Damage control

Gisteren was het eindelijk nog eens zover. Ondanks mijn blijvende kwaaltjes en hondenweer om u tegen te zeggen, ben ik toch maar gaan lopen. Ik wilde meteen zien hoe het met de conditie stond en vertrok dus aan marathontempo (4'15"/km) richting piste. Dat is misschien nog wel het minst leuke aspect aan de winter: duisternis voor en na het werk. Lopen in het bos is dan allerminst een optie en dus koos ik maar voor de piste. De ondergrond ontziet de gewrichten enigszins en je hebt een zicht van je tempo en afstand.

Daar aangekomen bleek na een kilometer dat ik iets sneller dan marathontempo liep. Dan maar een tempoloop dacht ik, ook omdat ik dan sneller drogere oorden kon opzoeken. 6km en 24'20" later kon ik huiswaarts keren. Het marathontempo van de heenweg werd gekopieerd en zo kan ik tevreden terugblikken op training 1 van de 'damage control week'. Ik moet stilaan beginnen denken aan afbouwen en pieken naar een bepaalde wedstrijd, maar wil toch nog enkele kwaliteitstrainingen afwerken. Vrijdag volgt de 10x800 Yasso pistetraining en in het weekend een laatste 'lange' progressieve training.

Als al die trainingen positief uitdraaien hak ik de knoop door om voor de 3u te gaan. Uiteindelijk is dat geen doel op zich, maar is deze najaarsfocus op lopen ter ondersteuning van mijn triatlonkwaliteiten. Je dan vastpinnen op een specifiek doel is niet alleen dom, maar houdt ook het risico in nefaste gevolgen te hebben op mijn verdere seizoen. I'll take it as it comes...

Sportvrouw van het jaar

Maandagnamiddag, vlak voor het einde van de werkdag: ik lees de nieuwsberichten op sporza.be na en zie dat de nominaties binnen zijn voor sportman/vrouw van het jaar. Achteloos gooi ik een blik op de namen en lees er bijna over. Tine Deckers is bij de genomineerde vrouwen! En volkomen terecht natuurlijk. Ondanks een pechjaar met valpartijen heeft ze wel een zilveren medaille veroverd op het EK lange afstand en stond ze op het podium van een Ironman 70.3 race. Hoeveel Belgische sportvrouwen kunnen zo'n palmares voorleggen?

Ik stuur een sms om haar te feliciteren en krijg het volgende bericht terug: "Nu kan ik niet volgen". Typisch! Dan maar even gebeld om mezelf te verduidelijken en Tine kwam volledig uit de lucht gevallen. Haar eerste reactie was even typisch: "Dat zal wel een vergissing zijn" en ook nog "dat kan toch niet". Veel te bescheiden natuurlijk.

Op het eerste zicht siert het Tine dat ze haar prestaties in een globale context kan plaatsen, maar dieper verhult deze houding toch een klein probleem in haar verdere ontwikkeling als topatlete. Minstens even belangrijk namelijk als fysieke capaciteiten moet je als topper ook beschikken over een flinke dosis mentale moed. De Vlaamse bescheidenheid zit er bij Tine nog iets te veel in en moet eruit zodat ze verder kan doorgroeien tot de wereldtopper die ze in zich heeft. Uiteindelijk zijn haar resultaten fenomenaal te noemen gezien de korte periode waar ze met degelijke begeleiding aan de slag is.

Hoe terecht zijn haar uitspraken en valt ze te licht uit tegenover de overige kandidates? Op Justine Henin staat dit jaar weer geen maat. Ook Kim Gevaert presteerde op uitzonderlijk niveau. Het jaar van Hellebaut begon goed, maar was niet optimaal. Ook Ann Wauters deed niets wereldschokkends. Kim Clijsters, wat doet die eigenlijk in de lijst? De Jaeghere en De Vos waren goed zonder meer met mooie prestaties op het WK. Muriel Sarkany en Evi Van Acker zijn ook mondiale toppers, zonder uitschieters echter dit jaar. En de overige dames zijn goed in hun sport, maar die sport is vaak niet de helft zo mondiaal als triatlon. Mijn conclusie: Tine Deckers staat daar meer dan op haar plaats!!! Hoe ze er zelf ook over denkt...

Virusscanner needs update

Net zoals computers (van het verkeerde merk) wel eens last krijgen van virussen, zijn mensen er ook niet immuun voor. Ik kan het weten want ik ben aan mijn tweede week ziek zijn begonnen. Vorige week maandag had ik een hevige koortsreactie op een virale infectie die maar niet weg wil. De eerste dagen ging dat gepaard met een keelontsteking, daarna met overmatige slijmproductie en sinds het afgelopen weekend een loopneus.

Lopen is nu net wat ik niet heb kunnen doen. Ondertussen al een hele week niet, mijn zwaarste trainingsweek dan nog wel. De eerste dagen echt van ziek te zijn, de dagen daarna (slijmperiode) omdat ik niet kon ademen en het afgelopen weekend omdat ik geen gat vond in de niet aflatende regenbuien bij 3°C. Nu kan ik (hopelijk) de komende dagen terug wat trainen en wat minder taperen voor de komende marathon, maar mijn perfect lopende voorbereiding is er min of meer aan.

En het ergste van alles is dat ik niet het gevoel heb dat er echte beterschap op komst is. Er zijn al momenten geweest dat ik eraan gedacht heb toch maar geen marathon te lopen. Mijn tijdsdoel van 3 uur halen, wordt gigantisch moeilijk. En zomaar de afstand lopen hoeft ook niet meer, wegens reeds 2 keer gedaan in een ironman.

Ik heb daarnet toch beslist te starten en wel omdat dit een te vaak terugkerend fenomeen aan het worden is. Mijn voorbereidingen worden altijd wel eens verstoord, de ene keer al op een crucialer moment dan de andere keer. Lopen zal ik dus, hoe snel en met welke ambitie blijft nog even een vraagteken.

Wii party (zonder woorden)