Nog nooit eerder meegemaakt, maar de eerste valpartij in groep is een feit. Zondag tijdens de traditionele groepstraining van TDL hoorde ik tijdens een beklimming plots een ongewoon geluid achter mij. Ik kon het geluid echter meteen plaatsen: het ging om de onzacht over mekaar schuivende combinatie van carbon, aluminium, menselijk weefsel en beton.
Kortom, voor het eerst in de 5 jaar dat ik meefiets tijdens die zondagsritten lag een significant deel van onze groep op de grond. Correcter is te stellen dat ze over de breedte van een rijvak een soort lasagne vormden waarbij de fietsen de pasta waren en de ledematen en bloed de saus vormden. In totaal lagen er 4 TDL-ers op de grond en leek de schade op het eerste zicht redelijk groot te zijn. Dat viel al bij al nog mee, alleen Johan Roskams had toch wat recuperatietijd nodig. Gelukkig was er geen schade aan het materiaal en konden we vrij snel terug op pad.
Op ons tempo had de valpartij geen invloed: ik kwam thuis na 115km met een gemiddelde van 34km/u. De benen beginnen op wedstijdtempo te draaien...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten