Iets meer dan een week bezig met gestructureerde trainingen voor het seizoen 2008 en ik kom de eerste hindernissen al tegen. Uiteraard zijn er de niet aflatende nieuwjaarsfeestjes en -recepties. Ik probeer me tot het absolute minimum te beperken, maar ben nu eenmaal verplicht op een aantal van die dingen aanwezig te zijn.
Zo ook gisteren tijdens het nieuwjaarsetentje van onze dienst. Een uitgebreide 5 gangenmaaltijd was ons deel en ik wist op voorhand dat sporten nadien niet zo evident zou zijn. Daar kwam nog eens bij dat ik sinds de lange fietstraining van zondag een verkoudheid opliep die de luchtdoorlaatbaarheid van mijn neus serieus op de proef stelde.
Beide factoren konden me echter niet weerhouden van een lange looptraining - al is dat in het begin van het seizoen nog relatief - van 12,5km. In het donker, gewoon op en af naar Wijgmaal brug langs de vaart. De wind waaide net niet aan stormkracht met het grootste stuk van de weg terug in het nadeel. Toch kon ik een "even split" lopen, dus de basisloopconditie zit wel snor.
Stilaan komt het trainingsritme weer op gang en ik moet zeggen dat de drang om de streak niet af te breken een handig motivatiehulpmiddel is. De ambitie om ononderbroken een aantal weken of maanden te trainen zit nog vers in het geheugen en zuigt me als het ware naar buiten.
Spijtig genoeg is het "record" van vorig jaar - 13 dagen na mekaar - al in zicht en valt de drang om beter te doen dan in 2007 binnenkort weg. Het zal kwestie zijn van regelmatig de doelen herbekijken en bijstellen om dit "frisse" gevoel te behouden. Maar ik maak me toch sterk dat de volgende hindernis - de onderwijsbeurzen van deze en komende week - niet hoog genoeg zullen zijn om de streak te doorbreken.
dinsdag 8 januari 2008
vrijdag 4 januari 2008
Streaking is a way of life
Blijkbaar is 'streaken' in deze betekenis van het woord een wedstrijdvorm opzichzelf. In dit artikel heeft een journalist onderzoek gedaan naar de langste 'running streaks' van Amerika. Bob Ray, een gepensioneerd man van 63 uit Maryland was jarenlang de te kloppen man. Hij heeft sinds 4 april 1967 (!) 13884 opeenvolgende dagen minstens 1 mijl gelopen. Daardoor is hij zelfs ere-voorzitter van de United States Streak Running Association geworden. Ondertussen is zijn 'streak' tot een einde gekomen en heeft ene Mark Covert de fakkel overgenomen. Hij heeft ondertussen 39 jaar en 131 dagen op zijn conto staan.
Streaken blijkt ook vooral een mannelijke aangelegenheid te zijn, van de 161 actieve 'streakers' op de lijst, zijn er slechts 13 vrouwen. De langste opeenvolgende periode voor een vrouw duurt ondertussen ook al 28 jaar en 84 dagen. Daarmee komt Margaret Blackstock echter niet verder dan de 40ste plaats op de lijst.
Dat mijn afsluitende opmerking uit mijn vorige blog, omtrent de eindigheid van mijn 'streak', een gezonde keuze is, blijkt uit dit artikel. Niet alleen ziet de protagonist van het verhaal er als een fitte zwerver uit. Van sommige van zijn collega's durf ik mij afvragen hoe het met hun mentale gezondheid is. Zo zijn er 'streakers' die lopen op de dag van een operatie, terwijl ze hun vrouw achterlaten in de cinema ("de film was niet goed") of nadat ze gebeten zijn door een hond ("ik had nog geen mijl gelopen")...
Als sport zo'n verslaving of routine wordt, lijkt het mij dat de nadelen van de levensstijl de voordelen beginnen te overtreffen en enig 'normaal' sociaal leven onmogelijk maken. Maar de volgende keer dat ik het even lastig heb om mijn 'goed' voornemen voor 2008 in stand te houden zal ik terugdenken aan de Rays, Coverts, Blackstocks van deze wereld...
Streaken blijkt ook vooral een mannelijke aangelegenheid te zijn, van de 161 actieve 'streakers' op de lijst, zijn er slechts 13 vrouwen. De langste opeenvolgende periode voor een vrouw duurt ondertussen ook al 28 jaar en 84 dagen. Daarmee komt Margaret Blackstock echter niet verder dan de 40ste plaats op de lijst.
Dat mijn afsluitende opmerking uit mijn vorige blog, omtrent de eindigheid van mijn 'streak', een gezonde keuze is, blijkt uit dit artikel. Niet alleen ziet de protagonist van het verhaal er als een fitte zwerver uit. Van sommige van zijn collega's durf ik mij afvragen hoe het met hun mentale gezondheid is. Zo zijn er 'streakers' die lopen op de dag van een operatie, terwijl ze hun vrouw achterlaten in de cinema ("de film was niet goed") of nadat ze gebeten zijn door een hond ("ik had nog geen mijl gelopen")...
Als sport zo'n verslaving of routine wordt, lijkt het mij dat de nadelen van de levensstijl de voordelen beginnen te overtreffen en enig 'normaal' sociaal leven onmogelijk maken. Maar de volgende keer dat ik het even lastig heb om mijn 'goed' voornemen voor 2008 in stand te houden zal ik terugdenken aan de Rays, Coverts, Blackstocks van deze wereld...
The Streak
In mijn zoektocht naar meer consistentie in trainingsarbeid zocht ik naar lessen uit mijn eigen verleden. De historica in Daniëlle huivert waarschijnlijk van die zin, maar zij zal ook moeten toegeven dat op vlak van training het geen kwaad trachten te leren uit je eigen fouten.
Als ik de stage buiten beschouwing laat - en ik vind dat daar dwingende redenen voor zijn, er moet daar namelijk niet gewerkt worden - heb ik vorig jaar exact drie keer een 'streak' van 10 dagen of meer aan mekaar kunnen rijgen. Niet echt spectaculair te noemen, ik was behoorlijk verrast en zelfs een beetje verbouwereerd. Ik ging er namelijk van uit dat ik een behoorlijk serieus triatleet was. Dat blijkt dus niet helemaal waar te zijn.
Nu wil het gebrek aan 'streaks' niet zoveel zeggen. Ik laste namelijk meestal bewust - en op voorhand - een rustdag in, maar te vaak vond ik ook gaten die niet te wijten waren aan planning. Om dat tegen te gaan en de voordelen van consistente training te oogsten werd het plan om elke dag minstens één training te doen, gedurende zoveel mogelijk weken - en hopelijk maanden - geboren.
Ik wil daar meteen aan toevoegen dat mijn streak niet oneindig zal zijn. Ik wil niet een van die compulsieve, maniakale atleten worden die niet 'functioneren' zonder sport. Ten laatste na mijn eerste A-doel van 2008 las ik een rustdag in, compleet met frieten en snoep.
Als ik de stage buiten beschouwing laat - en ik vind dat daar dwingende redenen voor zijn, er moet daar namelijk niet gewerkt worden - heb ik vorig jaar exact drie keer een 'streak' van 10 dagen of meer aan mekaar kunnen rijgen. Niet echt spectaculair te noemen, ik was behoorlijk verrast en zelfs een beetje verbouwereerd. Ik ging er namelijk van uit dat ik een behoorlijk serieus triatleet was. Dat blijkt dus niet helemaal waar te zijn.
Nu wil het gebrek aan 'streaks' niet zoveel zeggen. Ik laste namelijk meestal bewust - en op voorhand - een rustdag in, maar te vaak vond ik ook gaten die niet te wijten waren aan planning. Om dat tegen te gaan en de voordelen van consistente training te oogsten werd het plan om elke dag minstens één training te doen, gedurende zoveel mogelijk weken - en hopelijk maanden - geboren.
Ik wil daar meteen aan toevoegen dat mijn streak niet oneindig zal zijn. Ik wil niet een van die compulsieve, maniakale atleten worden die niet 'functioneren' zonder sport. Ten laatste na mijn eerste A-doel van 2008 las ik een rustdag in, compleet met frieten en snoep.
woensdag 2 januari 2008
Eindejaarscorrida
Naar goede gewoonte waren we weer talrijk, de triatleten van TDL die deelnamen aan de eindejaarscorrida. Reden te meer dus om een deel van die mensen achteraf samen te brengen op een brunch. Kwestie van 'war stories' te delen achteraf over hoe zwaar de klim in de Naamsestraat echt wel was... Ik heb er alleszins van genoten, ik hoop de aanwezigen ook.
De wedstrijd was voor mij ook het startschot van mijn 'streak'. Het was van 14 december geleden dat ik nog gelopen had en meteen 12km vollen bak. Al bij al ging het in het begin supervlot. De eerste ronde was aan de snelle kant en ik wist ook wel dat ik daar een weerbots van zou krijgen, maar dat was niet belangrijk. De tweede helft van de wedstrijd en vooral de laatste ronde waren inderdaad niet echt fraai meer. Resultaat: 48'49", ruim 3 minuten boven mijn normale eindtijd in Leuven. Het besef dat er echt niets overblijft van de bloedvorm voor Zwitserland is daarmee compleet. Vanaf nu zit er niet anders op dan vooruit kijken en hard werken om opnieuw op een deftig niveau te geraken.
Hard werken zal in de eerste plaats gebeuren in het zwembad, een plaats die ik afgelopen jaar (te) veel negeerde. Daarom zal ik in 2008 vooral de nadruk leggen op mijn zwemcapaciteiten. Eigenlijk zwem ik redelijk goed, maar komt het er te weinig uit vanwege mijn afwezigheid op clubtrainingen en andere zwemaangelegenheden. Hopelijk leiden hard werk in de komende maanden tot betere uitgangsposities na het eerste triatlononderdeel.
Daarnaast blijf ik verder knutselen aan mijn loopcapaciteiten. Nog te weinig heb ik een goed gevoel tijdens een afsluitende loopproef, ondanks het feit dat ik in loopwedstrijden nog steeds verbetering vaststel. Kortom, ik plan 3à4 keer in het koude water en 4 looptrainingen per week om die lacunes in mijn zoektocht naar de perfecte triatlon op te vullen.
De wedstrijd was voor mij ook het startschot van mijn 'streak'. Het was van 14 december geleden dat ik nog gelopen had en meteen 12km vollen bak. Al bij al ging het in het begin supervlot. De eerste ronde was aan de snelle kant en ik wist ook wel dat ik daar een weerbots van zou krijgen, maar dat was niet belangrijk. De tweede helft van de wedstrijd en vooral de laatste ronde waren inderdaad niet echt fraai meer. Resultaat: 48'49", ruim 3 minuten boven mijn normale eindtijd in Leuven. Het besef dat er echt niets overblijft van de bloedvorm voor Zwitserland is daarmee compleet. Vanaf nu zit er niet anders op dan vooruit kijken en hard werken om opnieuw op een deftig niveau te geraken.
Hard werken zal in de eerste plaats gebeuren in het zwembad, een plaats die ik afgelopen jaar (te) veel negeerde. Daarom zal ik in 2008 vooral de nadruk leggen op mijn zwemcapaciteiten. Eigenlijk zwem ik redelijk goed, maar komt het er te weinig uit vanwege mijn afwezigheid op clubtrainingen en andere zwemaangelegenheden. Hopelijk leiden hard werk in de komende maanden tot betere uitgangsposities na het eerste triatlononderdeel.
Daarnaast blijf ik verder knutselen aan mijn loopcapaciteiten. Nog te weinig heb ik een goed gevoel tijdens een afsluitende loopproef, ondanks het feit dat ik in loopwedstrijden nog steeds verbetering vaststel. Kortom, ik plan 3à4 keer in het koude water en 4 looptrainingen per week om die lacunes in mijn zoektocht naar de perfecte triatlon op te vullen.
Terug tussen de levenden...
Bijna 50 dagen is het geleden dat ik mijn laatste blog heb geschreven. Veel te lang natuurlijk, maar ik heb echt nood gehad aan een rustperiode op triatlon en werkvlak. Nog niet helemaal bekomen van de ironman heet dat denk ik. Dus had ik niet zo veel om over te schrijven natuurlijk.
Een terugblik op mijn trainingslog van na Zwitserland is zelfs bevreemdend en schokerend! Ik zeg wel eens om te lachen dat ik in een niet zo ver verleden triatleet was, maar de cijfers liegen er niet om. Slechts 31km heb ik gezwommen sinds begin augustus!!! Dat zwemmen de Tine Deckers en Rutger Bekes van deze wereld in anderhalve week. Fietsen en lopen waren gelukkig veel beter, ik was dus nog enigszins duatleet.
Naast het besef dat ik moest rusten om die ironman volledig te verteren, had ik ook gewoonweg geen zin om te trainen. Het zal de jaarwende zijn, maar plots is die honger om te trainen er terug. Schema's worden gemaakt, hertekend en bijgetimmerd. Kortom, ik ben er weer klaar voor. Zo erg zelfs dat ik aan een "streak" ga beginnen, proberen zo veel mogelijk dagen na mekaar te trainen zonder onderbreking.
Dat is namelijk een van mijn conclusies van mijn afgelopen trainingsjaar: ik train niet consequent genoeg. Er zijn weken bij waar ik makkelijk 18u haal, om dan de volgende week te blijven steken op 6u - gespreid over slechts 3 dagen. Vandaar mijn voornemen om regelmatiger te trainen, zonder volledige rustdagen. Ik ben echt benieuwd hoe lang ik dat kan volhouden. Want voor een langeafstandstriatleet ben ik eigenlijk wel een beetje lui. Ik houd jullie op de hoogte...
Een terugblik op mijn trainingslog van na Zwitserland is zelfs bevreemdend en schokerend! Ik zeg wel eens om te lachen dat ik in een niet zo ver verleden triatleet was, maar de cijfers liegen er niet om. Slechts 31km heb ik gezwommen sinds begin augustus!!! Dat zwemmen de Tine Deckers en Rutger Bekes van deze wereld in anderhalve week. Fietsen en lopen waren gelukkig veel beter, ik was dus nog enigszins duatleet.
Naast het besef dat ik moest rusten om die ironman volledig te verteren, had ik ook gewoonweg geen zin om te trainen. Het zal de jaarwende zijn, maar plots is die honger om te trainen er terug. Schema's worden gemaakt, hertekend en bijgetimmerd. Kortom, ik ben er weer klaar voor. Zo erg zelfs dat ik aan een "streak" ga beginnen, proberen zo veel mogelijk dagen na mekaar te trainen zonder onderbreking.
Dat is namelijk een van mijn conclusies van mijn afgelopen trainingsjaar: ik train niet consequent genoeg. Er zijn weken bij waar ik makkelijk 18u haal, om dan de volgende week te blijven steken op 6u - gespreid over slechts 3 dagen. Vandaar mijn voornemen om regelmatiger te trainen, zonder volledige rustdagen. Ik ben echt benieuwd hoe lang ik dat kan volhouden. Want voor een langeafstandstriatleet ben ik eigenlijk wel een beetje lui. Ik houd jullie op de hoogte...
Abonneren op:
Posts (Atom)
