In deel twee van mijn stageverslag wil ik het hebben over de uitschieters. De opvallende gebeurtenissen zeg maar, dingen die ik mij binnen een paar jaar nog zal herinneren.
Het grappigste voorval van de stage speelde zich af in de afdaling van de Tanneron. Door de passages van Parijs-Nice aldaar is de weg voorzien van een splinternieuwe asfaltlaag die uitnodigt om snel te gaan. Ik zat in een goed ritme en reed tegen de 60km/u toen ik een bordje van werkzaamheden zag staan. Automatisch zet je je wat rechter en vertraag je dus enigszins, maar ik was absoluut niet voorbereid op wat er na de volgende bocht zou gebeuren...
Net om die bocht stond een seingever die behoorlijk schrok van mijn verschijning (een fiets maakt niet veel lawaai op nieuwe asfalt), maar meteen in actie schoot. Hij sprong op het midden van de baan en maande mij luidruchtig aan tot stoppen. Ik dus alles dicht, op het randje van slippen aan, klaar om in alle talen te beginnen vloeken tegen deze idioot. Net op het moment dat ik stilstond en mijn eerste niet voor publicatie vatbare woord wilde uitroepen viel echter een 25-tal meter voor mij een boom dwars over de weg. De blik in mijn ogen moest totale verbazing en opluchting vertoond hebben, want de - plots niet meer zo idiote - seingever knikte met zijn hoofd alsof hij leek te vragen of ik nu begrepen had.
Een ploeg bosbeheerders was langsheen het traject de dode en gevaarlijke bomen aan het verwijderen zodat ze geen gevaar meer vormden voor het verkeer. Een efficiënt groepje mannen, want binnen de 2 minuten nadat de boom het wegdek raakte, kon alle verkeer terug door. Achteraf is dat dus best grappig, want ik denk niet dat mijn helm de vallende boom had kunnen tegenhouden...
De mooiste training was zonder enige twijfel wat ik de "foo fighters-extreme trail run" heb gedoopt. Om niet altijd dezelfde parcours te gebruiken trok ik de "petits maures" in, zonder te weten wat me te wachten stond. Dat werd echter al snel duidelijk toen ik na enkele kilometers op een rotsachtig wandelpad terechtkwam. Steil bergop - en soms ook weer af - op een pad dat je soms moest zoeken en waar lopen niet altijd mogelijk was. Na enkele kilometers zwoegen kom je dan op iets beter beloopbare paden en word je vooral getrakteerd op een schitterend uitzicht op het natuurgebied naast de camping en de kustlijn van St. Aygulf. Net op dat moment begon Dave Grohl aan Everlong en vroeg hij zich af "If everything could ever be this good again?". Het mannetje in de iPod deed het weer (misschien topic voor een andere blog?!).
Na iets minder dan een uur kom je dan boven op de Col de Bougnon en kon ik aan de afdaling beginnen. Daar heb ik dan maar wat tempokilometers in gelopen om mijn vermoeide benen wat specifieke training te geven. Zonder enige twijfel de mooiste training van de veertiendaagse. Spijtig dat ik ze niet kon delen...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten