Ik heb enkele dagen zitten nadenken over mijn wedstrijd in Brasschaat, waarschijnlijk in de hoop om alsnog positieve punten te vinden. Want als ik heel eerlijk ben, dan kan ik alleen maar heel ontevreden zijn over mijn wedstrijd.
Het zwemmen is het enige lichtpunt in die zin dat er terug progressie inzit en dat de - beperkte - extra inspanningen op dat vlak renderen. Ik ben dan ook vastberaden om terug mijn niveau van een aantal jaren geleden te halen.
Eens op de fiets ging het echter mis. Niet dat ik slecht gefietst heb, eerder te "goed". Na enkele kilometers zag ik een groepje voor mij uitrijden en leek het erop alsof ik die wel zou kunnen inhalen. Net op het moment dat ik echt dichtkwam ging het tempo daar omhoog en moest ik mij neerleggen bij de kracht van een groep (al dan niet op legale afstand). Enkel Jeroen hing nog in mijn buurt en die nam de tweede ronde voor zijn rekening, maar eigenlijk wist ik toen al dat ik te snel aan het gaan was om nog echt goed te kunnen lopen, waar ik nochtans een doel van gemaakt had.
Op 2 kilometer van het einde van de fietsproef kreeg ik dan ook nog eens een zwarte kaart voor vermeend stayeren. Ik ga hier zeker niet de verontwaardigde triatleet uithangen en het oordeel van de scheidsrechter in vraag trekken, maar op het moment van de kaart zat ik zeker niet te dicht. Alleen is mijn interpretatie van 10m niet van tel en die van de scheids wel. Daarenboven vind ik dat ze in België te weinig kordaat optreden tegen "draften", dus kan ik hier niet boos om zijn.
Het gooide mijn mentale balans wel even serieus in de war en de wissel plus de eerste loopronde was ik meer bezig met die "onrechtvaardigheid" (want de adrenaline laat je niet toe om nuchter naar die gebeurtenissen te kijken) dan met het uitvoeren van mijn wedstrijdplan.
Omdat ik mijn energie voor tijdens het lopen vergeten was, dronk ik dan maar gretig van de aangeboden sportdrank in de hoop dat mijn maag en ingewanden daar verder geen protest tegen zouden uiten, maar dat was dus ijdele hoop. De tweede ronde was een ware martelgang waar ik zelfs even moest stoppen en een boom vastpakken om niet om te vallen. Pas vanaf het tweede deel van de derde ronde kon ik terug op een min of meer normaal tempo lopen en dat volhouden tot aan de finish.
De ontgoocheling was dan ook groot dat ik weer niet goed gelopen had, maar de oorzaken daarvan zijn enkel aan mezelf te wijten. Ik had een plan en heb me er in de verste verte niet aan gehouden. Eigen schuld, dikke bult!
Ik heb weer een paar lessen die kan trekken uit dit fiasco. Hopelijk doe ik dat ook eens echt, want dat staat mijn ontwikkeling als triatleet in de weg.
Tot slot nog een dienstmededeling, IM 70.3 Antwerp heb ik geschrapt en vervangen door een halve triatlon in Duitsland op 16 augustus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten