In mijn zoektocht naar meer consistentie in trainingsarbeid zocht ik naar lessen uit mijn eigen verleden. De historica in Daniëlle huivert waarschijnlijk van die zin, maar zij zal ook moeten toegeven dat op vlak van training het geen kwaad trachten te leren uit je eigen fouten.
Als ik de stage buiten beschouwing laat - en ik vind dat daar dwingende redenen voor zijn, er moet daar namelijk niet gewerkt worden - heb ik vorig jaar exact drie keer een 'streak' van 10 dagen of meer aan mekaar kunnen rijgen. Niet echt spectaculair te noemen, ik was behoorlijk verrast en zelfs een beetje verbouwereerd. Ik ging er namelijk van uit dat ik een behoorlijk serieus triatleet was. Dat blijkt dus niet helemaal waar te zijn.
Nu wil het gebrek aan 'streaks' niet zoveel zeggen. Ik laste namelijk meestal bewust - en op voorhand - een rustdag in, maar te vaak vond ik ook gaten die niet te wijten waren aan planning. Om dat tegen te gaan en de voordelen van consistente training te oogsten werd het plan om elke dag minstens één training te doen, gedurende zoveel mogelijk weken - en hopelijk maanden - geboren.
Ik wil daar meteen aan toevoegen dat mijn streak niet oneindig zal zijn. Ik wil niet een van die compulsieve, maniakale atleten worden die niet 'functioneren' zonder sport. Ten laatste na mijn eerste A-doel van 2008 las ik een rustdag in, compleet met frieten en snoep.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten