Niet dat ik op dit moment te kampen heb met een gebrek aan motivatie of trainingsdrang, verre van zelfs, maar af en toe krijgt een mens nieuws waarvan hij nog meer een boost krijgt. Zo ook afgelopen weekend toen pa Peeters aankondigde dat hij gaat deelnemen aan een triatlon!!!
Mijn vader, de man wiens sportieve carrière op wat autosport na eindigde na zijn legerdienst, is op 58 jarige leeftijd tot inkeer gekomen om een gezond en actief leven te leiden. En daarvoor zijn Dani en ik de rechtstreekse aanleiding geweest.
Tijdens ons laatste bezoek aan Florida hebben we hem ettelijke dagen lastig gevallen om wat te gaan wandelen, als vorm van lichaamsbeweging. Uiteindelijk slaagden we erin om hem mee te krijgen voor een frisse ochtendwandeling. Op zich een "insignificant" moment dachten we toen, ware het niet dat het een dagelijks weerkerend ritueel geworden is.
En alsof dat nog niet genoeg was, heeft hij zich een fiets aangeschaft waarmee hij enkele keren per week tochtjes onderneemt. Als bewijs dat hij de microbe goed te pakken heeft volgende anecdote: ten gevolge van een insectenbeet in zijn voet heeft hij onlangs een paar dagen niet kunnen trainen en dat voelde aan als een gemis. Laat ons eerlijk zijn, iedere uithoudingsjunkie kent dat gevoel.
Als nieuwjaarsresolutie heeft hij zich nu voorgenomen om deel te nemen aan een lokale sprinttriatlon (400m/16km/2,5km) in april. Zijn vorderingen zijn hier te volgen.
In de eerste post geeft hij aan dat ik zijn inspiratiebron ben en dat hij het doet als ondersteuning voor mijn zoektocht naar een Hawaii-slot. Wel pa, weet dat het feit alleen dat je aan het sporten bent - laat staan dat je een triatlon gaat doen - mij doet overvloeien van trots en dat de moeilijke trainingsmomenten die er zeker zullen komen in de opbouw naar Lake Placid een stuk lichter zullen voelen als ik eraan denk van waar jij komt!!!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten