T minus 4 days

Nog vier dagen en dan is het zo ver, de Challenge France in Niederbronn-les-bains (schitterende plaatsnaam vind ik dat). De wedstrijdzenuwen beginnen zich stilaan te roeren en ik denk iets meer dan gemiddeld aan checklists, wedstrijdstrategieën en voedingsschema's. De laatste week voor een wedstrijd is eigenlijk de minst leuke. Je kan geen significante bijdrage meer aan je conditie toevoegen maar toch moet je bezig blijven met wat intensieve prikkels, die soms heel je mentale voorbereiding in de war sturen.

Gisteren heb ik de laatste keer zo'n fietsprikkel ingelast. Samen met Jeroen trok ik - hoe kan het ook anders als hij erbij is - naar Mechelen om 4à5 korte blokjes te doen boven wedstrijdintensiteit. En mijn benen draaiden op volle toeren kan ik wel zeggen. Na de eerste blok van drie kilometer draaide ik me om en tot mijn grote verbazing zat er een gat van 75m tussen mij en Jeroen. Zijn benen draaiden blijkbaar voor geen meter.

Hij herpakte zich enigszins bij het tweede interval, maar na het derde had ik een voorsprong van bijna 150m. De laatste keer tegen de wind in viel ik halverwege een beetje stil (als je van 47km/u naar 44km/u stilvallen kunt noemen) en kon hij zijn wagonnetje nog eens aanpikken.

De bottomline van dit verhaal is niet dat ik Jeroen eraf kon rijden - alhoewel dat stiekem toch altijd een beetje deugd doet - maar dat we alletwee een heel andere perceptie overhouden aan deze training. Ik voel mij goed, heb vertrouwen in zondag en hoef niets te wijzigen aan mijn plan. Jeroen daarentegen - en daarmee bedoel ik mijn gevoelens indien ik de geloste zou geweest zijn - hoopt dat zijn benen zondag beter zullen zijn, zal met minder vertrouwen het zware parcours tegemoet kijken en twijfelt enigszins aan zijn vooropgestelde wedstrijdindeling.

De vraag is of die gevoelens op hun plaats zijn? Waarschijnlijk niet, de kans dat de rollen zondag omgedraaid zijn, blijft reëel. Precies dat is het moeilijke aan de laatste wedstrijdweek. Je moet je voor een stuk overgeven aan de situatie. Er is nog maar weinig dat je kan doen om je conditie te veranderen, je zal het moeten doen met de bagage die je momenteel draagt, maar tegelijkertijd moet je ook durven vasthouden aan geplande doelstellingen. Zowel in positieve als negatieve zin.

Waar ik gisteren toch even flirtte met de idee om wat minder conservatief te fietsen, gezien de laatste geslaagde test, moest ik mezelf meteen met beide voeten terug op de grond zetten. Een beetje uitgerust en in iets dat voor piekconditie moet doorgaan zou ik geneigd kunnen zijn om de situatie verkeerd te lezen. Waar ik ondertussen uit ervaring weet is dat ik sowieso meer moet durven sparen voor het lopen, geldt dat dubbel en dik voor dit zware loopparcours. Daarom blijft het plan om zondag nooit diep te gaan tijdens het fietsen en goede wedstrijd te lopen. Hopelijk kan ik die discipline ook opbrengen tijdens de wedstrijd...