Ze zitten erop, de onderwijsbeurzen van de afgelopen weken. Naast het feit dat ik daardoor telkens 6 op 7 werkte en beschikbare trainingstijd schaars werd, gaat die periode vaak gepaard met een kwakkelende gezondheid. En dat was dit jaar niet anders. De voorbije jaren resulteerde dat ook steevast in minstens een week gemiste trainingen door ziekte. Wat uiteindelijk neerkwam op een negatief saldo voor mijn conditie.
Vermits ik dit jaar al vroeger met gestructureerde trainingen begon, wilde ik dat scenario ten alle prijzen vermijden. Na de eerste beurs waar ik goed trainend doorkwam, kreeg ik de week daarna af te rekenen met een serieuze griep. Uitzieken was de boodschap. Daarna kon ik meteen terug een goede week draaien (zonder beurs). Waarschijnlijk kwam die trainingsweek iets te vroeg na de ziekte en daardoor begon ik niet helemaal 100% aan de tweede reeks beurzen.
In dat eerste moment van teleurstelling kwam echter het besef dat ik maar beter op "onderhoudsmode" kon overschakelen. Gewoon zorgen dat ik daar waar mogelijk sessies gericht op uithouding kon afwerken zonder enig risico. Opnieuw ziek worden door te gaan forceren was absoluut wat ik wilde vermijden. Zo kwam ik uit op 8 trainingen over 2 weken, wat eigenlijk veel te weinig is. Maar daar zit nu net het verschil met vorig jaar: ik besef maar al te goed dat het nog "maar" februari is en dat er tijd genoeg rest voor Lake Placid.
Gewoon aanvaarden en vooruitkijken naar de volgende weken. De opdracht is nu een aantal goede weken aan mekaar te breien, zodat ik tegen de stage in St. Aygulf op punt sta om de echte voorbereiding voor de Ironman aan te vatten.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten