... mijn benen zijn kapot. Ik denk dat ik een anatomieles kan geven op gevoel. Voor een stuk is dat natuurlijk mijn eigen schuld, drie zware trainingen op twee dagen is misschien toch van het goede teveel.
Woensdag trok ik er voor het eerst op uit met mijn tijdritfiets, kwestie van het gevoel op die fiets stilaan terug te krijgen. De schok was groot, die houding is behoorlijk aggressief te noemen in vergelijking met mijn gewone fiets. Ander gevolg is dat ge op die fiets gewoon niet traag kunt rijden. Ik doe daar graag mijn tempotrainingen op: 15 minuten hard, dan 5 minuten rustig en repeat.
's Avonds stond de looptraining van de ploeg op het programma. Vermits ik naar de piste loop is dat voor mij een combinatie van (midden)lang en intensief. Bert vond het nodig om de snelle spiervezels grondig wakker te schudden: 8x100m technisch voluit met 100m rustinterval. Het ging verbazend goed, maar gewoonlijk betaal ik voor zo'n uitspattingen een prijs. Het was de eerste keer sinds oktober vorig jaar dat ik nog eens echt snelheidswerk deed en het is nu ook de eerste keer sinds die keer dat ik zo stijf ben.
Donderdag werd het schema enigszins aangepast, vanwege falende hartslagmeters en verkeerde tijdsinschattingen. Het werd dan maar de lange duurloop die voor vrijdagavond gepland was. Vanaf de eerste meter deed alles zeer en anderhalf uur en bijna 19km later was dat er niet op verbeterd.
Vrijdagochtend uit mijn bed rollen (letterlijk) was geen pretje. Vandaag staan er alleszins enkel heel rustige trainingen op het programma. In principe een zwemtraining over de middag en wat losrijden vanavond. Ik zal maar denken dat ik er beter van geworden ben.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten