Lap, de eerste onderbreking wegens ziekte is al een feit. Sinds vorige week zit ik met een stom virus dat maar niet van buigen wil weten. En daardoor heb ik een aantal dagen moeten "brossen" op training. Maar woensdag had ik er genoeg van en ben ik terug in gang gevlogen. Ondertussen zitten mijn eerste back-to-back zwemdagen erop en mijn armen hebben het geweten. Die stijfheid in armen en schouders zorgt er wel voor dat ik de eerste vooruitgang kan voelen en ook de lange weg die nog voor mij ligt opnieuw juist kan inschatten.
Paniek over dat ziek zijn is er gelukkig nooit geweest. Het is uiteindelijk nog maar december, tijd genoeg om mij deftig te prepareren voor Lake Placid. Maar prettig is het allesbehalve. Uiteindelijk is een van de hoofdbedoelingen van mijn eerste base-weken om - naast uithouding opbouwen - gewend te geraken aan gestructureerd trainen op een dagelijkse basis.
Uit een eerlijke analyse van mijn vorige Ironmans is namelijk gebleken dat ik eigenlijk aan de lage kant van het trainingspectrum zat. En met het oog op een gooi naar kwalificatie, kan ik daar maar beter verandering in brengen. Zo'n verplichte break wegens ziekte gooit dan meteen roet in het eten en daarom vond ik het vervelend. Maar ondertussen ben ik weer vertrokken en kijk ik al uit naar de rest van het trainingsblok. Met de vrije periode tussen kerst en nieuwjaar kan ik meteen een eerste stagemoment inlassen. Bring it on!!!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten