Nog 9 weken...

... en dan is het zover, I-day. De stage in Frankrijk is net achter de rug en ondanks enkele probleemjes is het hoofddoel bereikt. Tegen het einde van de tweede week draaide het echt vlot en kon ik gedurende langere tijd spanning verdragen op mijn benen. Ook de looptrainingen waren van goed niveau, inclusief een training van twee uur waarin ik ruim 26,5km aflegde. Enkel zwemmen schoot er een beetje over, maar daar maak ik me geen zorgen over. Technisch begint het beter en beter te worden en mits wat volume komt dat dik in orde tegen race day.

Nu geniet ik van een rustweekje, het is te zeggen genieten. Ik ben al de hele week superloom door de lage trainingsarbeid. Ik kijk eigenlijk al uit naar volgende week maandag. Ik heb even uitgerekend dat ik nog 100km te zwemmen, 2780km te fietsen en 370km te lopen heb voor Zurich. Het volume komt in de eerste 6 weken, waarna ik 2 weken vooral intensiteit zal trainen gedurende kortere blokken om volledig uitgerust aan de start te staan.

Hopelijk is dat genoeg om gedurende de hele dag van Hawaii te mogen dromen. De perfecte dag ziet er ongeveer als volgt uit: 56' zwemmen + 2' transitie + om en bij de 5u fietsen + 2' transitie + 3u30 voor de marathon. Dan kom je uit op 9u30 en zou ik dicht in de buurt moeten zitten van Kona. Na Rutgers exploot van afgelopen week zou het dubbel leuk zijn, dan ben ik meteen getuige van zijn eerste Hawaii-zege. Alhoewel, getuige zijn is veel gezegd, ik zal er enkele uren later over horen spreken...

IronSherpa

Een aantal jaren geleden las ik die term ergens op een triatlonsite. Hij is bedoeld voor de vriend(in)/begeleider van ons triatleten. Diegenen die tijdens piektrainingsfases daar zijn zonder dat ze ons veel zien, met de moodswings van de taper omgaan, mee weinig en gezond eten, meer dan eens de wedstrijdstress op zich uitgewerkt krijgen, die ongeacht het weer uren staan te wachten tot we nog eens voorbij komen in een wedstrijd, kortom diegenen zonder wie we niet eens kunnen deelnemen aan onze geliefkoosde hobby...

Voor mij is dat Daniëlle en ze laat mij nu al een aantal mijn gangetje gaan. Vandaag precies zijn wij 11 jaar samen(!) en ik vond het nog wel eens tijd mijn appreciatie voor die opofferingen uit te spreken. Dankuwel dus voor alle steun en kicks in the butt die ge me de afgelopen jaren hebt gegeven! Zonder u zou mijn bescheiden bijdrage tot de triatlonwereld niet veel voorstellen.