Het vuur is terug!

Mijne moral is terug op peil. Gisteren heeft hij een beslissende duw in de rug gekregen. De laatste onderwijsbeurs van het seizoen is bezig. Dat betekent: een hele dag rechtstaan met zware benen tot gevolg, een hele hoop stress want als coordinator van dat gebeuren moet ik niet alleen de studenten tevreden houden, maar net zo goed de proffen en assistenten. Kortom, als je dan thuiskomt, ben je leeg en heb je even nodig om de batterijen terug op te laden. Om dan nog te vertrekken op training is niet altijd evident. Zo ook gisteren, maar het draaide gelukkig anders uit.

Dani voelde zich echt rotslecht, had de hele dag in de zetel doorgebracht en had dringend nood aan wat steun, in de vorm van 'comfort food'. Ik dus naar het frituur voor een grote friet met zoete mayonaise en 2 kaaskroketten! Terug thuis heb ik een kom muesli gegeten, eerste keer gescoord!

Rond een uur of negen gebeurde dan nog iets vreemder, plots stond ik recht en begon mijn loopkledij aan te trekken. Een paar minuten later was ik klaar voor 70 minuten aan matig tempo met een versnelling in de laatste 5 km. De bedoeling is een duidelijke negative split lopen om finishen op vermoeide benen te simuleren.

Het weer was fantastisch, droog en fris, ik loop in niets liever. Het parcours was hetzelfde als bij een training vorige week, op en af naar de maltfabriek naast het kanaal, goed voor 14,5 km. De eerste 5,2 km (duidelijk merkpunt, vandaar de vreemde afstand)gingen in 24'30" (4'42"/km). Voor hetzelfde traject terug naar huis had ik maar 21'17" nodig (4'05"/km). Het trainingsopzet was dus volledig geslaagd! Totale tijd was maar liefst 5 minuten sneller dan vorige week.

Het vuur is dus terug! Tot een aantal weken geleden zou ik mij een rustdag ingelast hebben. Het is per slot van rekening een rustweek. Niet meer dus. Dat heeft met een aantal factoren te maken.

Ten eerste het besef dat de ironman nog maar 4 maanden weg is. Daarnaast het ongemak als mensen die weten dat ik triatleet ben, me geregeld vragen of ik nog zo hard train, waarop ik dan ontwijkend antwoord. En tenslotte het overweldigende gevoel dat ik het nog altijd zo graag doe. Het gevoel om altijd maar beter in vorm te geraken is gewoon hemels (sorry voor de lyrische vorm vam overdrijving). Vooral de realisatie dat ik mezelf niet moest 'omkopen', maar gewoon uit goesting ben gaan trainen doet mij plezier en doet het beste verhopen voor de komende weken. Vandaag is de laatste dag van de beurs, jullie kunnen dus voor jezelf zien of het vuur blijft branden als ik al dan niet in het zwembad verschijn...