Mentale rust

Mijn hoofd zit tegelijkertijd vol en leeg rommel als ik zaterdag opsta. Vol met snot (een verkoudheid kon er ook nog wel bij), maar mentale rommel zit er niet meer in. De stomme diefstal van mijn spullen laat niet te veel sporen na en ik probeer bewust het meeste te maken van dit weekend.

Het is tenslotte niet elke dag dat je in het zog van een wereldtopper een wedstrijd kan voorbereiden. De dag begint vroeg, want om 8u is er al de pro-meeting met aansluitend de persconferentie. Grappig zicht, een twintigtal pro triatleten die niet genoeg geslapen hebben begroeten elkaar desondanks hartelijk. Nog grappiger was de opgetrommelde tolk die vergat te vertalen en steeds in dezelfde taal als de spreker hervatte.

Daarna snel geregistreerd en samen met Rutger en Luke Dragstra naar Mouterhouse gereden om te zwemmen in het meer. De wetsuits van Rutger paste toch niet echt super, het enige waar ik vrijheid en flexibiliteit in mijn armen had, was een sleeveless. Vermits het water maar 16°C was, vreesde ik voor het ergste. De confrontatie met het koude water was dan ook een schok, maar na enkele minuten was ik geacclimatiseerd en konden we een half uurtje los zwemmen.

Daarna gegeten en onze fietsen in orde gemaakt. Dat was misschien nog wel het meest stresserende moment van de dag, want Rutger staat niet bekend om zijn handigheid als het op fietsreparaties aankomt. Dus vroeg hij mij te helpen bij het installeren van zijn carbon remblokken voor de tijdritwielen. Nu is dat op zich niet zo'n moeilijke klus, maar de wetenschap dat als ik fout deed, dat voor hem kapitale gevolgen kon hebben, maakte mijn hand iets minder vast dan gewoonlijk. Alles verliep vlot en Rutger gaf zelfs enkele tips over hoe je best aero drinkbussen kan bevestigen.

Toen alles in orde was reden we op ons gemak los naar de eerste transitiezone om onze fietsen te plaatsen. Ondertussen was het aan het regenen en hoopten wij allebei dat het morgen beter zou zijn. De wissel stond al goed vol en de organisatie had het regenscenario voorzien want iedereen kreeg een overtrekzak voor zijn fiets.

De mentale rust die ik voelde en die mij vertrouwen gaf dat ik een goede wedstrijd ging doen bleek besmettelijk (of is het andersom), want Rutger was ook opvallend rustig. Dat uitte zich nog het meest toen we na het plaatsen van de fietsen op Daniëlle wachtten. We vonden mekaar niet meteen (ondanks het feit dat we op minder dan 20 meter van mekaar stonden) maar Rutger trok het zich niet aan. Naar eigen zeggen zou dat in het verleden wel eens anders kunnen geweest zijn. De honger naar een goede prestatie bij Rutger was nochtans groot, maar ook hij zag in dat hij de bagage van de ontgoochelingen uit het verleden moest afgooien. Gordo Byrn heeft dat ooit mooi omschreven: "Control the controllables, the rest is clutter". En dat motto blijft mij steeds bij.

's Avonds - ondertussen was Rutgers familie aangekomen - nog samen gegeten en onspannen gebabbeld en op tijd in ons bed. Laat de race maar komen...