Drup, miezer, drash, zonneschijn...

... het zou een verloren gewaand gedicht van Van Ostaeyen kunnen zijn (al geef ik mezelf dan wel heel veel credit), maar het is een superkorte beschrijving van de donderdagtraining. Jeroen en ik hadden afgesproken om samen onze lange duurloop te gaan doen. Ik was letterlijk 3 passen uit de deur of de eerste druppels vielen uit de hemel. Naar het einde van de straat toe zat ik in een miezerbuitje en toen Jeroen en ik mekaar uiteindelijk vonden (liep een beetje verkeerd) was het goed en wel aan het drashen (excuseer voor het dialectwoord, maar in het equivalent in Algemeen Nederlands zou volgens mij douchen zijn). Kletsnat waren we toen we uiteindelijk in het bos aankwamen en konden genieten van enige verschuiling onder het groene bladerdek. Eens we terug de bebouwde wereld betraden had het weerspectrum zich weer helemaal omgeslagen en scheen de zon op volle kracht. Dit is Belgisch zeker? Enkele seizoenen in 19km...