Nog 6 keer slapen en het is zover: de ironman van Zwitserland. Daarom vond ik het een leuk idee om elke dag een kort verslag te posten. Een verslag over de zenuwslopende laatste dagen naar mijn sportieve hoofddoel voor 2007.
Gezien de medische beslommeringen van de laatste weken is mijn mentale voorbereiding nog complexer dan anders. Enerzijds is er de anticipatie voor de wedstrijd, ik kijk er ondanks alles nog steeds naar uit. Ik wil eigenlijk gewoon aan die startlijn staan met 1800 andere atleten. Niets creëert een band als de gezonde angst voor wat komen gaat. Iedereen is zenuwachtig, heeft schrik dat ze er niet gaan geraken en tegelijk heb ik nog nooit zo'n rustige sfeer meegemaakt aan de start van een wedstrijd.
Anderzijds is er de twijfel, om mijn conditie, waartoe ik (nog) in staat ga zijn. Mijn laatste koppeltraining deed die twijfel alleen maar aanwakkeren. Op de fiets kon ik geen kracht ontwikkelen bergop, het lopen ging dan weer verrassend goed. In je hoofd schommelt je gevoel dan ook constant op en neer.
Vanmorgen ben ik nog bij Sofie geweest om alles te laten rechtzetten dat eventueel scheef stond. Blijkbaar was mijn bekken enigszins scheef gaan staan, waarschijnlijk als gevolg van de overactiviteit in mijn dikke darm. Nu alles weer vrij is, zou ik terug meer kracht in mijn benen moeten hebben.
Vandaag staat nog een looptraining op het programma. Gewoon een uurtje loslopen met enkele korte versnellingen om de benen te activeren. Ik kijk er eigenlijk al naar uit. Dat is de paradox van de taper-periode. Je weet dat je moet rusten, maar tegelijkertijd wil je toch even trainen om gerustgesteld te zijn dat je conditie niet ineens weg is. Triatleten zijn rare beestjes.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten