Amai mijne frak... Gisteren trok ik erop uit voor een regeneratietraining op de fiets. Daar is dus weinig van in huis gekomen. Ik was - zo dacht ik toch - slim geweest en tegen de wind in vertrokken. Ik had er wel geen rekening mee gehouden dat het om rukwinden tot 90km/u ging. Op sommige momenten las ik nog 21km/u op mijn computerke, terwijl ik zo hard trapte als mogelijk. Eenmaal die wind van opzij kwam, was het nog erger, heel de tijd scheef hangen om niet weg te waaien was de boodschap. Op een bepaald moment was ik aan het drinken - stuur dus maar 1 hand vast - en hop mijn stuur stond loodrecht op mijn rijrichting. Hoe ik recht gebleven ben weet ik nog altijd niet.
Alsof dat nog niet erg genoeg was kreeg ik er nog een hagelbui bovenop. Mijn linker gezichtshelft was op een bepaald moment helemaal verlamd van de kou. Dit was het ergste weer waar ik ooit in getraind heb. Dat zegt waarschijnlijk meer over de salon-triatleet die ik ben, maar het kon toch tellen.
Gelukkig werden we tijdens de looptraining van 's avonds gespaard van nattigheid. In mijn lange looptraining van anderhalf uur vond Bert het nodig 3X600 aan comfortabel hard tempo te lopen. Ze gingen allemaal onder 2'10" zonder dat ik iets voelde. Dat komt overeen met 3'36"/km, oftewel fucking hard voor mij. Op zo'n momenten ervaar je de vruchten van je basistraining. Zonder enig intervalwerk kan ik nu toch al leuke tempo's lopen. Goed voor de moral, zeggen ze dan, en dat vlak voor het openingsweekend van het Belgisch wielrennen, dat ik ooit anders geweest.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten