Vrijdagavond, net thuis van het werk en het immer gekende "bweuh-gevoel" (you know what I mean) had zich weer meester van me gemaakt. Ik geraakte niet buiten en de aantrekkingskracht van de zetel was te groot. Maar ergens tijdens X-men 3 (het zal de niet altijd subtiele boodschap dat je moet gaan voor wat je gelooft geweest zijn) kreeg ik een aanval van berouw, niet trainen was geen optie.
Dus trok ik alsnog mijn loopschoenen aan om half elf en vertrok ik naar de piste (de enige plaats waar je in het donker op een zachte ondergrond kan lopen). Blijkbaar reageer ik zoals een renpaard dat een renbaan ziet, want meteen maakte een drang om wat te versnellen zich meester van mij. Dan maar 4km "als-mijn-dag-fantastisch-gaat-brasschaat-tempo" ofwel 4'/km. Maar na de eerste kilometer versnelde ik nog een beetje en de laatste kilometer van de tempoblok ging in 3'32".
Onderweg naar huis kreeg ik de perfecte setting op de berg voorgeschoteld: 2 meisjes op 50m voor mij en nog eens 50m daarvoor een drietal mannelijke fietsers. "Daar kan ik nog naartoe" maakte het brein de benen wijs en zo geschiedde. Moe maar voldaan kon ik toch nog een training bij in mijn log neerschrijven.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten