Eindelijk nog eens een post. De gebeurtenissen van de afgelopen maanden waren er niet naar om veel te trainen, laat staan te bloggen over triatlon. Eerst was er de hele IVF-procedure die niet meteen aanzette tot training. Toen het uiteindelijk lukte (joepie, ik word papa!) bleek dat ook niet echt een motivator om te gaan trainen. Maar de klap op de vuurpijl is de - gelukkig - foute kankerdiagnose van de pa van Daniëlle. Ik denk dat de term "emotional rollercoaster" is uitgevonden door iemand die een soortgelijke ervaring trotseerde...
Enfin, er lijkt rust op komst, vooral in onze hoofden. Net op tijd waarschijnlijk om nog in respactabele vorm te geraken voor de Ironman. En om meteen te testen waar ik sta, dook ik in mijn eerste wedstrijd van het jaar: de Schweinelauf bij de familie in Duitsland. Vorig jaar was ik daar goed voor een persoonlijke toptijd en een 4de plaats. Dit jaar waren de ambities bijgeschroefd tot voluit lopen van start tot finish.
Ik was duidelijk vergeten hoe heuvelachtig die race is. Na een vlakke aanloop van bijna 2km krijg je een klim van dezelfde afstand voor de kiezen met een maximaal stijgingspercentage van 11,5%! Aan de top kwam ik nog door als 2de, maar voelde meteen dat het beste er al af was. De golvende stroken naar de finish waren dan ook een serieuze opgave. Vreemd genoeg kon ik vooral bergaf niet volgen (beensnelheid ontbrak nog). Uiteindelijk finishte ik als 5de iets meer dan 2 minuten trager dan vorig jaar. Niet echt om supervrolijk van te worden, maar gezien de hitte waren alle tijden minder snel en ik ben nooit echt gebroken, dus zijn er lichtpunten. Mijn benen waren niet echt fan van de wedstrijd en ik was dus behoorlijk stijf achteraf.
Daags nadien trok ik er al op uit met Tine en Thierry naar de Ardennen voor 120km. Snel op gpsies.com een route gefabriceerd die gebaseerd is op onze normale trainingstocht. Vreemd genoeg had ik frisse benen en klom ik redelijk dartel op de verschillende "côtes" van Luik-Bastenaken-Luik. Blijkbaar was dat goede gevoel in de benen toch enigszins misleidend, want eens van mijn fiets voelde ze allerminst fris aan.
Maar het koffiekoeken-buffet van Tine maakte veel goed - het weer was ook allesbehalve onaangenaam. Na een dik half uur luieren konden we terug naar huis en was mijn trainingsweekend al geslaagd. Nu nog 12 weken volhouden en ik kan in Lake Placid finishen met een glimlach op mijn gezicht...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten