Afgelopen zondag deed ik samen met Jeroen mee aan de Aardbeijogging in Wezemaal. Ik deed daar al eens mee in een ver verleden en herinnerde mij naast het zware parcours enkel dat je een bakje aardbeien kreeg aan de finish. Daar kan een mens zich al eens moe voor maken op een luie zondag, toch?!
De bedoeling was om 's morgens mee te gaan fietsen en dan in de namiddag (startuur was pas 4u) nog eens volle bak te gaan. Maar dat draaide anders uit, de vermoeidheid waar ik al een paar dagen last van had, overmeesterde mij helemaal zondagmorgen en ik besloot dan maar om uit te slapen. Het was blijkbaar nodig, want ik kan me niet meer herinneren hoe lang het geleden was dat ik nog eens tot na 10u in mijn bed lag.
Het werd meer en meer een luie zondag, ik had mijn trainingsplan al helemaal omgegooid naar een lange duurloop, tot Jeroen belde om te vragen waar die aardbeijogging precies was. Dus toch maar naar Wezemaal...
Rustig opgewarmd en vooraan plaatsgenomen. Het begint met 2 vlakke ronden van 1,5km om het veld uiteen te ranselen alvorens in het bos te duiken. Liefst drie keer moet je daar over een lange, zware helling. Jeroen en ik hingen nog aan de kopgroep toen we voor het eerst omhoog moesten, maar daar ging het tempo (in werkelijkheid waarschijnlijk eerder de intensiteit) serieus de hoogte in. Meteen na de eerte klim volgt een afdaling en alweer een klim. Ondertussen was Jeroen opgerukt naar de tweede plaats en bengelde ik nog steeds in 12de positie achteraan het groepje. Op die 2de klim heb ik me vergallopeerd en was de wedstrijd voor mij over. Het werd een ware calvarietocht in de hitte. Een na een kwamen enkele lopers terug uit de achtergrond en het enige wat ik kon doen was gewoon blijven afzien en ze laten passeren. Snelheid zat er niet meer in mijn benen...
In de laatste honderden meters begon ik letterlijk zwarte vlekken te zien en vreesde ik zelfs even dat ik tegen een afsluiting zou lopen. Uiteindelijk finishte ik als 22ste, niet fantastisch als je na 4km nog voor de top-10 meedoet. Ik was echter supercontent dat ik zo blijven afzien ben en werkelijk voor elke meter gestreden heb. Dat was al lang geleden, zeker in het lopen. Na ettelijke uithijgminuten kwam Jeroen mij opzoeken en vertelde hij me dat hij 2de geworden was. Schitterende prestatie natuurlijk, en moest hij geweten hebben waar hij zat, denk ik dat hij zelfs gewonnen had. Die kerel is werkelijk super goed bezig. In Niederbronn was hij al uitmuntend (top-25 op 1000 deelnemers!), maar nu mocht hij echt het podium op. Hopelijk kan hij zijn vorm nog enkele weken aanhouden voor Brasschaat en daar weer knallen. Dat de profs dan maar oppassen. Zeg dat ik het gezegd heb...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten