Gisteren was het eindelijk nog eens zover. Ondanks mijn blijvende kwaaltjes en hondenweer om u tegen te zeggen, ben ik toch maar gaan lopen. Ik wilde meteen zien hoe het met de conditie stond en vertrok dus aan marathontempo (4'15"/km) richting piste. Dat is misschien nog wel het minst leuke aspect aan de winter: duisternis voor en na het werk. Lopen in het bos is dan allerminst een optie en dus koos ik maar voor de piste. De ondergrond ontziet de gewrichten enigszins en je hebt een zicht van je tempo en afstand.
Daar aangekomen bleek na een kilometer dat ik iets sneller dan marathontempo liep. Dan maar een tempoloop dacht ik, ook omdat ik dan sneller drogere oorden kon opzoeken. 6km en 24'20" later kon ik huiswaarts keren. Het marathontempo van de heenweg werd gekopieerd en zo kan ik tevreden terugblikken op training 1 van de 'damage control week'. Ik moet stilaan beginnen denken aan afbouwen en pieken naar een bepaalde wedstrijd, maar wil toch nog enkele kwaliteitstrainingen afwerken. Vrijdag volgt de 10x800 Yasso pistetraining en in het weekend een laatste 'lange' progressieve training.
Als al die trainingen positief uitdraaien hak ik de knoop door om voor de 3u te gaan. Uiteindelijk is dat geen doel op zich, maar is deze najaarsfocus op lopen ter ondersteuning van mijn triatlonkwaliteiten. Je dan vastpinnen op een specifiek doel is niet alleen dom, maar houdt ook het risico in nefaste gevolgen te hebben op mijn verdere seizoen. I'll take it as it comes...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten