Discipline

Ik worstel er geregeld mee: de discipline om dingen waarvan ik zeg dat ik ze wil doen ook effectief te doen. Niet alleen op sportief vlak, de stapel boeken die ik nog wil lezen groeit aan sneller tempo dan dat ik lees en menig blog is niet verder geraakt dan het stadium waar hij gevormd werd in mijn hoofd.

Maar vooral op trainingsvlak durft het weleens misgaan in zo'n drukke periode. Dat zullen mijn benen mij uiteraard niet vergeven tijdens de laatste 10km van de marathon. Januari en februari kenden iets te veel weggevallen trainingen. Het aantal herschreven trainingsschema's is ook niet meer op één hand te tellen. Ik moet daar iets aan doen, dat besef maakt zich van mij meester.

Ik ben er meer en meer van overtuigd dat het verschil tussen een goede age grouper (iemand die binnen zijn limieten presteert) en een top age grouper (van die mannen die we semi-profs noemen omdat ze zoveel trainen, alsof we daardoor wegrelativeren dat ze gewoon uren sneller zijn dan wij) niet te wijten is aan talent en training, maar aan discipline. Zowel op trainingsvlak als tijdens wedstrijden. Discipline om hun dromen en ambities om te zetten in prestaties en resultaten.

Mijn drukke agenda van de afgelopen maanden is ongetwijfeld matig vol in vergelijking met sommige andere atleten, ik heb geen kinderen die voor verkorte nachtrust zorgen, ik had mijn hotelverblijven nog meer kunnen beschouwen als mini-loopstages. Schuldgevoelens komen natuurlijk altijd na de feiten, maar het zou toch handig geweest zijn, moest ik neergeploft op de zetel of hotelbed enige wroeging gevoeld hebben.

Eigenlijk zou ik zulke gevoelens niet nodig hebben, maar zou er een ironman-vuur in mij moeten branden. In 2004 was mijn drang om de ironman tot een goed einde te brengen zo groot dat ik de eerste helft van het jaar ascetisch doorbracht met enkel training en rust. Toegegeven, mijn werkomstandigheden waren helemaal anders, toch kijk ik weemoedig terug op die dagen.

De komende dagen zal ik dan ook wat meer aandacht spenderen aan soulsearchen naar waarom ik het doe, voor wie, en of ik het nog graag genoeg doe om buiten mezelf te treden. Van dat laatste ben ik trouwens overtuigd. Geregeld op training wordt pijn intens genot en kan ik mij geen beter tijdsverdrijf voorstellen. Maar verder ga ik toch maar eens bij mezelf te rade, met als doel de trainingsfrequentie terug te optimaliseren.

De jeugd van tegenwoordig...

... is ongezond! En ik kan het weten want ik heb net 2 dagen plat gelegen als gevolg van hun bacterieën. Na 5 onderwijsbeurzen in ongezonde expohallen gevuld met gemiddeld 2500 luidruchtige laatstejaars secundair onderwijs is mijn weerstand eindelijk gebroken.

Ik wist dat deze periode eraan kwam en dat gemiste trainingen het gevolg zouden zijn. Al bij al is de schade nog meegevallen en zijn enkel de laatste drie weken beneden de verwachtingen. Een looptest volgens protocol van aërobe efficiëntie blog deed nochtans vermoeden dat er geen vuiltje aan de lucht was. Ruim een minuut sneller op 5km met dezelfde hartslag. De fietstraining van zondag was echter ontnuchterend. Ik had één echte versnelling gepland op de helling vanuit Overijse (daar test ik ook geregeld de benen). In tegenstelling tot drie weken geleden droeg die deze keer niet helemaal tot boven.

Soit, de drukke periode is achter de rug. Nu kan de blik weer resoluut vooruit en is de zin om te trainen weer aangescherpt.