). Waarschijnlijk kwam die trainingsweek iets te vroeg na de ziekte en daardoor begon ik niet helemaal 100% aan de tweede reeks beurzen.
In dat eerste moment van teleurstelling kwam echter het besef dat ik maar beter op "onderhoudsmode" kon overschakelen. Gewoon zorgen dat ik daar waar mogelijk sessies gericht op uithouding kon afwerken zonder enig risico. Opnieuw ziek worden door te gaan forceren was absoluut wat ik wilde vermijden. Zo kwam ik uit op 8 trainingen over 2 weken, wat eigenlijk veel te weinig is. Maar daar zit nu net het verschil met vorig jaar: ik besef maar al te goed dat het nog "maar" februari is en dat er tijd genoeg rest voor Lake Placid.
Gewoon aanvaarden en vooruitkijken naar de volgende weken. De opdracht is nu een aantal goede weken aan mekaar te breien, zodat ik tegen de stage in St. Aygulf op punt sta om de echte voorbereiding voor de Ironman aan te vatten.
Vermits ik dit jaar al vroeger met gestructureerde trainingen begon, wilde ik dat scenario ten alle prijzen vermijden. Na de eerste beurs waar ik goed trainend doorkwam, kreeg ik de week daarna af te rekenen met een serieuze griep. Uitzieken was de boodschap. Daarna kon ik meteen terug een goede week draaien (zonder beurs). Waarschijnlijk kwam die trainingsweek iets te vroeg na de ziekte en daardoor begon ik niet helemaal 100% aan de tweede reeks beurzen.
In dat eerste moment van teleurstelling kwam echter het besef dat ik maar beter op "onderhoudsmode" kon overschakelen. Gewoon zorgen dat ik daar waar mogelijk sessies gericht op uithouding kon afwerken zonder enig risico. Opnieuw ziek worden door te gaan forceren was absoluut wat ik wilde vermijden. Zo kwam ik uit op 8 trainingen over 2 weken, wat eigenlijk veel te weinig is. Maar daar zit nu net het verschil met vorig jaar: ik besef maar al te goed dat het nog "maar" februari is en dat er tijd genoeg rest voor Lake Placid.
Gewoon aanvaarden en vooruitkijken naar de volgende weken. De opdracht is nu een aantal goede weken aan mekaar te breien, zodat ik tegen de stage in St. Aygulf op punt sta om de echte voorbereiding voor de Ironman aan te vatten.
maandag 26 januari 2009
Carbon muscles
Als carbon geldt als referentie voor stijfheid, dan heb ik op dit moment duidelijk spieren van carbon. Zelden zo stijf geweest na eender welke training. Reden voor zoveel spierpijn is een weerstandslooptraining met Tine gisterenmorgen. Op het programma stond 12x100m voluit, gelukkig met terugwandelen als recuperatie.
De sprintjes zelf gingen redelijk vlot, enkel tussen intervals 7 en 10 had ik het lastig, daarna ging het weer iets beter. Vermits ik geen referentietijden heb (nog nooit echt weerstandstraining gedaan), kan ik weinig zeggen over mijn tijden tussen 13"88 en 14"78. Ze waren in ieder geval allemaal voluit. Anderhalf uur daarna zat ik al terug op mijn fiets om 60km los te fietsen en die deden deugd, maar hebben dus niet kunnen verhinderen dat ik erbij loop als een bejaard manneke.
Over de eerste echte trainingsweek kan ik trouwens alleen maar tevreden zijn. 10 trainingen afgewerkt, slechts eentje onder het geplande aantal. In totaal 15u getraind, verdeeld over 4 zwem- en fietstrainingen en 2 looptrainingen. Het was al bijna een jaar geleden dat ik nog eens 4 keer in een week zwom en ik fietste deze week mijn eerste 100km-rit van het seizoen. Kortom, alles verloopt volgens schema of beter. Deze week staat een loopfocus op het programma, al zal ik eerst nog even moeten recupereren van de zotte zondagsessie.
dinsdag 20 januari 2009
Parental guidance
Niet dat ik op dit moment te kampen heb met een gebrek aan motivatie of trainingsdrang, verre van zelfs, maar af en toe krijgt een mens nieuws waarvan hij nog meer een boost krijgt. Zo ook afgelopen weekend toen pa Peeters aankondigde dat hij gaat deelnemen aan een triatlon!!!
Mijn vader, de man wiens sportieve carrière op wat autosport na eindigde na zijn legerdienst, is op 58 jarige leeftijd tot inkeer gekomen om een gezond en actief leven te leiden. En daarvoor zijn Dani en ik de rechtstreekse aanleiding geweest.
Tijdens ons laatste bezoek aan Florida hebben we hem ettelijke dagen lastig gevallen om wat te gaan wandelen, als vorm van lichaamsbeweging. Uiteindelijk slaagden we erin om hem mee te krijgen voor een frisse ochtendwandeling. Op zich een "insignificant" moment dachten we toen, ware het niet dat het een dagelijks weerkerend ritueel geworden is.
En alsof dat nog niet genoeg was, heeft hij zich een fiets aangeschaft waarmee hij enkele keren per week tochtjes onderneemt. Als bewijs dat hij de microbe goed te pakken heeft volgende anecdote: ten gevolge van een insectenbeet in zijn voet heeft hij onlangs een paar dagen niet kunnen trainen en dat voelde aan als een gemis. Laat ons eerlijk zijn, iedere uithoudingsjunkie kent dat gevoel.
Als nieuwjaarsresolutie heeft hij zich nu voorgenomen om deel te nemen aan een lokale sprinttriatlon (400m/16km/2,5km) in april. Zijn vorderingen zijn hier te volgen.
In de eerste post geeft hij aan dat ik zijn inspiratiebron ben en dat hij het doet als ondersteuning voor mijn zoektocht naar een Hawaii-slot. Wel pa, weet dat het feit alleen dat je aan het sporten bent - laat staan dat je een triatlon gaat doen - mij doet overvloeien van trots en dat de moeilijke trainingsmomenten die er zeker zullen komen in de opbouw naar Lake Placid een stuk lichter zullen voelen als ik eraan denk van waar jij komt!!!
Mijn vader, de man wiens sportieve carrière op wat autosport na eindigde na zijn legerdienst, is op 58 jarige leeftijd tot inkeer gekomen om een gezond en actief leven te leiden. En daarvoor zijn Dani en ik de rechtstreekse aanleiding geweest.
Tijdens ons laatste bezoek aan Florida hebben we hem ettelijke dagen lastig gevallen om wat te gaan wandelen, als vorm van lichaamsbeweging. Uiteindelijk slaagden we erin om hem mee te krijgen voor een frisse ochtendwandeling. Op zich een "insignificant" moment dachten we toen, ware het niet dat het een dagelijks weerkerend ritueel geworden is.
En alsof dat nog niet genoeg was, heeft hij zich een fiets aangeschaft waarmee hij enkele keren per week tochtjes onderneemt. Als bewijs dat hij de microbe goed te pakken heeft volgende anecdote: ten gevolge van een insectenbeet in zijn voet heeft hij onlangs een paar dagen niet kunnen trainen en dat voelde aan als een gemis. Laat ons eerlijk zijn, iedere uithoudingsjunkie kent dat gevoel.
Als nieuwjaarsresolutie heeft hij zich nu voorgenomen om deel te nemen aan een lokale sprinttriatlon (400m/16km/2,5km) in april. Zijn vorderingen zijn hier te volgen.
In de eerste post geeft hij aan dat ik zijn inspiratiebron ben en dat hij het doet als ondersteuning voor mijn zoektocht naar een Hawaii-slot. Wel pa, weet dat het feit alleen dat je aan het sporten bent - laat staan dat je een triatlon gaat doen - mij doet overvloeien van trots en dat de moeilijke trainingsmomenten die er zeker zullen komen in de opbouw naar Lake Placid een stuk lichter zullen voelen als ik eraan denk van waar jij komt!!!
maandag 19 januari 2009
Same old, same old...
De originele bedoeling was om een post te schrijven over de mooie reeks ononderbroken trainingen die ik aan mekaar rijgde. 17 dagen zonder misser kon ik trainen, eigenlijk haalde ik vorig jaar nooit zo'n reeks bijeen. Spijtig genoeg zijn we een week verder en heb ik een hoop blanco dagen verzameld.
Ik ging schrijven over hoe ik niet dezelfde fouten maakte als vorig jaar, maar eigenlijk verloopt het jaar als een doorslag van vorige jaar. Eerst een mooie reeks bijeengetraind, dan ziek geworden op een onderwijsbeurs (ik kan dus echt niet tegen 5000 jong-volwassenen en hun arsenaal bacterieën) en een week niets kunnen doen.
Is er dan helemaal geen beterschap? Toch wel blijkbaar, want vandaag ben ik er terug in kunnen vliegen en voorlopig zonder weerbots. Bewust heb ik de zwemtraining tijdens de middag maar wat ingekort, maar enkele uren later kijk ik toch al uit naar de 2de sessie van de dag. Straks nog een uurtje op de rollen voor krachttraining en dan zit dag 1 erop.
En zo is misschien toch niet alles hetzelfde als vorig jaar. Dat belooft voor de Ironman...
Ik ging schrijven over hoe ik niet dezelfde fouten maakte als vorig jaar, maar eigenlijk verloopt het jaar als een doorslag van vorige jaar. Eerst een mooie reeks bijeengetraind, dan ziek geworden op een onderwijsbeurs (ik kan dus echt niet tegen 5000 jong-volwassenen en hun arsenaal bacterieën) en een week niets kunnen doen.
Is er dan helemaal geen beterschap? Toch wel blijkbaar, want vandaag ben ik er terug in kunnen vliegen en voorlopig zonder weerbots. Bewust heb ik de zwemtraining tijdens de middag maar wat ingekort, maar enkele uren later kijk ik toch al uit naar de 2de sessie van de dag. Straks nog een uurtje op de rollen voor krachttraining en dan zit dag 1 erop.
En zo is misschien toch niet alles hetzelfde als vorig jaar. Dat belooft voor de Ironman...
dinsdag 6 januari 2009
Jaaroverzicht: part 2
In deel 2 van mijn persoonlijk sportjaaroverzicht neem ik mijn wedstrijden onder de loep, ook in de hoop dat ik er lessen kan uit trekken voor de Ironman in Lake Placid. De belangrijkste vaststelling is dat, in tegenstelling tot mijn trainingsarbeid, ik een zeer positief beeld overhoud aan mijn wedstrijdjaar. Hoe die tegenstelling te rijmen is, probeer ik hieronder te schetsen in 3 delen.
The Good:
In eerste instantie ben ik vooral blij over mijn progressie in het lopen. Op alle afstanden tot 10km liep ik het afgelopen jaar een vet persoonlijk record en wat nog belangrijker is, kon ik in een halve triatlon eindelijk lopen naar mijn vermogen. Een blik op mijn trainingslog leert me trouwens dat alle goede loopprestaties volgden op een periode met consistente kwaliteitstrainingen. Vandaar het voornemen om daar vooral regelmaat in te krijgen.
Voor de tweede keer in mijn triatloncarrière kon ik een "perfecte" triatlon afwerken, meer bepaald in het mooie Duitse Hückeswagen. Half augustus zwom, fietste en liep ik daar volledig naar maximaal kunnen. Toegegeven, ik ben ooit al sneller geweest in afzonderlijke disciplines, maar nog nooit paste de triatlonpuzzel zo mooi in mekaar op de halve afstand. Deels was dat te wijten aan de gebrekkige fietsvoorbereiding, waardoor ik heel bewust moest inhouden en goed kon lopen. Een 4de plaats in de minder goed bezette wedstrijd was het resultaat.
In 2009 was Duitsland trouwens mijn geografische toplokatie op racegebied. Mijn 11de plaats in mijn seizoensopener op de Duatlon in Mettmann (met 5km PR) en de 4de plaats in de Schweinelauf een maand later in een supertijd, mogen gerust naast de perfect race in Hückeswagen geplaatst worden. Misschien zit er iets in de Duitse lucht. In ieder geval plan ik in 2009 een mini-stage in Duitsland en waarschijnlijk staat de duatlon van Mettmann ook opnieuw op het programma.
The Bad:
Globaal genomen kan ik niet tevreden zijn over mijn zwemmen en fietsen. In vergelijking met voorgaande jaren kon ik in geen van beide disciplines dezelfde resultaten voorleggen. Reden is heel simpel: te weinig getraind! Daar moet ik niet meer woorden aan vuil maken, gewoon beter doen.
Daarnaast beschouw ik mijn eerste halve van het seizoen in Niederbronn-les-bains ook als een 'slechte' wedstrijd. Het is correcter te zeggen dat ze tot de middelmaat behoort, maar op zich kan ik daar geen vrede mee nemen. Zwemmen ging nog, fietsen was te snel (bleek achteraf) en tijdens het lopen - waar ik een doel van gemaakt had - kende ik een inzinking van een kwartier. Ooit ga ik zeker terug om een revanche op mezelf te nemen, want voor de rest was het veruit de mooiste en best georganiseerde wedstrijd van het jaar!!!
The Ugly:
Spijtig genoeg is er ook een restcategorie met hele slechte ervaringen. Sommige wedstrijden gaan zo compleet de mist in dat je eigenlijk enkele seconden nadien al de nodige lessen getrokken hebt. Daarin schuilt natuurlijk ook de uitdaging: de negatieve ervaring zien voor wat ze is en eruit leren.
De halve van Brasschaat en de bescheiden Aardbeienjogging in Wezemaal zullen nog lang in mijn geheugen gegrift staan. In Brasschaat fietste ik mij helemaal om zeep, waarna ik tijdens de halve marathon stilstond. Soms moet een mens volledig op zijn gezicht gaan om lessen te leren. En dat deed ik dan ook. Eindelijk had ik door dat fietsen aan een intensiteit die doenbaar lijkt, toch een goede halve marathon kan kosten. In Hückeswagen kon ik daarom voor het eerst echt mijn wedstrijdplan uitvoeren naar behoren. De les spookt nog steeds door mijn hoofd, wat mij doet vermoeden dat ik in Lake Placid voldoende reserve zal inbouwen tijdens de fietsproef. Maar vraag me op 27 juli nog eens hoe ik daarover denk.
Tot slot de Aardbeienjogging in Rotselaar. Een simpele 10km ongeveer anderhalve maand na mijn PR-conditie uit Duitsland. Daar zou ik wel eens snel korte metten mee maken en tegelijk een mooie plaats meenemen. Hoogmoed komt voor de val zeggen ze dan zeker? Bij de eerste helling wist ik al hoe laat het was en kon ik enkel proberen tegen mijn maximum te blijven lopen voor de resterende 6km. Ik denk niet dat ik al ooit zo diep gegaan ben, de laatste kilometer beperkte mijn zicht zich tot een kleine tunnel. De laatste bocht op 150m voor de finish dacht ik letterlijk dat ik tegen de grond ging. Niks goede tijd, niks goede plaats, enkel nederigheid in de plaats. Maar op haar eigen manier is ook deze ervaring de openbaring geweest die later op het jaar voor de 'topprestatie' in Hückeswagen zorgde. Sindsdien kan ik namelijk dieper gaan dan ooit bij het lopen en vooral ook rustig blijven tijdens een wedstrijd en blijven geloven in een degelijke afloop.
Al bij al een goed wedstrijdjaar dus, met slechts een paar (heel) valse noten. Ik ben er dan ook van overtuigd dat, als ik de lessen uit deel 1 ter harte neem, 2009 nog mooiere resultaten op vlak van wedstrijden zal opleveren.
The Good:
In eerste instantie ben ik vooral blij over mijn progressie in het lopen. Op alle afstanden tot 10km liep ik het afgelopen jaar een vet persoonlijk record en wat nog belangrijker is, kon ik in een halve triatlon eindelijk lopen naar mijn vermogen. Een blik op mijn trainingslog leert me trouwens dat alle goede loopprestaties volgden op een periode met consistente kwaliteitstrainingen. Vandaar het voornemen om daar vooral regelmaat in te krijgen.
Voor de tweede keer in mijn triatloncarrière kon ik een "perfecte" triatlon afwerken, meer bepaald in het mooie Duitse Hückeswagen. Half augustus zwom, fietste en liep ik daar volledig naar maximaal kunnen. Toegegeven, ik ben ooit al sneller geweest in afzonderlijke disciplines, maar nog nooit paste de triatlonpuzzel zo mooi in mekaar op de halve afstand. Deels was dat te wijten aan de gebrekkige fietsvoorbereiding, waardoor ik heel bewust moest inhouden en goed kon lopen. Een 4de plaats in de minder goed bezette wedstrijd was het resultaat.
In 2009 was Duitsland trouwens mijn geografische toplokatie op racegebied. Mijn 11de plaats in mijn seizoensopener op de Duatlon in Mettmann (met 5km PR) en de 4de plaats in de Schweinelauf een maand later in een supertijd, mogen gerust naast de perfect race in Hückeswagen geplaatst worden. Misschien zit er iets in de Duitse lucht. In ieder geval plan ik in 2009 een mini-stage in Duitsland en waarschijnlijk staat de duatlon van Mettmann ook opnieuw op het programma.
The Bad:
Globaal genomen kan ik niet tevreden zijn over mijn zwemmen en fietsen. In vergelijking met voorgaande jaren kon ik in geen van beide disciplines dezelfde resultaten voorleggen. Reden is heel simpel: te weinig getraind! Daar moet ik niet meer woorden aan vuil maken, gewoon beter doen.
Daarnaast beschouw ik mijn eerste halve van het seizoen in Niederbronn-les-bains ook als een 'slechte' wedstrijd. Het is correcter te zeggen dat ze tot de middelmaat behoort, maar op zich kan ik daar geen vrede mee nemen. Zwemmen ging nog, fietsen was te snel (bleek achteraf) en tijdens het lopen - waar ik een doel van gemaakt had - kende ik een inzinking van een kwartier. Ooit ga ik zeker terug om een revanche op mezelf te nemen, want voor de rest was het veruit de mooiste en best georganiseerde wedstrijd van het jaar!!!
The Ugly:
Spijtig genoeg is er ook een restcategorie met hele slechte ervaringen. Sommige wedstrijden gaan zo compleet de mist in dat je eigenlijk enkele seconden nadien al de nodige lessen getrokken hebt. Daarin schuilt natuurlijk ook de uitdaging: de negatieve ervaring zien voor wat ze is en eruit leren.
De halve van Brasschaat en de bescheiden Aardbeienjogging in Wezemaal zullen nog lang in mijn geheugen gegrift staan. In Brasschaat fietste ik mij helemaal om zeep, waarna ik tijdens de halve marathon stilstond. Soms moet een mens volledig op zijn gezicht gaan om lessen te leren. En dat deed ik dan ook. Eindelijk had ik door dat fietsen aan een intensiteit die doenbaar lijkt, toch een goede halve marathon kan kosten. In Hückeswagen kon ik daarom voor het eerst echt mijn wedstrijdplan uitvoeren naar behoren. De les spookt nog steeds door mijn hoofd, wat mij doet vermoeden dat ik in Lake Placid voldoende reserve zal inbouwen tijdens de fietsproef. Maar vraag me op 27 juli nog eens hoe ik daarover denk.
Tot slot de Aardbeienjogging in Rotselaar. Een simpele 10km ongeveer anderhalve maand na mijn PR-conditie uit Duitsland. Daar zou ik wel eens snel korte metten mee maken en tegelijk een mooie plaats meenemen. Hoogmoed komt voor de val zeggen ze dan zeker? Bij de eerste helling wist ik al hoe laat het was en kon ik enkel proberen tegen mijn maximum te blijven lopen voor de resterende 6km. Ik denk niet dat ik al ooit zo diep gegaan ben, de laatste kilometer beperkte mijn zicht zich tot een kleine tunnel. De laatste bocht op 150m voor de finish dacht ik letterlijk dat ik tegen de grond ging. Niks goede tijd, niks goede plaats, enkel nederigheid in de plaats. Maar op haar eigen manier is ook deze ervaring de openbaring geweest die later op het jaar voor de 'topprestatie' in Hückeswagen zorgde. Sindsdien kan ik namelijk dieper gaan dan ooit bij het lopen en vooral ook rustig blijven tijdens een wedstrijd en blijven geloven in een degelijke afloop.
Al bij al een goed wedstrijdjaar dus, met slechts een paar (heel) valse noten. Ik ben er dan ook van overtuigd dat, als ik de lessen uit deel 1 ter harte neem, 2009 nog mooiere resultaten op vlak van wedstrijden zal opleveren.
Jaaroverzicht: part 1
Je kan er niet omheen deze tijd van het jaar, overal zijn er jaaroverzichten en lijstjes. Dus doe ik maar eens gretig mee, met niet één, maar twee jaaroverzichten. Een eerste deel behandelt het trainingsjaar 2008, deel twee herbeleeft mijn wedstrijden nog eens. Telkens is het de bedoeling enige lessen te trekken naar dit jaar toe om in Lake Placid niet alleen beter in vorm, maar ook slimmer aan de start te komen.
2008 zal hoe dan ook niet de geschiedenisboeken ingaan als mijn favoriete jaar. Daarvoor was de persoonlijke en emotionele rollercoaster-ride er een met te veel dalen en te weinig hoogtes. De insiders weten wel waarover ik het heb. En hoe je het ook draait of keert, trainingsarbeid en -plezier hangen nu eenmaal af van je 'personal wellbeing'. In de (bijna)woorden van wereldtopper Rutger Beke: "Ik besef dat ik gelukkig moet zijn om echt op topniveau te presteren". De zin om te trainen was niet wat ze moet zijn en dat zal zich wel vertaald hebben in aantal uren en kilometers...
Mijn verwachtingen bij het herbekijken van mijn trainingstotalen waren dus aan de lage kant, maar de naakte cijfers vallen nog lager uit dan verwacht. 202km gezwommen, 6240km gefietst en 1218km gelopen. Voor een doorsnee burger niet slecht, maar voor een burger met de ambitie een serieus triatleet te zijn duidelijk onvoldoende. Als ik een aangepast gemiddelde maak op basis van het aantal effectief getrainde weken (44) komt dat neer op gemiddeld 4,6(!)km zwemmen, 142km fietsen en 27,5km lopen per week.
Even dieper ingaan op de verschillende disciplines. Vooral het zwemmen blijft onder alle niveau! Slechts anderhalf uur per week, en dan rekening houdend met het feit dat ik in november en december terug op min of meer normaal zwemniveau train. De belangrijkste reden daarvoor is dat zwemmen in clubverband 's avonds is. Koppel een lange werkdag aan bovenvermelde 'miserie' en je wordt al snel onderhevig aan de immense aantrekkingskracht van de zetel in plaats van te gaan zwemmen. Daarbij komt nog dat ik te snel tevreden was met een middelmatig zwemniveau dat ik al snel haal zonder al te veel training. Als er een verandering is die ik in 2009 zeker wil maken is het dus de regelmaat terugkrijgen in de watergebonden component van mijn trainingen!!!
Op fietsniveau presteer ik aan de lage kant van een normale verdeling voor een niet-Ironman jaar. Daar maak ik me iets minder zorgen, ook al omdat ik in het verleden getoond heb dat ik mijn fietskilometers drastisch kan opkrikken zonder al te veel risico's op overbelasting en -training. Door het sociale karakter van veel fietstrainingen is dat ook de gemakkelijkste discipline om regelmatig voor te trainen. Er is eigenlijk altijd wel iemand die kan opgetrommeld worden voor de uithoudingssessies. De specifieke trainingen dan alleen of met twee doen is mentaal niet zo'n zware belasting.
Naar het lopen dan. Op zich ben ik daar best tevreden over. Als ik januari en februari buiten het gemiddelde (wegens ziekte en mini-blessure) laat kom ik snel aan 35km gemiddeld per week en dat is zeker niet slecht in een niet-Ironman jaar. Waar ik minder tevreden over kan en moet zijn is de regelmaat, zeker op niveau van kwaliteitstrainingen. Te vaak wisselde ik weken van 50 en 60km af met weken van 20km en dat is op lange duur zeker niet interessant. Binnen die weken is de aanwezigheid van een degelijke kwaliteitstraining ook al niet regelmatig. Uit het wedstrijdoverzicht zal nochtans blijken dat ik die trainingen absoluut nodig heb. Naar 2009 is de doelstelling dan ook om regelmaat in mijn volume en kwaliteit te krijgen zodat ik nog verder kan doorgroeien in de laatste discipline van mijn teergeliefde sport.
Overzichten en de daaraangekoppelde voornemens zijn een totale waste-of-time als je er niets uithaalt. Het zal dus zaak zijn op enkele vaste tijdstippen mijn trainingen voor Lake Placid te evalueren en de fouten van vorig jaar niet te herhalen. Ik ben eens benieuwd hoe lang deze nieuwjaarsresolutie het volhoudt...
2008 zal hoe dan ook niet de geschiedenisboeken ingaan als mijn favoriete jaar. Daarvoor was de persoonlijke en emotionele rollercoaster-ride er een met te veel dalen en te weinig hoogtes. De insiders weten wel waarover ik het heb. En hoe je het ook draait of keert, trainingsarbeid en -plezier hangen nu eenmaal af van je 'personal wellbeing'. In de (bijna)woorden van wereldtopper Rutger Beke: "Ik besef dat ik gelukkig moet zijn om echt op topniveau te presteren". De zin om te trainen was niet wat ze moet zijn en dat zal zich wel vertaald hebben in aantal uren en kilometers...
Mijn verwachtingen bij het herbekijken van mijn trainingstotalen waren dus aan de lage kant, maar de naakte cijfers vallen nog lager uit dan verwacht. 202km gezwommen, 6240km gefietst en 1218km gelopen. Voor een doorsnee burger niet slecht, maar voor een burger met de ambitie een serieus triatleet te zijn duidelijk onvoldoende. Als ik een aangepast gemiddelde maak op basis van het aantal effectief getrainde weken (44) komt dat neer op gemiddeld 4,6(!)km zwemmen, 142km fietsen en 27,5km lopen per week.
Even dieper ingaan op de verschillende disciplines. Vooral het zwemmen blijft onder alle niveau! Slechts anderhalf uur per week, en dan rekening houdend met het feit dat ik in november en december terug op min of meer normaal zwemniveau train. De belangrijkste reden daarvoor is dat zwemmen in clubverband 's avonds is. Koppel een lange werkdag aan bovenvermelde 'miserie' en je wordt al snel onderhevig aan de immense aantrekkingskracht van de zetel in plaats van te gaan zwemmen. Daarbij komt nog dat ik te snel tevreden was met een middelmatig zwemniveau dat ik al snel haal zonder al te veel training. Als er een verandering is die ik in 2009 zeker wil maken is het dus de regelmaat terugkrijgen in de watergebonden component van mijn trainingen!!!
Op fietsniveau presteer ik aan de lage kant van een normale verdeling voor een niet-Ironman jaar. Daar maak ik me iets minder zorgen, ook al omdat ik in het verleden getoond heb dat ik mijn fietskilometers drastisch kan opkrikken zonder al te veel risico's op overbelasting en -training. Door het sociale karakter van veel fietstrainingen is dat ook de gemakkelijkste discipline om regelmatig voor te trainen. Er is eigenlijk altijd wel iemand die kan opgetrommeld worden voor de uithoudingssessies. De specifieke trainingen dan alleen of met twee doen is mentaal niet zo'n zware belasting.
Naar het lopen dan. Op zich ben ik daar best tevreden over. Als ik januari en februari buiten het gemiddelde (wegens ziekte en mini-blessure) laat kom ik snel aan 35km gemiddeld per week en dat is zeker niet slecht in een niet-Ironman jaar. Waar ik minder tevreden over kan en moet zijn is de regelmaat, zeker op niveau van kwaliteitstrainingen. Te vaak wisselde ik weken van 50 en 60km af met weken van 20km en dat is op lange duur zeker niet interessant. Binnen die weken is de aanwezigheid van een degelijke kwaliteitstraining ook al niet regelmatig. Uit het wedstrijdoverzicht zal nochtans blijken dat ik die trainingen absoluut nodig heb. Naar 2009 is de doelstelling dan ook om regelmaat in mijn volume en kwaliteit te krijgen zodat ik nog verder kan doorgroeien in de laatste discipline van mijn teergeliefde sport.
Overzichten en de daaraangekoppelde voornemens zijn een totale waste-of-time als je er niets uithaalt. Het zal dus zaak zijn op enkele vaste tijdstippen mijn trainingen voor Lake Placid te evalueren en de fouten van vorig jaar niet te herhalen. Ik ben eens benieuwd hoe lang deze nieuwjaarsresolutie het volhoudt...
vrijdag 2 januari 2009
Eindejaarscorrida
De vrieskou heeft België al een paar dagen serieus in de greep en trainen is een avontuur geworden, waarbij je telkens moet hopen dat je gezicht en ledematen terug wakker worden achteraf. En voor de traditionele wedstrijdafsluiter van het jaar stond meer van hetzelfde weer op het programma. Afgelopen zondag was het koud, nog nooit had ik zoveel kleren aan om naar de start te wandelen, me op te warmen en zelfs tijdens de wedstrijd. Het aantal mensen zonder muts of ander verwarmend hoofddeksel was dunbezaaid.
De bedoeling van de corrida was om de prestatie van afgelopen maand in Lier te herhalen, liefst met een beetje progressie. Daarom sprak ik van een eindtijd rond de 45' of wel 16km/u. Ik train al wel bijna elke week even op de piste, maar dat is meer om 'speed skills' te trainen dan om wedstrijdsnelheid en krachtuithouding te winnen. En de uithoudingsgerichte trainingen zijn allemaal rustig geweest, dus het was toch even afwachten of ik mijn eigen verwachtingen kon inlossen.
De start was eerder symptomatisch voor een wedstrijd die slachtoffer dreigt te worden van zijn eigen succes. Op het laatste nippertje springen nog enkele honderden atleten over het hek en positioneren zich vooraan. Op zich is daar niets mis mee, alleen waren het voor 90% lopers die ik na minder dan een kilometer al had opgeraapt. Desondanks ging de eerste kilometer in een rotvaart (3'18"), de klim op de Naamsestraat heb ik dan wat rustiger aangepakt en vanaf toen viel ik in een ritme dat ik de komende 10km kon volhouden. De tweede ronde heb ik bewust op mijn ademhaling en pasfrequentie gelet en de derde ronde nog getracht te versnellen. Dat lukte wonderwel en daardoor klokte ik af op 44'32".
Dat is een persoonlijk record op de corrida. Daar kan ik dus enkel tevreden over zijn. De snelheid zit er al redelijk in en ook de uithouding begint stilaan te komen. De 2 trainingsblokken richting Lake Placid in 2008 hebben dus de beoogde vruchten afgeworpen en ik kan met een gerust gemoed naar 2009. De 'fond' is er, nu kan de trainingsarbeid omhoog en dat zal nodig zijn als ik de kwalificatie voor Hawaii wil afdwingen. Af en toe een morele boost als deze kan daar enkel toe bijdragen.
De bedoeling van de corrida was om de prestatie van afgelopen maand in Lier te herhalen, liefst met een beetje progressie. Daarom sprak ik van een eindtijd rond de 45' of wel 16km/u. Ik train al wel bijna elke week even op de piste, maar dat is meer om 'speed skills' te trainen dan om wedstrijdsnelheid en krachtuithouding te winnen. En de uithoudingsgerichte trainingen zijn allemaal rustig geweest, dus het was toch even afwachten of ik mijn eigen verwachtingen kon inlossen.
De start was eerder symptomatisch voor een wedstrijd die slachtoffer dreigt te worden van zijn eigen succes. Op het laatste nippertje springen nog enkele honderden atleten over het hek en positioneren zich vooraan. Op zich is daar niets mis mee, alleen waren het voor 90% lopers die ik na minder dan een kilometer al had opgeraapt. Desondanks ging de eerste kilometer in een rotvaart (3'18"), de klim op de Naamsestraat heb ik dan wat rustiger aangepakt en vanaf toen viel ik in een ritme dat ik de komende 10km kon volhouden. De tweede ronde heb ik bewust op mijn ademhaling en pasfrequentie gelet en de derde ronde nog getracht te versnellen. Dat lukte wonderwel en daardoor klokte ik af op 44'32".
Dat is een persoonlijk record op de corrida. Daar kan ik dus enkel tevreden over zijn. De snelheid zit er al redelijk in en ook de uithouding begint stilaan te komen. De 2 trainingsblokken richting Lake Placid in 2008 hebben dus de beoogde vruchten afgeworpen en ik kan met een gerust gemoed naar 2009. De 'fond' is er, nu kan de trainingsarbeid omhoog en dat zal nodig zijn als ik de kwalificatie voor Hawaii wil afdwingen. Af en toe een morele boost als deze kan daar enkel toe bijdragen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
