De originele bedoeling was om een post te schrijven over de mooie reeks ononderbroken trainingen die ik aan mekaar rijgde. 17 dagen zonder misser kon ik trainen, eigenlijk haalde ik vorig jaar nooit zo'n reeks bijeen. Spijtig genoeg zijn we een week verder en heb ik een hoop blanco dagen verzameld.
Ik ging schrijven over hoe ik niet dezelfde fouten maakte als vorig jaar, maar eigenlijk verloopt het jaar als een doorslag van vorige jaar. Eerst een mooie reeks bijeengetraind, dan ziek geworden op een onderwijsbeurs (ik kan dus echt niet tegen 5000 jong-volwassenen en hun arsenaal bacterieën) en een week niets kunnen doen.
Is er dan helemaal geen beterschap? Toch wel blijkbaar, want vandaag ben ik er terug in kunnen vliegen en voorlopig zonder weerbots. Bewust heb ik de zwemtraining tijdens de middag maar wat ingekort, maar enkele uren later kijk ik toch al uit naar de 2de sessie van de dag. Straks nog een uurtje op de rollen voor krachttraining en dan zit dag 1 erop.
En zo is misschien toch niet alles hetzelfde als vorig jaar. Dat belooft voor de Ironman...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten